ಮದಂ ಪ್ರಮಾದಂ ಪುರುಷೇಷು ಹಿತ್ವಾ ಸಂಯಚ್ಛ ಮಾನಂ ಪ್ರತಿಗೃಹ್ ವಾಚಮ್। ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಸಾಮ್ಬಾವಪಿ ತೇ ಕುಮಾರೌ ನೋಪಾಸಿತವ್ಯೌ ರಹಿತೇ ಕದಾಚಿತ್
ಪುರುಷರ ನಡುವೆ ಅಹಂಕಾರವನ್ನೂ, ಅಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಗೌರವವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಮಾತನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಸಾಮ್ಬ ಎಂಬ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕೂಡ, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸೇವಿಸಬಾರದು.
ಮಹಾಕುಲೀನಾಭಿರಪಾಪಿಕಾಭಿಃ ಸ್ತ್ರೀಭಿಃ ಸತೀಭಿಸ್ತವ ಸಖ್ಯಮಸ್ತು। ಚಣ್ಡಾಶ್ ಶೌಣ್ಡಾಶ್ಚ ಮಹಾಶನಾಶ್ಚ ಚೋರಾಶ್ಚ ದುಷ್ಟಾಶ್ಚಪಲಾಶ್ಚ ವರ್ಜ್ಯಾಃ
ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹವು ಮಹಾಪ್ರಭುಗಳಾದ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದ, ಸತಿಯಾದ ಹೆಂಗಸರೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರಲಿ; ಕ್ರೂರರು, ಗರ್ವಿಗಳು, ಅತಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನುವವರು, ಕಳ್ಳರು, ದುಷ್ಟರು, ಚಂಚಲರು ಇವರನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು.
ಏತದ್ಯಶಸ್ಯಂ ಭಗವೇತನಂ ಚ ಸ್ವಾರ್ಥಂ ತದಾ ಶತ್ರುನಿಬರ್ಹಣಂ ಚ। ಮಹಾರ್ಹಮಾಲ್ಯಾಭರಣಾಙ್ಗರಾಗಾ ಭರ್ತಾರಮಾರಾಧಯ ಪುಣ್ಯಗನ್ಧೈಃ
ಇದು ಹೆಸರು, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಹಾಗೂ ಶತ್ರುಗಳ ನಾಶವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಅಮೂಲ್ಯ ಹಾರಗಳು, ಆಭರಣಗಳು, ದೇಹದ ಲೇಪನಗಳು, ಶುಭವಾದ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಗಂಡನನ್ನು ಪೂಜಿಸು.
ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಾದಿಭಿರ್ವಿಪ್ರೈಃ ಪಾಣ್ಡವೈಶ್ಚ ಮಹಾತ್ಮಭಿಃ। ಕಥಾಭಿರನುಕೂಲಾಭಿಃ ಸಹ ಸ್ತಿತ್ವಾ ಜನಾರ್ದನಃ
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಹರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪಾಂಡವರು ಹಾಗೂ ಜನಾರ್ದನನು ಒಟ್ಟಿಗೆ, ಹಿತವಾದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಇದ್ದರು.
ತತಸ್ತೈಃ ಸಂವಿದಂ ಕೃತ್ವಾ ಯಥಾವನ್ಮಧುಸೂದನಃ। ಆರುರುಕ್ಷೂ ರಥಂ ಸತ್ಯಾಮಾಹ್ವಯಾಮಾಸ ಭಾರತ
ಆಮೇಲೆ ಅವರೆಲ್ಲರೊಡನೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಮಧುಸೂದನನು ರಥಕ್ಕೆ ಏರಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು ಕರೆಯಲು ಹೇಳಿದನು, ಭಾರತ.
ಸತ್ಯಭಾಮಾ ತತಸ್ತತ್ರ ಸ್ವಜಿತ್ವಾ ದ್ರುಪದಾತ್ಮಜಾಮ್। ಉವಾಚ ವಚನಂ ಹೃದ್ಯಂ ಯಥಾಭಾವಂ ಸಮಾಹಿತಮ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಭಾಮೆ, ದ್ರುಪದನ ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಜಯವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾವವನ್ನು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಕೃಷ್ಣೇ ಮಾಭೂತ್ತವೋತ್ಕಣ್ಠಾ ಮಾ ವ್ಯಥಾ ಮಾ ಪ್ರಜಾಗರಃ। ಭರ್ತೃಭಿರ್ದೇವಸಂಕಾಶೈರ್ಜಿತಾಂ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯಸಿ ಮೇದಿನೀಮ್
ಕೃಷ್ಣೆ, ನೀನು ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡ, ದುಃಖಿಸಬೇಡ, ನಿದ್ರೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ; ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನರಾದ ಗಂಡರಿಂದ ಜಯಗೊಂಡ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀನು ಪಡೆಯುವೆ.
ನ ಹ್ಯೇವಂ ಶೀಲಸಂಪನ್ನಾ ನೈವಂ ಪೂಜಿತಲಕ್ಷಣಾಃ। ಪ್ರಾಪ್ನುವನ್ತಿ ಚಿರಂ ಕ್ಲೇಶಂ ಯಥಾ ತ್ವಮಸಿತೇಕ್ಷಣೇ
ಇಂತಹ ಸ್ವಭಾವವಿರುವ, ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಾಣಲ್ಪಡುವ ಹೆಂಗಸರು, ನೀನು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳವಳೆ.
ಅವಶ್ಯಂ ಚ ತ್ವಯಾ ಭೂಮಿರಿಯಂ ನಿಹತಕಣ್ಟಕಾ। ಭರ್ತೃಭಿಃ ಸಹಭೋಕ್ತವ್ಯಾ ನಿರ್ದ್ವನ್ದ್ವೇತಿ ಶ್ರುತಂ ಮಯಾ
ನೀನು ಗಂಡರೊಡನೆ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳು ದೂರವಾದ ಮೇಲೆ, ಕಲಹವಿಲ್ಲದೆ ಅನುಭವಿಸುವೆ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.
ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರವಧಂ ಕೃತ್ವಾವೈರಾಣಿ ಪ್ತಿಯಾತ್ಯ ಚ। ಯುಧಿಷ್ಠಿರಸ್ಥಾಂ ಪೃಥಿವೀಂ ದ್ರಷ್ಟಾಸಿ ದ್ರುಪದಾತ್ಮಜೇ
ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ತೊಡೆದು, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೀನು ನೋಡುವೆ, ದ್ರುಪದನ ಮಗಳೆ.
ಯಾಸ್ತಾಃ ಪ್ರವ್ರಾಜಪಾನಾಂ ತ್ವಾಂ ಪ್ರಾಹಸನ್ದರ್ಪಮೋಹಿತಾಃ। ತಾಃ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಹತಸಂಕಲ್ಪಾ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಸಿ ತ್ವಂ ಕುರುಸ್ತ್ರಿಯಃ
ನಿನ್ನನ್ನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ವನವಾಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿದ ಕುರು ವಂಶದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ಅವರ ಆಸೆಗಳು ನಾಶವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ನೀನು ಶೀಘ್ರವೇ ನೋಡುತ್ತೀಯೆ.
ತವ ದುಃಖೋಪಪನ್ನಾಯಾ ಯೈರಾಚರಿತಮಪ್ರಿಯಮ್। ವಿದ್ಧಿ ಸಂಪ್ರಸ್ಥಿತಾನ್ಸರ್ವಾಂಸ್ತಾನ್ಕೃಷ್ಣೇ ಯಮಸಾದನಮ್
ನಿನ್ನ ದುಃಖದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾರ್ಯಾರು ನಿನಗೆ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದರೋ, ಕೃಷ್ಣೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಈಗ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿ.
ಪುತ್ರಸ್ತೇ ಪ್ರತಿವಿನ್ಧ್ಯಶ್ಚ ಸುತಸೋಮಸ್ತಥಾವಿಧಃ। ಶ್ರುತಕರ್ಮಾಽರ್ಜುನಿಶ್ಚೈವ ಶತಾನೀಕಶ್ಚ ನಾಕುಲಿಃ
ನಿನ್ನ ಮಗರಾದ ಪ್ರತಿವಿಂದ್ಯ, ಸುತಸೋಮ, ಶ್ರುತಕರ್ಮ, ಶತಾನಿಕ, ಅರ್ಜುನನ ಮಗ ಮತ್ತು ನಕುಲನ ಮಗ—
ಸಹದೇವಾಚ್ಚ ಯೋ ಜಾತಃ ಶ್ರುತಸೇನಸ್ತವಾತ್ಮಜಃ। ಸರ್ವೇಕುಶಲಿನೋ ವೀರಾಃ ಕೃತಾಸ್ತ್ರಾಶ್ಚ ಸುತಾಸ್ತವ
ಸಹದೇವನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಶ್ರುತಸೇನನು ಕೂಡ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳು, ಯುದ್ಧಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತರು, ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಅಭಿಮನ್ಯುರಿವ ಪ್ರೀತಾ ದ್ವಾರವತ್ಯಾಂ ರತಾ ಭೃಶಮ್। ತ್ವಮಿವೈಷಾಂ ಸುಭದ್ರಾ ಚ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ಸರ್ವಾತ್ಮನಾ ಸ್ಥಿತಾ
ಅಭಿಮನ್ಯು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇರ್ತಾನೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಸುಭದ್ರೆಯೂ ನಿನ್ನಂತೆ ಅವರೊಡನೆ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇದ್ದಾಳೆ.
ಪ್ರೀಯತೇ ತವ ನಿರ್ದ್ವನ್ದ್ವಾ ತೇಭ್ಯಶ್ಚ ವಿಗತಜ್ವರಾ। ದುಃಖಿತಾ ತೇನ ದುಃಖೇನ ಸುಖೇನ ಸುಖಿತಾ ತಥಾ
ಅವಳು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದಾಳೆ; ನಿನ್ನ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ದುಃಖಪಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾಳೆ.
ಭಜೇತ್ಸರ್ವಾತ್ಮನಾ ಚೈವ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಜನನೀ ತಥಾ। ಭಾನುಪ್ರಭೃತಿಭಿಶ್ಚೈನಾನ್ವಿಶಿನಷ್ಟಿ ಚ ಕೇಶವಃ
ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ತಾಯಿಯೂ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ಭಾನು ಮತ್ತು ಇತರರೊಡನೆ ಕೇಶವನು ಕೂಡ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಭೋಜನಾಚ್ಛಾದನೇ ಚೈಷಾಂ ನಿತ್ಯಂ ಮೇ ಶ್ವಶುರಃ ಸ್ಥಿತಃ। ರಾಮಪ್ರಭೃತಯಃ ಸರ್ವೇ ಭಜನ್ತ್ಯನ್ಧಕವೃಷ್ಣಯಃ
ನನ್ನ ಮಾವನು ಸದಾ ಅವರ ಆಹಾರ, ವಸ್ತ್ರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ರಾಮನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಧಕರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ತುಲ್ಯೋ ಹಿಪ್ರಣಯಸ್ತೇಷಾಂ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಸ್ಯ ಚ ಭಾಮಿನಿ। ಏವಮಾದಿ ಪ್ರಿಯಂ ಸತ್ಯಂಹೃದ್ಯಮುಕ್ತ್ವಾ ಮನೋನುಗಮ್
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅವರಿಗೂ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ, ಸುಂದರಿಯೆ; ಹೀಗೆ ಹೃದಯದಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ—
ಗಮನಾಯ ಮನಶ್ಚಕ್ರೇವಾಸುದೇವರಥಂ ಪ್ರತಿ। ತಾಂ ಕೃಷ್ಣಾಂ ಕೃಷ್ಣಮಹಿಷೀ ಚಕಾರಾಭಿಪ್ರದಕ್ಷಿಣಮ್
ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ವಾಸುದೇವನ ರಥದತ್ತ ಹೋಗಿತು; ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿ ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿದಳು.
ಆರುರೋಹ ರಥಂ ಶೌರೇಃ ಸತ್ಯಭಾಮಾಽಥ ಭಾಮಿನೀ। ಸ್ಮಯಿತ್ವಾತು ಯದುಶ್ರೇಷ್ಠೋ ದ್ರೌಪದೀಂ ಪರಿಸಾನ್ತ್ವ್ಯ ಚ। ಉಪಾವರ್ತ್ಯ ತತಃ ಶೀಘ್ರೈರ್ಹಯೈಃ ಪ್ರಾಯಾತ್ಪರಂತಪಃ
ಆಮೇಲೆ ಭಾಸ್ವರವಾದ ಸತ್ಯಭಾಮಾ ಶೌರಿಯ ರಥಕ್ಕೆ ಏರಿದಳು; ಯದುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ನಗುತ್ತಾ, ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ವೇಗವಾದ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವವನು ಹೊರಟನು.
ಏವಂ ವನೇ ವರ್ತಮಾನಾ ನರಾಗ್ರ್ಯಾಃ ಶೀತೋಷ್ಣವಾತಾತಪಕರ್ಶಿತಾಙ್ಗಾಃ। ಸರಸ್ತದಾಸಾದ್ಯವನಂ ಚ ಪುಣ್ಯಂ ತತಃ ಪರಂಕಿಮಕುರ್ವನ್ತ ಪಾರ್ಥಾಃ
ಹೀಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಪುರುಷರು, ತಣ್ಣನೆ, ಬಿಸಿಲು, ಗಾಳಿ, ಬೆಚ್ಚಿನದಿಂದ ದೇಹ ಹಿಂಸಿತರಾದರೂ, ಪವಿತ್ರವಾದ ಸರೋವರ ಮತ್ತು ವನವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಪಾಂಡವರು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು.
ಸರಸ್ತದಾಸಾದ್ಯ ತು ಪಾಣ್ಡುಪುತ್ರಾ ಜನಂ ಸಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ವಿಧಾಯ ಚೇಷ್ಟಮ್। ವನಾನಿ ರಮ್ಯಾಣ್ಯಥ ಪರ್ವತಾಂಶ್ಚ ನದೀಪ್ರದೇಶಾಂಶ್ಚ ತದಾ ವಿಚೇರುಃ
ಆ ಸರೋವರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಪಾಂಡುಪುತ್ರರು, ಜನರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಅರಣ್ಯಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು.
ತಥಾ ವನೇ ತಾನ್ವಸತಃ ಪ್ರವೀರಾನ್ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯವನ್ತಶ್ಚ ತಪೋಧನಾಶ್ಚ। ಅಭ್ಯಾಯಯುರ್ವೇದವಿದಃ ಪುರಾಣಾ- ಸ್ತಾನ್ಪೂಜಯಾಮಾಸುರಥೋ ನರಾಗ್ರ್ಯಾಃ
ಅಂತೆಯೇ ಆ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವೇದಗಳಲ್ಲಿ, ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತರಾದ ತಪಸ್ವಿಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಆ ಮಹಾಪುರುಷರು ಅವರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು.
ತತಃ ಕದಾಚಿತ್ಕುಶಲಃ ಕಥಾಸು ವಿಪ್ರೋಽಭ್ಯಗಚ್ಛದ್ಭುವಿ ಕೌರವೇಯಾನ್। ಸ ತೈಃ ಸಮೇತ್ಯಾಥ ಯದೃಚ್ಛಯೈವ ವೈಚಿತ್ರವೀರ್ಯಂ ನೃಪಮಭ್ಯಗಚ್ಛತ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ, ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೌರವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅವರೊಡನೆ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ವೈಚಿತ್ರವೀರ್ಯನ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.
ಅಥೋಪವಿಷ್ಟಃ ಪ್ರತಿಸತ್ಕೃತಶ್ಚ ವೃದ್ಧೇನ ರಾಜ್ಞಾ ಕುರುಸತ್ತಮೇನ। ಪ್ರಚೋದಿತಃ ಸಂಕಥಯಾಂಬಭೂವ ಧರ್ಮಾನಿಲೇನ್ದ್ರಪ್ರಭವಾನ್ಯಮೌ ಚ
ಅವನನ್ನು ವಯೋವೃದ್ಧ ಕುರುಕುಲದ ರಾಜನು ಗೌರವದಿಂದ ಕುಳಿರಿಸಿ, ಆತನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಧರ್ಮ, ವಾಯು, ಇಂದ್ರನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪಾಂಡವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ಕೃಶಾಂಶ್ಚ ವಾತಾತಪಕರ್ಶಿತಾಙ್ಗಾನ್ ದುಃಖಸ್ಯ ಚೋಗ್ರಸ್ ಮುಖೇ ಪ್ರಪನ್ನಾನ್। ತಾಂ ಚಾಪ್ಯನಾಥಾಮಿವ ವೀರನಾಥಾಂ ಕೃಷ್ಣಾಂ ಪರಿಕ್ಲೇಶಗುಣೇನ ಯುಕ್ತಾಮ್
ಅವನು ಪಾಂಡವರನ್ನು ಗಾಳಿ, ಬಿಸಿಲು, ದುಃಖದಿಂದ ದೇಹ ಕ್ಷೀಣಗೊಂಡವರಾಗಿ, ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದವರಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ವೀರರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಸಹಿಸುವವಳಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು.
ತತಃ ಕಥಾಸ್ತಸ್ಯ ನಿಶಮ್ಯ ರಾಜಾ ವೈಚಿತ್ರವೀರ್ಯಃ ಕೃಪಯಾಽಭಿತಪ್ತಃ। ವನೇ ತಥಾ ಪಾರ್ಥಿವಪುತ್ರಪೌತ್ರಾ- ಞ್ಶ್ರುತ್ವಾ ತಥಾ ದುಃಖನದೀಂಪ್ರಪನ್ನಾನ್
ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ವೈಚಿತ್ರವೀರ್ಯನ ರಾಜನು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರರು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು, ಅವರ ಸಂತಾನರು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ದಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು.
ಪ್ರೋವಾಚ ದೈನ್ಯಾಭಿಹತಾನ್ತರಾತ್ಮಾ ನಿಶ್ವಾಸವಾತೋಪಹತಸ್ತದಾನೀಮ್। ವಾಚಂ ಕಥಂಚಿತ್ಸ್ಥಿರತಾಮುಪೇತ್ಯ ತತ್ಸರ್ವಮಾತ್ಮಪ್ರಭವಂ ವಿಚಿನ್ತ್ಯ
ಆಕೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ಉಸಿರಾಟವೂ ಭಾರವಾಗಿ ತೊಂದರೆಗೊಂಡು, ಹೇಗೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯ ಪಡೆದು, ತನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿತು.
ಕಥಂನು ಸತ್ಯಃ ಶುಚಿರಾರ್ಯವೃತ್ತಃ ಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಸುತಾನಾಂ ಮಮ ಧರ್ಮರಾಜಃ। ಅಜಾತಶತ್ರುಃ ಪೃಥಿವೀತಲೇ ಸ್ಮ ಶೇತೇ ಪುರಾ ರಾಙ್ಕವಕೂಟಶಾಯೀ
ನನ್ನ ಮಗನಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಸತ್ಯವಂತನು, ಶುದ್ಧನಾದ ಧರ್ಮರಾಜನು, ಯಾರಿಗೂ ಶತ್ರುವಿಲ್ಲದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ರಾಜಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದವನು, ಇಂದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?