ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶತ್ಸಹಸ್ರಾಣಿ ಯೋಜನಾನಿ ಹಿರಣ್ಮಯಃ। ಮೇರುಃ ಪರ್ವತರಾಡ್ಯತ್ರದೇವೋದ್ಯಾನಾನಿ ಮುದ್ಗಲ
'ಮೂವತ್ತಮೂರು ಸಾವಿರ ಯೋಜನೆಗಳಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಚಿನ್ನದ ಮೆರು ಪರ್ವತವೇ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜನು; ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಉದ್ಯಾನಗಳು ಇವೆ, ಮುದ್ಗಲ.'
ನನ್ದನಾನ್ಯತಿರಮ್ಯಾಣಿ ತತ್ರೋದ್ಯಾನಾನಿ ಮುದ್ಗಲ। ಸರ್ವಕಾಮಫಲೈರ್ವೃಕ್ಷೈಃ ಶೋಭಿತಾನಿ ಸಮನ್ತತಃ
'ಅಲ್ಲಿ, ಮುದ್ಗಲ, ಅತ್ಯಂತ ಆನಂದದ ನಂದನ ಮತ್ತು ಇತರ ಉದ್ಯಾನಗಳು ಇವೆ; ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಮರಗಳಿಂದ ಆಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ.'
ನನ್ದನಾದೀನಿ ಪುಣ್ಯಾನಿ ವಿಹಾರಾಃ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಣಾಮ್। ನ ಕ್ಷುತ್ಪಿಪಾಸೇ ನ ಗ್ಲಾನಿರ್ನ ಶೀತೋಷ್ಣೇ ಭಯಂ ತಥಾ
'ನಂದನ ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಪುಣ್ಯ ಉದ್ಯಾನಗಳು ಪುಣ್ಯವಂತರಿಗೆ ವಿಹಾರಸ್ಥಳವಾಗಿವೆ; ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿವು, ದಾಹ, ದಣಿವು, ಚಳಿಗर्मी ಅಥವಾ ಭಯವೇ ಇಲ್ಲ.'
ಬೀಭತ್ಸಮಶುಭಂ ವಾಽಪಿ ರೋಗೋ ವಾ ತತ್ರ ಕಶ್ಚನ। ಮನೋಜ್ಞಾಃ ಸರ್ವತೋ ಗನ್ಧಾಃ ಸುಖಸ್ಪರ್ಶಾಶ್ಚ ಸರ್ವಶಃ
'ಅಲ್ಲಿ ಅಶುಭವಾದುದು, ಅಸಹ್ಯವಾದುದು, ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ರೋಗವೂ ಇಲ್ಲ; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಸುಗಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಸುಖಕರ ಸ್ಪರ್ಶಗಳಿವೆ.'
ಶಬ್ದಾಃ ಶ್ರುತಿಮನೋಗ್ರಾಹ್ಯಾಃ ಸರ್ವತಸ್ತತ್ರವೈ ಮುನೇ। ನ ಶೋಕೋ ನ ಜರಾ ತತ್ರ ನಾಯಾಸಪರಿದೇವನೇ
'ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಕಿವಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಧ್ವನಿಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ, ಮುನಿಯೇ; ಅಲ್ಲಿ ದುಃಖ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ಶ್ರಮ ಅಥವಾ ಶೋಕವೇ ಇಲ್ಲ.'
ಈದೃಶಃ ಸ ಮುನೇ ಲೋಕಃ ಸ್ವಕರ್ಮಫಲಹೇತುಕಃ। ಸುಕೃತೈಸ್ತತ್ರಪುರುಷಾಃ ಸಂಭವನ್ತ್ಯಾತ್ಮಕರ್ಮಭಿಃ
'ಅಂತಹ ಲೋಕವೇ, ಮುನಿಯೇ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳಿಂದ, ಜನರು ತಮ್ಮ ಕರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರ ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.'
ತೈಜಸಾನಿ ಶರೀರಾಣಿ ಭವನ್ತ್ಯ್ರೋಪಪದ್ಯತಾಮ್। ಕರ್ಮಜಾನ್ಯೇವ ಮೌದ್ಗಲ್ಯ ನ ಮಾತೃಪಿತೃಜಾನ್ಯುತ
ಮೌದ್ಗಲ್ಯ, ತಿಳಿದುಕೋ, ಅವು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದೇಹಗಳು. ಅವು ಕರ್ಮದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ತಾಯಿ ಅಥವಾ ತಂದೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲ.
ರನ ಸಂಸ್ವೇದೋ ನ ದೌರ್ಗನ್ಧ್ಯಂ ಪುರೀಷಂ ಮೂತ್ರಮೇವ ಚ। ತೇಷಾಂ ನ ಚ ರಜೋವಸ್ತ್ರಂ ಬಾಧತೇ ತತ್ರವೈ ಮುನೇ
ಅವರಿಗೆ ಶ್ರಮದಿಂದ ಬೆವರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ದುರ್ಗಂಧವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಲ ಅಥವಾ ಮೂತ್ರವೂ ಇಲ್ಲ. ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಅವರಿಗೆ ರಜೋವಸ್ತ್ರವೂ ತೊಂದರೆ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.
ನ ಮ್ಲಾಯನ್ತಿ ಸ್ರಜಸ್ತೇಷಾಂ ದಿವ್ಯಗನ್ಧಾ ಮನೋರಮಾಃ। ಸಮೂಹ್ಯನ್ತೇ ವಿಮಾನೈಶ್ಚ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನೇವಂವಿಧಾ ಹಿ ತೇ
ಅವರ ಹಾರಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಒಣಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವು ದಿವ್ಯವಾದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿವೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಅವರು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಈರ್ಷ್ಯಾಶೋಕಕ್ಲಮಾಪೇತಾ ಮೋಹಮಾತ್ಸರ್ಯವರ್ಜಿತಾಃ। ಸುಖಂ ಸಂರ್ಗಜಿತಸ್ತತ್ರವರ್ತಯನ್ತೇ ಮಹಾಮುನೇ
ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಅವರು ಈರ್ಷೆ, ದುಃಖ, ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಮೋಹವೂ, ಹಿಂಗೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಅಲ್ಲ ಸುಖದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತೇಷಾಂ ತಥಾವಿಧಾನಾಂ ತು ಲೋಕಾನಾಂ ಮುನಿಪುಙ್ಗವ। ಉಪರ್ಯುಪರಿ ಶಕ್ರಸ್ ಲೋಕಾ ದಿವ್ಯಾ ಗುಣಾನ್ವಿತಾಃ
ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಇಂತಹ ಪ್ರಪಂಚಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಇಂದ್ರನ ದಿವ್ಯ ಲೋಕಗಳು ಇವೆ, ಅವು ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿವೆ.
ಪರತೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಸ್ಯ ಲೋಕಸ್ತೇಜೋಮಯಃ ಶುಭಃ। ಯತ್ರ ಯಾನ್ತ್ಯೃಷಯೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ಪೂತಾಃ ಸ್ವೈಃ ಕರ್ಮಭಿಃ ಶುಭೈಃ
ಅದರ ಪಾರಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ತೇಜೋಮಯವಾದ ಶುಭ ಲೋಕವಿದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಶುದ್ಧವಾದ ಋಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಋಭವೋ ನಾಮ ತತ್ರಾನ್ಯೇ ದೇವಾನಾಮಪಿ ದೇವತಾಃ। ತೇಷಾಂ ಲೋಕಾಃ ಪರತರೇ ಯಾನ್ಯಜನ್ತೀಹ ದೇವತಾಃ
ಅಲ್ಲಿ, ರಿಭುಗಳು ಎಂಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಇದ್ದಾರೆ; ಅವರು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವತೆಗಳು. ಅವರ ಲೋಕಗಳು ಇನ್ನೂ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿವೆ, ಇಲ್ಲಿನ ದೇವತೆಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ವಯಂಪ್ರಭಾಸ್ತೇ ಭಾಸ್ವನ್ತೋ ಲೋಕಾಃ ಕಾಮದುಘಾಃ ಪರೇ। ನ ತೇಷಾಂ ಸ್ತ್ರೀಕೃತಸ್ತಾಪೋ ನ ಭೋಗೈಶ್ವರ್ಯಮತ್ಸರಃ
ಅವರು ಇರುವ ಲೋಕಗಳು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತುಂಬಿವೆ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವಂತಹವು. ಅಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುಃಖವಿಲ್ಲ, ಭೋಗ ಅಥವಾ ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ.
ನ ವರ್ತಯನ್ತ್ಯಾಹುತಿಭಿಸ್ತೇ ನಾಪ್ಯಮೃತಭೋಜನಾಃ। ತಥಾ ದಿವ್ಯಶರೀರಾಸ್ತೇ ನ ಚ ವಿಗ್ರಹಮೂರ್ತಯಃ
ಅವರು ಹೋಮಗಳ ಮೂಲಕ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ, ಅಮೃತವನ್ನು ಊಟವೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ದೇಹಗಳು ದಿವ್ಯವಾಗಿವೆ, ಅವರು ಯಾವ ಕಲಹರೂಪಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ.
ನಾಸುಖಾಃ ಸುಖಕಾಮಾಸ್ತೇ ದೇವದೇವಾಃ ಸನಾತನಾಃ। ನ ಕಲ್ಪಪರಿವರ್ತೇಷು ಪರಿವರ್ತನ್ತಿ ತೇ ತಥಾ
ಆ ದೇವತೆಗಳ ದೇವತೆಗಳು ಶಾಶ್ವತರು; ಅವರು ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವರು, ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲಚಕ್ರದ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ರಜರಾ ಮೃತ್ಯುಃ ಕುತಸ್ತೇಷಾಂ ಹರ್ಷಃ ಪ್ರೀತಿಃ ಸುಖಂ ನ ಚ। ನ ದುಃಖಂ ನ ಸುಖಂ ಚಾಪಿ ರಾಗದ್ವೇಷೌ ಕುತೋ ಮುನೇ
ಮುನಿಯೇ, ಅವರಲ್ಲಿ ರಾಗ, ಮರಣ, ಹರ್ಷ, ಪ್ರೀತಿ, ಸುಖ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ, ಸುಖವೂ ಇಲ್ಲ, ರಾಗ-ದ್ವೇಷವೂ ಇಲ್ಲ.
ದೇವಾನಾಮಪಿ ಮೌದ್ಗಲ್ಯಕಾಙ್ಕ್ಷಿತಾ ಸಾ ಗತಿಃ ಪರಾ। ದುಷ್ಪ್ರಾಪಾ ಪರಮಾ ಸಿದ್ಧಿರಗಮ್ಯಾ ಕಾಮಗೋಚರೈಃ
ಮೌದ್ಗಲ್ಯ, ಆ ಪರಮಗತಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪೇಕ್ಷಿತವಾದುದು. ಅದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಸಿಗುವುದು, ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿ, ಕಾಮದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಅದು ಸಿಗದು.
ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶದಿಮೇ ಲೋಕಾಃ ಶೇಷಾ ಲೋಕಾ ಮನೀಷಿಭಿಃ। ಗಮ್ಯನ್ತೇ ನಿಯಮೈಃ ಶ್ರೇಷ್ಠೈರ್ದಾನೈರ್ವಾ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕೈಃ
ಈ ಮೂವತ್ತಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಉಳಿದ ಪ್ರಪಂಚಗಳು, ಜ್ಞಾನಿಯೇ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಿಯಮಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ದಾನಗಳಿಂದ ಪಡೆಯಬಹುದು.
ಸೇಯಂ ದಾನಕೃತಾ ವ್ಯುಷ್ಟಿರನುಪ್ರಾಪ್ತಾ ಸುಖಂ ತ್ವಯಾ। ತಾಂ ರಭುಙ್ಕ್ಷ್ವ ಸುಕೃತೈರ್ಲಬ್ಧಾಂ ತಪಸಾ ದ್ಯೋತಿತಪ್ರಭಃ
ಈ ಸಂಪತ್ತು ನಿನ್ನಿಗೆ ದಾನದಿಂದ ಲಭಿಸಿದೆ, ಅದು ನಿನಗೆ ಸುಖವನ್ನು ತಂದಿದೆ. ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ನೀನು, ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಬಂದ ಈ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸು.
ಏತತ್ಸ್ವರ್ಗಸುಖಂ ವಿಪ್ರ ಲೋಕಾ ನಾನಾವಿಧಾಸ್ತಥಾ। ಗುಣಾಃ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಯ ಪ್ರೋಕ್ತಾಸ್ತೇ ದೋಷಾನಪಿ ನಿಬೋಧ ಮೇ
ವಿಪ್ರನೇ, ಇದು ಸ್ವರ್ಗದ ಸುಖ, ಹಾಗೆಯೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲೋಕಗಳೂ. ಸ್ವರ್ಗದ ಗುಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆನು, ಈಗ ಅದರ ದೋಷಗಳನ್ನು ಕೇಳು.
ಕೃಸ್ಯ ಕರ್ಮಣಸ್ತತ್ರಭುಜ್ಯತೇ ಯತ್ಫಲಂ ದಿವಿ। ನ ಚಾನ್ತ್ಕ್ರಿಯತೇ ಕರ್ಮ ಮೂಲಚ್ಛೇದೇನ ಭುಜ್ಯತೇ
ಅಲ್ಲಿ, ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕರ್ಮವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಅನುಭವ ಮಾತ್ರ.
ಸೋಽತ್ರದೋಷೋ ಮಮ ಮತಸ್ತಸ್ಯಾನ್ತೇ ಪತನಂ ಚ ಯತ್। ಸುಖವ್ಯಾಪ್ತಮನಸ್ಕಾನಾಂ ಪತನಂ ಯಚ್ಚ ಮುದ್ಗಲ
ಆದುದರಿಂದ, ಅದು ಒಂದು ದೋಷವೆಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪತನವೂ ಇದೆ. ಸುಖದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿರುವವರಿಗೆ, ಮೌದ್ಗಲ, ಪತನವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಬರುತ್ತದೆ.
ಅಸಂತೋಷಃ ಪರೀತಾಪೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೀಪ್ತತರಾಃ ಶ್ರಿಯಃ। ಯದ್ಭವತ್ಯವರೇ ಸ್ಥಾನೇ ಸ್ಥಿತಾನಾಂ ತತ್ಸುದುಷ್ಕರಮ್
ಹೆಚ್ಚಿನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು, ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಕೆಳಗಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಅದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕರ.
ಸಂಜ್ಞಾಮೋಹಶ್ಚಪತತಾಂ ರಜಸಾ ಚ ಪ್ರಧರ್ಷಣಮ್। ಪ್ರಮ್ಲಾನೇಷು ಚ ಮಾಲ್ಯೇಷು ತತಃ ಪಿಪತಿಷೋರ್ಭಯಮ್
ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುವುದು, ಪತನವಾಗುತ್ತಿರುವವರ ಅಹಂಕಾರ, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಚಂಚಲತೆ, ಹೂವುಗಳ ಕುಗ್ಗುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಭಯ—ಇವುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ.
ಆಬ್ರಹ್ಮಭವನಾದೇತೇ ದೋಷಾ ಮೌದ್ಗಲ್ಯ ದಾರುಣಾಃ। ನಾಕಲೋಕೇಸುಕೃತಿನಾಂ ಗುಣಾಸ್ತ್ವಯುತಶೋ ನೃಣಾಮ್
ಮೌದ್ಗಲ್ಯ, ಈ ಭಯಾನಕ ದೋಷಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕದವರೆಗೆ ಹರಡಿವೆ; ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಗುಣಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಜನರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
ಅಯಂ ತ್ವನ್ಯೋ ಗುಣಃ ಶ್ರೇಷ್ಠಶ್ಚ್ಯುತಾನಾಂ ಸ್ವರ್ಗತೋ ಮುನೇ। ಶುಭಾನುಶಯಯೋಗೇನ ಮನುಷ್ಯೇಷೂಪಜಾಯತೇ
ಮುನಿಯೇ, ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬಿದ್ದವರಿಗೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣವಿದೆ; ಶುಭವಾದ ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ಅದು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ತತ್ರಾಪಿ ಸ ಮಹಾಭಾಗಃ ಕುಲೇ ಮಹತಿ ಜಾಯತೇ। ನ ಚೇತ್ಸಂಬುಧ್ಯತೇ ತತ್ರಗಚ್ಛತ್ಯಧಮತಾಂ ತತಃ
ಅಲ್ಲಿಯೂ, ಮಹಾಭಾಗನೆ, ಅವನು ಒಳ್ಳೆಯ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ನಂತರ ಕೆಳಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.
ಇಹ ಯತ್ಕ್ರಿಯತೇ ಕರ್ಮ ತತ್ಪರತ್ರೋಪಭುಜ್ಯತೇ। ಕರ್ಮಭೂಮಿರಿಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ಫಲಭೂಮಿರಸೌ ಮತಾ
ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಬೇರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು; ಈ ಲೋಕವೇ ಕರ್ಮಭೂಮಿ, ಆ ಲೋಕವೇ ಫಲಭೂಮಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
ಮಹಾನ್ತಸ್ತು ಅಮೀ ದೋಪಾಸ್ತ್ವಯಾ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಯ ಕೀರ್ತಿತಾಃ। ನಿರ್ದೋಷ ಏವ ಯಸ್ತ್ಯನ್ಯೋ ಲೋಕಂ ತಂ ಪ್ರವದಸ್ವ ಮೇ
ನೀನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಇವು ಸ್ವರ್ಗದ ದೊಡ್ಡ ದೋಷಗಳು; ದೋಷರಹಿತವಾದ ಬೇರೆ ಲೋಕವಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.