ಕಥಂ ಸ್ವರ್ಗೇ ಗತಿಃ ಸರ್ಪ ಕರ್ಮಣಾಂ ಚ ಫಲಂ ಧ್ರುವಮ್। ಅಶರೀರಸ್ಯ ದೃಶ್ಯೇತ ಪ್ರಬ್ರೂಹಿ ವಿಷಯಾಂಶ್ಚ ಮೇ
ಸರ್ಪಾ, ಹೇಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು? ಕಾರ್ಯಗಳ ಖಚಿತ ಫಲವೇನು? ದೇಹವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಇದು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ? ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.
ತಿಸ್ರೋ ವೈ ಗತಯೋ ರಾಜನ್ಪರಿದೃಷ್ಟಾಃ ಸ್ವಕರ್ಮಭಿಃ। ಮಾನುಷಂ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಶ್ಚ ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಶ್ಚ ತತ್ರಿಧಾ
ಮೂರು ಮಾರ್ಗಗಳು, ರಾಜನೇ, ಪ್ರಾಣಿಯು ತನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ—ಮಾನವನ ಜನ್ಮ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜನ್ಮ—ಈ ಮೂರು.
ತತ್ರ ವೈ ಮಾನುಷಾಲ್ಲೋಕಾದ್ದಾನಾದಿಭಿರನಾದಿಭಿಃ। ಅಹಿಂಸಾರ್ಥಸಮಾಯುಕ್ತೈಃ ಕಾರಣೈಃ ಸ್ವರ್ಗಮಶ್ನುತೇ
ಮಾನವನ ಲೋಕದಿಂದ, ದಾನ ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಶಾಶ್ವತ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ, ಹಿಂಸೆಗೆ ದೂರವಿರುವ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿಪರೀತೈಶ್ಚ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಕಾರಣೈರ್ಮಾನುಷೋ ಭವೇತ್। ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಸ್ತಥಾ ತಾತ ವಿಶೇಷಶ್ಚಾತ್ರ ವಕ್ಷ್ಯತೇ
ವಿಪರೀತ ಕಾರಣಗಳಿಂದ, ರಾಜೇಂದ್ರ, ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜನ್ಮವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಕ್ರಾಮಕ್ರೋಧಸಮಾಯುಕ್ತೋ ಹಿಂಸಾಲೋಭಸಮನವಿತಃ। ಮನುಷ್ಯತ್ವಾತ್ಪರಿಬ್ರಷ್ಟಸ್ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನೌ ಪ್ರಸೂಯತೇ
ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಲೋಭದಿಂದ ತುಂಬಿರುವವನು ಮನುಷ್ಯತ್ವದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನ್ಯಾಃ ಪೃಥಗ್ಭಾವೋ ಮನುಷ್ಯಾರ್ಥೇ ವಿಧೀಯತೇ। ಗವಾದಿಭ್ಯಸ್ತಥಾಽಶ್ವೇಭ್ಯೋ ದೇವತ್ವಮಪಿ ದೃಶ್ಯತೇ
ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಮನುಷ್ಯರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳಿಂದಲೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೇವತ್ವವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಸೋಯಮೇತಾ ಗತೀಸ್ತಾತ ಜನ್ತುಶ್ಚರತಿ ಕಾರ್ಯವಾನ್। ನಿಮ್ನೇ ಮಹತಿ ಚಾತ್ಮಾನಮವಸ್ಥಾಪ್ಯ ಚ ವೈ ನೃಪ
ಹೀಗೆ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಪ್ರಾಣಿ ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಮೇಲಿನ ಅಥವಾ ಕೆಳಗಿನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಈ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ, ರಾಜನೇ.
ಜಾತೋ ಜಾತಶ್ಚ ಬಲವಾನ್ಭುಙ್ಕ್ತೇ ನಾಮ್ನಾಽಥ ದೇಹವಾನ್। ಫಲಾರ್ಥಸ್ತಾತ ನಿಷ್ಪೃಕ್ತಃ ಪ್ರಜಾಲಕ್ಷಣಭಾವನಃ
ಮರುಮರು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾ, ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿಯೂ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಹೆಸರಿನಿಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಫಲಕ್ಕಾಗಿ ಬದ್ಧನಾಗಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಬಂಧನವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಪ್ರಿಯನೇ.
ಶಬ್ದೇ ಸ್ಪರ್ಶೇ ಚ ರೂಪೇ ಚ ತಥೈವ ರಸಗನ್ಧಯೋಃ। ತಸ್ಯಾಧಿಷ್ಠಾನಮವ್ಯಗ್ರೋ ಬ್ರೂಹಿ ಸರ್ಪ ಯಥಾತಥಮ್
ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ, ರುಚಿ ಮತ್ತು ವಾಸನೆ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಯಾವುದು ಅಚಂಚಲವಾದ ಆಧಾರವೋ, ಅದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ವಿವರಿಸು, ಸರ್ಪಾ.
ಕಿಂ ನ ಗೃಹ್ಣಾಸಿ ವಿಷಯಾನ್ಯುಗಪತ್ತ್ವಂ ಮಹಾಮತೇ। ಏತಾವದುಚ್ಯತಾಂ ಚೋಕ್ತಂ ಸರ್ವಂ ಪನ್ನಗಸತ್ತಮ
ಮಹಾಮತಿವಂತನೆ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ? pannaga ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸು.
ತದಾತ್ಮದ್ರವ್ಯಮಾಯುಷ್ಮನ್ದೇಹಸಂಶ್ರಯಣಾನ್ವಿತಮ್। ಕರಣಾಧಿಷ್ಠಿತಂ ಭೋಗಾನುಪಭುಙ್ಕ್ತೇ ಯಥಾವಿಥಿ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಜೀವಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ದ್ರವ್ಯ, ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಆಶ್ರಯವಿದ್ದು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಅವನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಜ್ಞಾನಂ ಚೈವಾತ್ರ ಬುದ್ಧಿಶ್ಚ ಕಮಶ್ಚ ಭರತರ್ಷಭ। ತಸ್ಯ ಭೋಗಾಧಿಕರಣೇ ಕರಣಾನಿ ನಿಬೋಧ ಮೇ
ಇಲ್ಲಿ, ಭರತರ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಜ್ಞಾನ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕಾಮನೆ — ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದು, ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಉಪಕರಣವಾದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.
ಮನಸಾ ತಾತ ಪರ್ಯೇತಿ ಕ್ರಮಶೋ ವಿಷಯಾನಿಮಾನ್। ವಿಷಯಾಯತನತ್ವೇನ ಭೂತಾತ್ಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರವಿಷ್ಠಿತಃ
ಪ್ರಿಯವನೇ, ಮನಸ್ಸು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಈ ವಿಷಯಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ; ವಿಷಯಗಳ ಆಶ್ರಯವಾಗಿ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆತ್ಮವು ಅವುಗಳೊಳಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ.
ತತ್ರಚಾಪಿ ನರವ್ಯಾಘ್ರ ಮನೋ ಜನ್ತೋರ್ವಿಧೀಯತೇ। ತಸ್ಮಾದ್ಯುಗಪದತ್ರಾಸ್ಯ ಗ್ರಹಣಂ ನೋಪಪದ್ಯತೇ
ಅಲ್ಲಿ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಪ್ರಾಣಿಯ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಸ ಆತ್ಮಾ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರ ಭ್ರುವೋರನ್ತರಮಾಶ್ರಿತಃ। ಬುದ್ಧಿಂ ದ್ರವ್ಯೇಷು ಸೃಜತಿ ವಿವಿಧೇಷು ಪರಾವರಾಮ್
ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆತ್ಮವು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳ ಕಡೆಗೆ, ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಕುನಿತ ಎರಡರತ್ತ ಕಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಬುದ್ಧೇರುತ್ತರಕಾಲಂ ಚ ವೇದನಾ ದೃಶ್ಯತೇ ಬುಧೈಃ। ಏಷ ವೈ ರಾಜಶಾರ್ದೂಲ ವಿಧಿಃ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಭಾವನಃ
ಬುದ್ಧಿಯ ನಂತರ ಅನುಭವವು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಕಾಣಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಇದು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ.
ಮನಸಶ್ಚಾಪಿ ಬುದ್ಧೇಶ್ಚ ಬ್ರೂಹಿ ಮೇ ಲಕ್ಷಣಂ ಪರಮ್। ಏತದಧ್ಯಾತ್ಮವಿದುಷಾಂ ಪರಂ ಕಾರ್ಯಂ ವಿಧೀಯತೇ
ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯ ಪರಮ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು; ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವರಿಗೆ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಬುದ್ಧಿರಾತ್ಮಾನುಗಾಽತೀವ ಉತ್ಪಾತೇನ ವಿಧೀಯತೇ। ತದಾಶ್ರಿತಾ ಹಿ ಸಾ ಜ್ಞೇಯಾ ಬುದ್ಧಿಸ್ತಸ್ಯೈಷಿಣೀ ಭವೇತ್
ಬುದ್ಧಿಯು ಆತ್ಮವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಅನುಸರಿಸಿ, ಅದರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಆಶ್ರಯದಿಂದಲೇ ಬುದ್ಧಿಯು ಅದನ್ನು ಅರಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
ಬುದ್ಧಿರುತ್ಪದ್ಯತೇ ಕಾರ್ಯಾನ್ಮನಸ್ತೂತ್ಪನ್ನಮೇವ ಹಿ। ಬುದ್ಧೇರ್ಗುಣವಿಧಾನೇನ ಮನಸ್ತದ್ಗುಣವದ್ಭವೇತ್
ಬುದ್ಧಿಯು ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಬುದ್ಧಿಯ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಆ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ.
ಏತದ್ವಿಶೇಷಣಂ ತಾತ ಮನೋಬುದ್ಧ್ಯೋರ್ಮಯೇರಿತಮ್। ತ್ವಮಪ್ಯತ್ರಾಭಿಸಂಬುದ್ಧಃ ಕಥಂ ವಾ ಮನ್ಯಸೇ ಸ್ವಯಮ್
ಪ್ರಿಯವನೇ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯ ನಡುವಿನ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ನೀನು ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು ಎಂದು ಹೇಳು.
ಅಹೋ ಬುದ್ಧಿಮತಾಂಶ್ರೇಷ್ಠ ಶುಭಾ ಬುದ್ಧಿರಿಯಂ ತವ। ವಿದಿತಂ ವೇದಿತವ್ಯಂ ತೇ ಕಸ್ಮಾನ್ನಹುಷ ಪೃಚ್ಛಸಿ
ಅಯ್ಯೋ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಶುಭವಾಗಿದ್ದು, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದೆಲ್ಲಾ ನೀನು ತಿಳಿದಿರುವೆ; ನಹೂಷ, ನೀನು ನನಗೆ ಯಾಕೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವೆ?
ಸರ್ವಜ್ಞಂ ತ್ವಾಂ ಕಥಂ ಮೋಹ ಆವಿಶತ್ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿನಮ್। ಏವಮದ್ಭುತಕರ್ಮಾಣಮಿತಿ ಮೇ ಸಂಶಯೋ ಮಹಾನ್
ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವ, ಇಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಮೋಹ ಹೇಗೆ ಆವರಿಸಿತು? ಇದೇ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶಯ.
ಸುಪ್ರಜ್ಞಮಪಿ ಚೇಚ್ಛೂರಮೃದ್ಧಿರ್ಮೋಹಯತೇ ನರಮ್। ವರ್ತಮಾನಃ ಸುಖೇ ಸರ್ವೋ ನಾವೈತೀತಿ ಮತಿರ್ಮಮ
ಅತ್ಯಂತ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯೂ ಆದವನನ್ನು ಕೂಡ ಐಶ್ವರ್ಯವು ಮೋಹಗೊಳಿಸಬಹುದು; ಸುಖದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ — ಇದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
ಸೋಹಮೈಶ್ವರ್ಯಮೋಹೇನ ಮದಾವಿಷ್ಟೋ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ। ಪತಿತಃ ಪ್ರತಿಸಂಬುದ್ಧಸ್ತ್ವಾಂ ತು ಸಂಬೋಧಯಾಮ್ಯಹಮ್
ಯುಧಿಷ್ಠಿರಾ, ಐಶ್ವರ್ಯದ ಗರ್ವದಿಂದ ನಾನು ಮೋಹಗೊಂಡಿದ್ದೆನು; ಬಿದ್ದು, ಈಗ ಪುನಃ ಜಾಗೃತನಾಗಿ, ನಾನೀಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಕೃತಂಕಾರ್ಯಂ ಮಹಾರಾಜ ತ್ವಯಾ ಮಮ ಪರಂತಪ। ಕ್ಷೀಣಃ ಶಾಪ ಸುಕೃಚ್ಛ್ರೋ ಮೇ ತ್ವಯಾ ಸಂಭಾಷ್ಯ ಸಾಧುನಾ
ಮಹಾರಾಜ, ನೀನು ನನ್ನ ಪರಮ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೀಯ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ದಹಿಸುವವನೇ; ನೀನು ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿ, ನನ್ನ ಭಾರೀ ಶಾಪವು ನಿವಾರಣೆಯಾಯಿತು.
ಅಹಂ ಹಿ ದಿವಿ ದಿವ್ಯೇನ ವಿಮಾನನ ಚರನ್ಪುರಾ। ಅಭಿಮಾನೇನ ಮತ್ತಃ ಸನ್ಕಂಚಿನ್ನಾನ್ಯಮಚಿನ್ತಯಮ್
ನಾನು ಹಿಂದೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನು; ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸದೆ ಇದ್ದೆನು.
ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿದೇಘಗನ್ಧರ್ವಯಕ್ಷರಾಕ್ಷಸಪನ್ನಗಾಃ। ವರಂ ಮಮ ಪ್ರಯಚ್ಛನ್ತಿ ಸರ್ವೇ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಾಸಿನಃ
ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ನಾಗರು — ಮೂರು ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ವಾಸಿಗಳು ನನಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು.
ಚಕ್ಷುಷಾ ಯಂ ಪ್ರಪಶ್ಯಾಮಿ ಪ್ರಾಣಿನಂ ಪೃಥಿವೀಪತೇ। ತಸ್ಯ ತೇಜೋ ಹರಾಮ್ಯಾಶು ತದ್ಧಿ ದೃಷ್ಟೇರ್ಬಲಂ ಮಮ
ಪೃಥ್ವೀಪತಿಗೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಯಾರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಆ ಜೀವಿಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷೀಣಾಂ ಸರಸ್ರಂ ಹಿ ಉವಾಹ ಶಿಬಿಕಾಂ ಮಮ। ಕಸ ಮಾಮಪನಯೋ ರಾಜನ್ಭ್ರಂಶಯಾಮಾಸ ವೈ ಶ್ರಿಯಃ
ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತೆ. ಆದರೆ, ರಾಜನೇ, ಆ ಕಸ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿ, ನನ್ನ ತೇಜಸ್ಸು ಹೋದಂತಾಯಿತು.
ತತ್ರ ಹ್ಯಗಸ್ತ್ಯಃ ಪಾದೇನ ವಹನ್ಸ್ಪೃಷ್ಟೋ ಮಹಾಮುನಿಃ। ಅಗಸ್ತ್ಯೇನ ತತೋಸ್ಮ್ಯುಕ್ತೋ ಧ್ವಂಸ ಸರ್ಪೇತಿ ವೈರುಷಾ
ಅಲ್ಲೇ, ನಾನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಹರ್ಷಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ತಟ್ಟಿದನು. ಆಗ ಅವನು ಕೋಪದಿಂದ 'ನಾಶವಾಗು, ಹಾವಾಗಿ ಬದು' ಎಂದು ಶಪಿಸಿದನು.