ಯಥಾನ್ಯಾಯಂ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಶೌಚಂ ಪರಮಮಾಸ್ಥಿತಃ। `ನಮಸ್ಕೃತ್ಯ ತ್ರಿನೇತ್ರಾಯ ವಾಸವಾಯ ಚ ಪಾಣ್ಡವಃ
ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಪಾಂಡವನು, ನಿಯಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ತ್ರಿನೇತ್ರನಿಗೂ ವಾಸವನಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.
ಗಿರಿಕೂಬರಪಾದಾಕ್ಷಂ ಶುಭವೇಣು ತ್ರಿವೇಣುಮತ್। ಪಾರ್ಥಿವಂ ರಥಮಾಸ್ಥಾಯ ಶೋಭಮಾನೋ ಧನಂಜಯಃ
ಗುಡ್ಡದಂತಿರುವ ಚಕ್ರಗಳು, ಶುಭವಾದ ಧ್ವಜಗಳು ಮತ್ತು ಮೂರು ಬಾವುಟಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ರಾಜರಥವನ್ನು ಏರಿ ಧನಂಜಯನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು.
ದಿವ್ಯೇನ ಸಂವೃತಸ್ತೇನ ಕವಚೇನ ಸುವರ್ಚಸಾ। ಧನುರಾದಾಯ ಗಾಣ್ಡೀವಂ ದೇವದತ್ತಂ ಸ ವಾರಿಜಮ್
ಆ ದಿವ್ಯವಾದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕವಚವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೇವದತ್ತ ಶಂಖವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನು ಕಂಗೊಳಿಸಿದನು.
ಶೋಶುಭ್ಯಮಾನಃ ಕೌನ್ತೇಯ ಆನುಪೂರ್ವ್ಯಾನ್ಮಹಾಭುಜಃ। ಅಸ್ತ್ರಾಣಿ ತಾನಿ ದಿವ್ಯಾನಿ ದರ್ಶನಾಯೋಪಚಕ್ರಮೇ
ಕೌಂತೇಯನಾದ ಮಹಾಬಾಹುನು, ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಆ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ತೋರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ಅಥ ಪ್ರಯೋಕ್ಷ್ಯಮಾಣೇಷು ದಿವ್ಯೇಷ್ವಸ್ತ್ರೇಷು ತೇಷು ವೈ। ಸಮಾಕ್ರಾನ್ತಾ ಮಹೀ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಸಮಕಮ್ಪತ ಸದ್ರುಮಾ
ಆ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾದಾಗ, ಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಭೂಮಿ ಪಾದಗಳಿಂದ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಕಂಪಿಸಿತು.
ಕ್ಷುಭಿತಾಃ ಸರಿತಶ್ಚೈವ ತಥೈವ ಚ ಮಹೋದಧಿಃ। ಶೈಲಾಶ್ಚಾಪಿ ವ್ಯದೀರ್ಯನ್ತ ನ ವವೌ ಚ ಸಮೀರಣಃ
ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾಸಮುದ್ರವೂ ಅಶಾಂತವಾದವು; ಪರ್ವತಗಳು ಚಿದ್ರವಾದವು; ಗಾಳಿ ಬೀಸಲೇ ಇಲ್ಲ.
ನ ಬಭಾಸೇ ಸಹಸ್ರಾಂಶುರ್ನ ಜಜ್ವಾಲ ಚ ಪಾವಕಃ। ನ ವೇದಾಃ ಪ್ರತಿಭಾನ್ತಿ ಸ್ಮ ದ್ವಿಜಾತೀನಾಂ ಕಥಂಚನ
ಸೂರ್ಯನು ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿಯೂ ಜ್ವಲಿಸಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ದ್ವಿಜಾತಿಗಳಿಗೆ ವೇದಗಳು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಅನ್ತರ್ಭೂಮಿಗತಾ ಯೇ ಚ ಪ್ರಾಣಿನೋ ಜನಮೇಜಯ। ಪೀಡ್ಯಮಾನಾಃ ಸಮುತ್ಥಾಯ ಪಾಣ್ಡವಂ ಪರ್ಯವಾರಯನ್
ಜನಮೇಜಯ, ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ಪಾಂಡವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು.
ವೇಪಮಾನಾಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಯಸ್ತೇ ಸರ್ವೇ ವಿಕೃತಾನನಾಃ। ದಹ್ಯಮಾನಾಸ್ತದಾಽಸ್ತ್ರೈಸ್ತೇ ಯಾಚನ್ತಿ ಸ್ಮ ಧನಂಜಯಮ್
ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹೆದರಿಕೊಂಡು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮುಖಗಳು ವಿಕೃತಗೊಂಡು, ಆ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಸುಟ್ಟಂತೆ ಧನಂಜಯನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು.
ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಯಶ್ಚೈವ ಸಿದ್ಧಾ ಯೇ ಚ ಮಹರ್ಷಯಃ। ಜಙ್ಗಮಾನಿ ಚ ಭೂತಾನಿ ಸರ್ವಾಣ್ಯೇವಾವತಸ್ಥಿರೇ
ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು.
ದೇವರ್ಷಯಶ್ಚ ಪ್ರವರಾಸ್ತಥೈವ ಚ ದಿವೌಕಸಃ। ಯಕ್ಷರಾಕ್ಷಸಗನ್ಧರ್ವಾಸ್ತಥೈವ ಚ ಪತತ್ರಿಣಃ। ಖೇಚರಾಣಿ ಚ ಭೂತಾನಿ ಸರ್ವಾಣ್ಯೇವಾವತಸ್ಥಿರೇ
ದೇವರ್ಷಿಗಳೂ, ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳೂ, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು.
ತತಃ ಪಿತಾಮಹಶ್ಚೈವ ಲೋಕಪಾಲಾಶ್ಚ ಸರ್ವಶಃ। ಭಗವಾಂಶ್ಚ ಮಹಾದೇವಃ ಸಗಣೋಽಭ್ಯಾಯಯೌ ತದಾ
ನಂತರ ಪಿತಾಮಹನೂ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಪಾಲಕರೂ, ಮಹಾದೇವನು ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದರು.
ತತೋ ವಾಯುರ್ಮಹಾರಾಜ ದಿವ್ಯೈರ್ಮಾಲ್ಯೈಃ ಸಮನ್ವಿತಃ। ಅಭಿತಃ ಪಾಣ್ಡವಂಚಿತ್ರೈರವಚಕ್ರೇ ಸಮನ್ತತಃ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆಗಳಲಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಗಾಳಿ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿತು.
ಜಗುಶ್ಚ ಗಾಥಾ ವಿವಿಧಾ ಗನ್ಧರ್ವಾಃ ಸುರಚೋದಿತಾಃ। ನನೃತುಃ ಸಙ್ಘಶಶ್ಚೈವ ರಾಜನ್ನಪ್ಸರಸಾಂ ಗಣಾಃ
ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಗಂಧರ್ವರು ವಿಭಿನ್ನ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದವು, ರಾಜನೇ.
ತಸ್ಮಿಂಶ್ಚ ತಾದೃಶೇ ಕಾಲೇ ನಾರದಶ್ಚೋದಿತಃ ಸುರೈಃ। ಆಗಮ್ಯಾಹ ವಚಃ ಪಾರ್ಥಂ ಶ್ರವಣೀಯಮಿದಂ ನೃಪ
ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಸೂಚನೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಾರದನು ಬಂದು, ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ಕೇಳುವಂತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ರಾಜನೇ.
ಅರ್ಜುನಾರ್ಜುನ ಮಾ ಯುಙ್ಕ್ಷ ದಿವ್ಯಾನ್ಯಸ್ತ್ರಾಣಿ ಭಾರತ। ನೈತಾನಿ ನಿರಧಿಷ್ಠಾನೇ ಪ್ರಯುಜ್ಯನ್ತೇ ಕಥಂಚನ
ಅರ್ಜುನ, ಅರ್ಜುನ, ಭಾರತಕುಲದವನೇ, ನೀನು ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಡ; ಅವುಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಎಂದೂ ಉಪಯೋಗಿಸಬಾರದು.
ಅಧಿಷ್ಠಾನೇ ನ ವಾಽನಾರ್ತಃ ಪ್ರಯುಞ್ಜೀತ ಕದಾಚನ। ಪ್ರಯೋಗೇಷು ಮಹಾನ್ದೋಷೋ ಹ್ಯಸ್ತ್ರಾಣಾಂ ಕುರುನನ್ದನ
ಯೋಗ್ಯ ಸಂದರ್ಭವಿಲ್ಲದೆ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಎಂದೂ ಉಪಯೋಗಿಸಬಾರದು; ಕಾರಣ, ಅವುಗಳನ್ನು ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಬಳಸಿದರೆ ಮಹಾ ಅಪಾಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಕುರುಕುಲದ ಆನಂದಕಾಂತಿಯಾದವನೇ.
ಏತಾನಿ ರಕ್ಷ್ಯಮಾಣಾನಿ ಧನಂಜಯ ಯಥಾಗಮಮ್। ಬಲವನ್ತಿ ಸುಖಾರ್ಹಾಣಿ ಭವಿಷ್ಯನ್ತಿ ನ ಸಂಶಯಃ
ಧನಂಜಯ, ಈ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡರೆ ಅವು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸುಖವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
ಅರಕ್ಷ್ಯಮಾಣಾನ್ಯೇತಾನಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸ್ಯಾಪಿ ಪಾಣ್ಡವ। ಭವನ್ತಿ ಸ್ಮ ವಿನಾಶಾಯ ಮೈವಂ ಭೂಯಃ ಕೃಥಾಃ ಕ್ವಚಿತ್
ಪಾಂಡವ, ಈ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಯದೆ ಬಿಡಿದರೆ, ಅವು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ನಾಶವನ್ನು ತರಬಹುದು; ನೀನು ಎಂದೂ ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದು.
ಅಜಾತಶತ್ರೋ ತ್ವಂ ಚೈವ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಸೇ ತಾನಿ ಸಂಯುಗೇ। ಯೋಜ್ಯಮಾನಾನಿ ಪಾರ್ಥೇ ನದ್ವಿಷತಾಮವಮರ್ದನೇ
ಅಜಾತಶತ್ರುವೇ, ಪಾರ್ಥನೇ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನೀನು ಈ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಶತ್ರುಗಳ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀಯೆ.
ನಿವಾರ್ಯಾಥ ತತಃ ಪಾರ್ಥಂ ಸರ್ವೇ ದೇವಾ ಯಥಾಗತಮ್। ಜಗ್ಮುರನ್ಯೇ ಚ ಯೇ ತತ್ರ ರಸಮಾಜಗ್ಮುರ್ನರರ್ಷಭ
ಅನಂತರ ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದ ಇತರರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು, ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
ತೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಕೌರವ್ಯ ಪ್ರತಿಯಾತೇಷು ಪಾಣ್ಡವಾಃ। ತಸ್ಮಿನನೇವ ವನೇ ಹೃಷ್ಟಾಸ್ತ ಊಷುಃ ಸಹ ಕೃಷ್ಣಯಾ
ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಕೌರವರು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ನಂತರ, ಪಾಂಡವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲೇ ಕೃಷ್ಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದರು.
ತಸ್ಮಿನ್ಕೃತಾಸ್ತ್ರೇ ರಥಿನಾಂ ಪ್ರವೀರೇ। ಪ್ರತ್ಯಾಗತೇ ಭವನಾದ್ವೃತ್ರಹನ್ತುಃ। ಅತಃ ಪರಂ ಕಿಮಕುರ್ವನ್ತ ಪಾರ್ಥಾಃ ಸಮೇತ್ಯ ಶೂರೇಣ ಧನಂಜಯೇನ
ವೃತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಧನಂಜಯ ಎಂಬ ಶೂರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಪಾಂಡವರು ಏನು ಮಾಡಿದರು?
ವನೇಷು ತೇಷ್ವೇವ ತು ತೇ ನರೇನ್ದ್ರಾಃ ಸಹಾರ್ಜುನೇನೇನ್ದ್ರಸಮೇನ ವೀರಾಃ। ತಸ್ಮಿಂಶ್ಚ ಶೈಲಪ್ರವರೇ ಸುರಮ್ಯೇ ಧನೇಶ್ವರಾಕ್ರೀಡಗತಾ ವಿಜಹ್ರುಃ
ಅವರೇ ಆ ವೀರರು, ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮಾನರಾದ ರಾಜರು, ಅರ್ಜುನನ ಜೊತೆ ಆ ಸುಂದರವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ, ಧನದೇವರ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದರು.
ವೇಶ್ಮಾನಿ ತಾನ್ಯಪ್ರತಿಮಾನಿ ಪಶ್ಯನ್ ಕ್ರೀಡಾಶ್ಚ ನಾನಾದ್ರುಮಸನ್ನಿಬದ್ಧಾಃ। ಚಚಾರ ಧನ್ವೀ ಬಹುಧಾ ನರೇನ್ದ್ರಃ ಸೋಽಸ್ತ್ರೇಷು ಯತ್ತಃ ಸತತಂ ಕಿರೀಟೀ
ಅಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮವಾದ ಮನೆಗಳನ್ನು, ಹಲವಾರು ಮರಗಳ ನಡುವೆ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಆಟದ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಾಣಧಾರಿ ರಾಜನು ಸದಾ ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅವಾಪ್ಯ ವಾಸಂ ನರದೇವಪುತ್ರಾಃ ಪ್ರಸಾದಜಂ ವೈಶ್ರವಣಸ್ಯ ರಾಜ್ಞಃ। ನ ಪ್ರಾಣಿನಾಂ ತೇ ಸ್ಪೃಹಯನ್ತಿ ರಾಜ- ಞ್ಶಿವಶ್ ಕಾಲಃ ಸ ಬಭೂವ ತೇಷಾಮ್
ವೈಶ್ರವಣ ರಾಜನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ದೊರೆತ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಪಾಂಡವರು, ಯಾವುದಾದರೂ ಪ್ರಾಣಿಯದ್ದನ್ನು ಬಯಸದೆ, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುಖದಿಂದ ಇದ್ದರು, ರಾಜನೇ.
ಸಮೇತ್ಯ ಪಾರ್ಥೇನ ಯಥೈಕರಾತ್ರ- ಮೂಷುಃ ಸಮಾಸ್ತತ್ರತಥಾ ಚತಸ್ರಃ। ಪೂರ್ವಾಶ್ಚ ಷಟ್ ತಾ ದಶ ಪಾಣ್ಡವಾನಾಂ ಶಿವಾ ಬಭೂವುರ್ವಸತಾಂ ವನೇಷು
ಪಾರ್ಥನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಅವರು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾಲ್ಕು ರಾತ್ರಿ ಇದ್ದರು; ಹೀಗೆ, ಹಿಂದಿನ ಆರು ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತು ಈ ಹತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಪಾಂಡವರು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದವು ಶುಭಕರವಾಗಿದ್ದವು.
ತತೋಽಬ್ರವೀದ್ವಾಯುಸುತಸ್ತರಸ್ವೀ ಜಿಷ್ಣುಶ್ಚ ರಾಜಾನಮುಪೋಪವಿಶ್ಯ। ಯಮೌ ಚ ವೀರೌ ಸುರರಾಜಕಲ್ಪಾ- ವೇಕಾನ್ತಮಾಸ್ಥಾಯ ಹಿತಂ ಪ್ರಿಯಂ ಚ
ಆಗ ವೇಗಶಾಲಿಯಾದ ವಾಯಿಪುತ್ರನು, ಜಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಯಮಪುತ್ರರಾದ ಇಬ್ಬರು ವೀರರು, ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಹಿತವೂ ಪ್ರಿಯವೂ ಆದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
ತವ ಪ್ರತಿಜ್ಞಾಂ ಕುರುರಾಜ ಸತ್ಯಾಂ ಚಿಕೀರ್ಷಮಾಣಾಸ್ತ್ವದನುಪ್ರಿಯಂ ಚ। ತತೋ ನ ಗಚ್ಛಾಮ ವನಾನ್ಯಪಾಸ್ಯ ಸುಯೋಧನಂ ಸಾನುಚರಂ ನಿಹನ್ತುಮ್
ಕುರುರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ನಿಜವಾಗಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನಾವು ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದೆ, ಸುಯೋಧನ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದೂಡಿದ್ದೇವೆ.
ಏಕಾದಶಂ ವರ್ಷಮಿದಂ ವಸಾಮಃ ಸುಯೋಧನೇನಾತ್ತಸುಖಾಃ ಸುಖಾರ್ಹಾಃ। ತಂ ವಞ್ಚಯಿತ್ವಾಽಧಮಬುದ್ಧಿಶೀಲ- ಮಜ್ಞಾತವಾಸಂ ಸುಖಮಾಪ್ನುಯಾಮ
ನಾವು ಈಗ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಸುಯೋಧನನಿಂದ ಸುಖದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿ ಕಳೆದಿದ್ದೇವೆ; ಆ ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯವನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿ, ನಾವು ಅಜ್ಞಾತವಾಸದ ಒಂದು ವರ್ಷವನ್ನು ಸುಖದಿಂದ ಪೂರೈಸೋಣ.