ತೇ ವಯಂ ಪೃಥಿವೀ ರಾಜನ್ನಿಖಿಲಾ ಸಾಗರಾಮ್ಬರಾ। ಸಪರ್ವತವನಾ ದೇವೀ ಸಗ್ರಾಮನಗರಾಕರಾ
ಹೀಗಾಗಿ, ರಾಜನೇ, ನಾವು ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಪರ್ವತ, ಕಾಡು, ಸೇನೆ, ಊರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ.
ನಾನಾವನೋದ್ದೇಶವತೀ ಪತ್ತನೈರುಪಶೋಭಿತಾ। `ನಾನಾಜನಪದಾಕೀರ್ಣಾ ಸ್ಫೀತರಾಷ್ಟ್ರಾ ಮಹಾಹಲಾ
ನಾನಾ ಕಾಡುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಕೋಟೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ವಿವಿಧ ಜನಪದಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ ಭೂಮಿ.
ನನ್ದ್ಯಮಾನೋ ದ್ವಿಜೈ ರಾಜನ್ಭಾಸಿ ನಕ್ಷತ್ರರಾಡಿವ। ಪೌರುಷಾದ್ದಿವಿ ದೇವೇಷು ಭ್ರಾಜಸೇ ರಶ್ಮಿವಾನಿವ
ದ್ವಿಜರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದ ರಾಜನೇ, ನೀನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ರಾಜನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ; ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ನಿನ್ನ ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತೀಯೆ.
ರುದ್ರೈರಿವ ಯಮೋ ರಾಜಾ ಮರುದ್ಭಿರಿವ ವಾಸವಃ। ಕುರುಭಿಸ್ತ್ವಂ ವೃತೋ ರಾಜನ್ಭಾಸಿ ನಕ್ಷತ್ರರಾಡಿವ
ರುದ್ರರ ನಡುವೆ ಯಮನು ಹೇಗೋ, ಮರುತ್ಗಳ ನಡುವೆ ಇಂದ್ರನು ಹೇಗೋ, ಕುರುಗಳ ನಡುವೆ ನೀನು, ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲಿದ್ದು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ರಾಜನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತೀಯೆ.
ಯೈಃ ಸ್ಮ ತೇ ನಾದ್ರಿಯೇತಾಜ್ಞಾ ನ ಚ ಯೇ ಶಾಸನೇ ಸ್ಥಿತಾಃ। ಪಶ್ಯಾಮಸ್ತಾಞ್ಶ್ರಿಯಾ ಹೀನಾನ್ಪಾಣ್ಡವಾನ್ವನವಾಸಿನಃ
ನೀನು ಹಿಂದೆ ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳದೆ, ಆಜ್ಞೆ ಪಾಲಿಸದೆ ಇದ್ದ ಪಾಂಡವರು, ಈಗ ಶ್ರೀಹೀನರಾಗಿದ್ದು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡು.
ಶ್ರೂಯತೇ ಹಿ ಮಹಾರಾಜಸರೋ ದ್ವೈತವನಂ ಪ್ರತಿ। ವಸನ್ತಃ ಪಾಣ್ಡವಾಃ ಸಾರ್ಧಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈರ್ವನವಾಸಿಭಿಃ
ಮಹಾರಾಜ, ಪಾಂಡವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳ ಜೊತೆ ದ್ವೈತವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ.
ಸಪ್ರಯಾಹಿ ಮಹಾರಾಜ ಶ್ರಿಯಾ ಪರಮಯಾ ಯುತಃ। ತಾಪಯನ್ಪಾಣ್ಡುಪುತ್ರಾಂಸ್ತ್ವಂ ರಶ್ಮಿವಾನಿವ ತೇಜಸಾ
ಮಹಾರಾಜ, ನೀನು ಪರಮ ಶ್ರೀಯುತನಾಗಿ ಹೊರಡು, ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಬಿಸಿಲು ಹಾಕುವಂತೆ, ನೀನು ಪಾಂಡುಪುತ್ರರನ್ನು ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಕಟಪಡಿಸು.
ಸ್ತಿತೋರಾಜ್ಯೇಽಚ್ಯುತಾನ್ರಾಜ್ಯಾಚ್ಛಿಯಾಹೀನಾಞ್ಛ್ರಿಯಾವೃತಃ ಅಸಮೃದ್ಧಾನ್ಸಮೃದ್ಧಾರ್ಥಃ ಪಶ್ಯ ಪಾಣ್ಡುಸುತಾನ್ನೃಪ
ನೀನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಶ್ರೀಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಪಾಂಡುಪುತ್ರರು ಶ್ರೀಹೀನರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡು; ನೀನು ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿರುವಾಗ ಅವರು ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಮಹಾಭಿಜನಸಂಪನ್ನಂ ಭದ್ರೇ ಮಹತಿ ಸಂಸ್ಥಿತಮ್। ಪಾಣ್ಡವಾಸ್ತ್ವಾಽಭಿವೀಕ್ಷನ್ತು ಯಯಾತಿಮಿವ ನಾಹುಷಾಂ
ಉತ್ತಮ ವಂಶದವರಾದ ಪಾಂಡವರು, ಭದ್ರೆ, ಈಗ ನೀನನ್ನು ನೋಡಲಿ; ಹೇಗೆ ನಾಹುಷರ ಸಂತಾನ ಯಯಾತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೋ ಹಾಗೆ.
ಯಾಂ ಶ್ರಿಯಂ ಸುಹೃದಶ್ಚೈವ ದುರ್ಹೃದಶ್ಚ ವಿಶಾಂಪತೇ। ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಪೌರುಷೈರ್ದೀಪ್ತಾಂ ಸಾ ಸಮರ್ಥಾ ಭವತ್ಯುತ
ರಾಜಾಧಿರಾಜ, ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಶತ್ರುಗಳೂ ಪುರುಷಾರ್ಥದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಶ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಆ ಶ್ರೀಯೇ ನಿಜವಾಗಿ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಸಮಸ್ಥೋ ವಿಷಮಸ್ಥಾನ್ಹಿ ದುರ್ಹೃದೋ ಯೋಽಭಿವೀಕ್ಷತೇ। ಜಗತೀಸ್ಥನಿವಾದ್ರಿಸ್ಥಃ ಕಿಮತಃ ಪರಮಂ ಸುಖಮ್
ಯಾರು ದುರ್ಹೃದಯರ ದುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದಂತೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂತೋಷವೇನು?
ನ ಪುತ್ರಧನಲಾಭೇನ ನ ರಾಜ್ಯೇನಾಪಿ ವಿನ್ದತಿ। ಪ್ರೀತಿಂ ನೃಪತಿಶಾರ್ದೂಲ ಯಾಮಮಿತ್ರಾಧದರ್ಶನಾತ್
ರಾಜಸಿಂಹ, ಶತ್ರುಗಳು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು rulers ನೋಡಿದಾಗ ಬರುವ ಸಂತೋಷ, ಪುತ್ರ, ಧನ ಅಥವಾ ರಾಜ್ಯ ದೊರೆತ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.
ಕಿಂನು ತಸ್ಯ ಸುಖಂ ನ ಸ್ಯಾದಾಶ್ರಮೇ ಯೋ ಧನಂಜಯಮ್। ಅಭಿವೀಕ್ಷೇತ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥೋ ವಲ್ಕಲಾಜಿನವಾಸಸಮ್
ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು, ವಲ್ಕಲ ಮತ್ತು ಚರ್ಮ ಧರಿಸಿದ ಧನಂಜಯನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಯಾವ ಸಂತೋಷವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗದು.
ಸುವಾಸಸೋ ಹಿ ತೇ ಭಾರ್ಯಾ ವಲ್ಕಲಾಜಿನಸಂವೃತಾಮ್। ಪಶ್ಯನ್ತು ದುಃಖಿತಾಂ ಕೃಷ್ಣಾಂ ಸಾ ಚ ನಿರ್ವಿದ್ಯತಾಂ ಪುನಃ
ನಿನ್ನ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪತ್ನಿಯರು, ದುಃಖಿತಳಾದ ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ವಲ್ಕಲ ಮತ್ತು ಚರ್ಮದಲ್ಲಿ ನೋಡಲಿ; ಅವಳು ಮತ್ತೆ ನಿರಾಶೆಯಾಗಲಿ.
ವಿನಿನ್ದತಾಂ ತಥಾಽತ್ಮಾನಂ ಜೀವಿತಂ ಚ ಧನಚ್ಯುತಮ್। `ದಾರಾಣಾಂ ತೇ ಶ್ರಿಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೀಪ್ತಾಮದ್ಯ ಜನಾಧಿಪಾ
ಜನಾಧಿಪ, ಅವರು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯರ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಶ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡಿ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಲಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಈಗ ಧನವಿಲ್ಲದೆ ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ನ ತಥಾ ಹಿ ಸಭಾಮಧ್ಯೇ ತಸ್ಯಾ ಭವಿತುಮರ್ಹತಿ। ವೈಮನಸ್ಯಂ ಯಥಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತವ ಭಾರ್ಯಾಃ ಸ್ವಲಂಕೃತಾಃ
ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಆಗುವ ದುಃಖ, ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯರು ಅಲಂಕೃತರಾಗಿ ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಆಗುವ ದುಃಖಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ರಾಜಾನಂ ಕರ್ಣಃ ಶಕುನಿನಾ ಸಹ। ತೂಷ್ಣೀಂ ಬಭೂವತುರುಭೌ ವಾಕ್ಯಾನ್ತೇ ಜನಮೇಜಯ
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕರ್ಣನು ಶಕುನಿಯ ಜೊತೆ ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು, ಜನಮೇಜಯ.
ಕರ್ಣಸ್ಯ ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ರಾಜಾ ದುರ್ಯೋಧನಸ್ತತಃ। ಹೃಷ್ಟೋ ಭೂತ್ವಾಪುನರ್ದೀನೋ ರಾಧೇಯಮಿದಮಬ್ರವೀತ್
ಕರ್ಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ದುರ್ಯೋಧನನು ಮೊದಲು ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ದುಃಖಿತನಾಗಿ, ರಾಧೇಯನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
ಬ್ರವೀಷಿ ಯದಿದಂ ಕರ್ಣ ಸರ್ವಂ ಮನಸಿ ಮೇ ಸ್ಥಿತಮ್। ನ ತ್ವಭ್ಯನುಜ್ಞಾಂ ಲಪ್ಸ್ಯಾಮಿ ಗಮನೇ ಯತ್ರಪಾಣ್ಡವಾಃ
ಕರ್ಣ, ನೀನು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದೆ; ಆದರೆ ಪಾಂಡವರು ಇರುವ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಲು ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪರಿದೇವತಿ ತಾನ್ವೀರಾನ್ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರೋ ಮಹೀಪತಿಃ। ಮನ್ಯತೇಽಭ್ಯಧಿಕಾಂಶ್ಚಾಪಿ ತಪೋಯೋಗೇನ ಪಾಣ್ಡವಾನ್
ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಮಹಾರಾಜನು ಆ ವೀರರನ್ನು ನೆನೆಸಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪಾಂಡವರು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕೂಡ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅಥವಾಽಪ್ಯನುಬುಧ್ಯೇತ ನೃಪೋಽಸ್ಮಾಕಂ ಚಿಕೀರ್ಷಿತಮ್। ಏತಾಮಪ್ಯಾಯತಿಂ ರಕ್ಷನ್ನಾಭ್ಯನುಜ್ಞಾತುಮರ್ಹತಿ
ಅಥವಾ, ರಾಜನು ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ಈ ಬಂಧವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡದೆ ಇರಬಹುದು.
ನ ಹಿ ದ್ವೈತವನೇ ಕಿಂಚಿದ್ವಿದ್ಯತೇಽನ್ಯತ್ಪ್ರಯೋಜನಮ್। ಉನ್ಮಾಥನಮೃತೇ ತೇಷಾಂ ವನಸ್ಥಾನಾಮಪಿ ದ್ವಿಷಾಮ್
ದ್ವೈತವನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳಾದ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳನ್ನು ಕಾಡುವುದು ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ.
ಜಾನಾಸಿಹಿ ಯಥಾ ಕ್ಷತ್ತಾ ದ್ಯೂತಕಾಲ ಉಪಸ್ಥಿತೇ। ಅಬ್ರವೀದ್ಯಚ್ಚ ಮಾಂ ತ್ವಾಂ ಚ ಸೌಬಲಂ ವಚನಂ ತದಾ
ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಜೂಜಿನ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಆ ರಥಚಾಲಕನು ನಾನೂ, ನೀನೂ, ಸೌಬಲನು ಕೂಡ ಇದ್ದಾಗ ಏನು ಮಾತಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು.
ತಾನಿಸರ್ವಾಣಿ ವಾಕ್ಯಾನಿ ಯಚ್ಚಾನ್ಯತ್ಪರಿದೇವಿತಮ್। ವಿಚಿನ್ತ್ಯ ನಿಶ್ಚಯ ಗಚ್ಛೇ ಗಮನಾಯೇತರಾಯ ವಾ
ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನೂ ಯಾರಾದರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ನೆನಪಿಗೆ ತಂದು, ಹೋಗಬೇಕೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡು.
ಮಮಾಪಿ ಹಿಮಹಾನ್ಹರ್ಷೋ ಯದಹಂ ಭೀಮಫಲ್ಗುನೌ। ಕ್ಲಿಷ್ಟಾವರಣ್ಯೇ ಪಶ್ಯೇಯಂ ಕೃಷ್ಣಯಾ ಸಹಿತಾವಿತಿ
ನಾನು ಹಿಮಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷಪಡುವುದೋ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭೀಮ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣೆಯ ಜೊತೆ ನೋಡಿದರೆ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ.
ನ ತಥಾ ಹ್ಯಾಪ್ನುಯಾಂ ಪ್ರೀತಿಮವಾಪ್ಯ ವಸುಧಾಮಿಮಾಮ್। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಯಥಾ ಪಾಣ್ಡುಸುತಾನ್ವಲ್ಕಲಾಜಿನವಾಸಸಃ
ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಆನಂದವಾಗುತ್ತದೋ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪಾಂಡವರನ್ನು ಬೊಕ್ಕಸ ಮತ್ತು ಚರ್ಮದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕಿಂನು ಸ್ಯಾದಧಿಕಂ ತಸ್ಮಾದ್ಯದಹಂ ದ್ರುಪದಾತ್ಮಜಾಮ್। ದ್ರೌಪದೀಂ ಕರ್ಣ ಪಶ್ಯೇಯಂ ಕಾಷಾಯವಸನಾಂ ವನೇ
ಕರ್ನಾ, ಡ್ರುಪದನ ಮಗಳು ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಶಾಯ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಇನ್ನೇನು ಇರಬಹುದು?
ಯದಿ ಮಾಂ ದರ್ಮರಾಜಶ್ಚ ಭೀಮಸೇನಶ್ಚ ಪಾಣ್ಡವಃ। ಯುಕ್ತಂ ರಪರಮಯಾ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಪಶ್ಯೇತಾಂ ಜೀವಿತಂ ಭವೇತ್
ಯದಿ ಧರ್ಮರಾಜನೂ ಭೀಮಸೇನನೂ, ಅಪಾರ ಭಾಗ್ಯವಂತರು, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಆಗ ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ.
ಉಪಾಯಂ ನ ತು ಪಶ್ಯಾಮಿ ಯೇನ ಗಚ್ಛೇಮ ತದ್ವನಮ್। ಯಥಾಚಾಭ್ಯನುಜಾನೀಯಾದ್ಗಚ್ಛನ್ತಂ ಮಾಂ ಮಹೀಪತಿಃ
ಆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ಅನುಮತಿಸಿ ಬಿಡುವಂತೆ ಯಾವ ಮಾರ್ಗವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಸ ಸೌಬಲೇನ ಸಹಿತಸ್ತಥಾ ದುಃಶಾಸನೇನ ಚ। ಉಪಾಯಂ ಪಶ್ಯ ರನಿಪುಣಂ ಯೇನ ಗಚ್ಛೇಮ ತದ್ವನಮ್
ನೀನು ಸೌಬಲನೂ ದುಃಶಾಸನನೂ ಜೊತೆಗೆ, ನಾವು ಆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸೂಕ್ತವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕು.