ಶ್ರುತ್ವಾ ತು ತಾಂ ಕಥಾಂ ಸರ್ವೇ ಪಾಣ್ಡವಾ ಜನಮೇಜಯ। ಲೋಮಶಾದೇಶಿತೇನಾಶು ಯಥಾ ಜಗ್ಮುಃ ಪ್ರಹೃಷ್ಟವತ್
ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪಾಂಡವರು, ಜನಮೇಜಯ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.
ತೇ ಶೂರಾ ಸಜ್ಜಧನ್ವಾನಸ್ತೂಣವನ್ತಃ ಸಮಾರ್ಗಣಾಃ। ಬದ್ಧಗೋಧಾಙ್ಗುಲಿತ್ರಾಣಾಃ ಖಙ್ಗವನ್ತೋಽಮಿತೌಜಸಃ
ಆ ಶೂರರು, ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ತೊಟ್ಟಿಲು, ಬೆರಳಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ, ಮತ್ತು ಖಡ್ಗಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದರು.
ಪರಿಗೃಹ್ಯ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾಞ್ಜ್ಯೇಷ್ಠಾಃ ಸರ್ವಧನುಷ್ಮತಾಮ್। ಪಞ್ಚಾಲೀಸಹಿತಾ ರಾಜನ್ಪ್ರಯಯುರ್ಗನ್ಧಮಾದನಮ್
ಅವರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿಯುವವರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಾದವರು, ಪಂಚಾಲಿಯ ಜೊತೆಗೆ, ರಾಜನೇ, ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದತ್ತ ಹೊರಟರು.
ಸರಾಂಸಿ ಸರಿತಶ್ಚೈವ ಪರ್ವತಾಂಶ್ಚ ವನಾನಿ ಚ। ವೃಕ್ಷಾಂಶ್ಚ ಬಹುಲಚ್ಛಾಯಾನ್ದದೃಶುರ್ಗಿರಿಮೂರ್ಧನಿ
ಅವರು ಸರೋವರಗಳು, ನದಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಶೃಂಗದ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ನೆರಳಿನ ಮರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರು.
ನಿತ್ಯಪುಷ್ಪಫಲಾನ್ದೇಶಾನ್ದೇವರ್ಷಿಗಣಸೇವಿತಾನ್। ಆತ್ಮನ್ಯಾತ್ಮಾನಮಾಧಾಯ ವೀರಾ ಮೂಲಫಲಾಶಿನಃ
ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಹೂವು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ದೇವರ್ಷಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಆ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಆ ವೀರರು ಬೇರು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಳಗೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದರು.
ಚೇರುರುಚ್ಚಾವಚಾಕಾರಾನ್ದೇಶಾನ್ವಿಷಮಸಂಕಟಾನ್। ಪಶ್ಯನ್ತೋ ಮೃಗಜಾತಾನಿ ಬಹೂನಿ ವಿವಿಧಾನಿ ಚ
ಅವರು ಏರುಪೇರು ಮತ್ತು ಕಠಿಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ, ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೋದರು.
ಋಷಿಸಿದ್ಧಾಮರಯುತಂ ಗನ್ಧರ್ವಾಪ್ಸರಸಾಂ ಪ್ರಿಯಮ್। ವಿವಿಶುಸ್ತೇ ಮಹಾತ್ಮಾನಃ ಕಿನ್ನರಾಚರಿತಂ ಗಿರಿಮ್
ಆ ಗಿರಿಯನ್ನು ಮಹಾತ್ಮರು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ದೇವತೆಗಳು ತುಂಬಿದ್ದರು; ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರು ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇದ್ದರು; ಕಿನ್ನರರು ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಪ್ರವಿಶತ್ಸ್ವಥ ವೀರೇಷು ಪರ್ವತಂ ಗನ್ಧಮಾದನಮ್। ಚಣಅಡವಾತಂ ಮಹದ್ವರ್ಷಂ ಪ್ರಾದುರಾಸೀದ್ವಿಶಾಂಪತೇ
ಆ ವೀರರು ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕವಾದ, ಭಾರೀ ಗಾಳಿ ಏಳಿತು.
ತತೋ ರೇಣುಃ ಸಮುದ್ಭೂತಃ ಸಪತ್ರಬಹುಲೋ ಮಹಾನ್। ಪೃಥಿವೀಂ ಚಾನ್ತರಿಕ್ಷಂ ಚ ದ್ಯಾಂ ಚೈವ ಸಹಸಾಽವೃಣೋತ್
ಆಮೇಲೆ, ಎಲೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೊಡ್ಡ ಧೂಳಿನ ಮೋಡ ಏಳಿತು; ಅದು ಹಠಾತ್ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಆಕಾಶವನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟಿತು.
ನ ಸ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞಾಯತೇ ಕಿಂಚಿದಾವೃತೇ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ರೇಣುನಾ। ನ ಚಾಪಿ ಶೇಕುಸ್ತತ್ಕರ್ತುಮನ್ಯೋನ್ಯಸ್ಯಾಭಿಭಾಷಣಮ್
ಆ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆಕಾಶ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ನ ಚಾಪಶ್ಯಂಸ್ತತೋಽನ್ಯೋನ್ಯಂ ತಮಸಾಽಽವೃತಚಕ್ಷುಷಃ। ಆಕೃಷ್ಯಮಾಣಾ ವಾತೇನ ಸಾಶ್ಮಚೂರ್ಣೇನ ಭಾರತ
ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಒಬ್ಬರನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಕಾಣಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಲಿನ ಧೂಳಿನಿಂದ ಅವರು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು.
ದ್ರುಮಾಣಾಂ ವಾತರುಗ್ಣಆನಾಂ ಪತತಾಂ ಭೂತಲೇಽನಿಶಮ್। ಅನ್ಯೇಷಾಂ ಚ ಮಹೀಜಾನಾಂ ಶಬ್ದಃ ಸಮಭವನ್ಮಹಾನ್
ಗಾಳಿಯಿಂದ ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಇತರ ದೊಡ್ಡ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಭಾರೀ ಶಬ್ದವು ಎದ್ದಿತು.
ದ್ಯೌಃ ಸ್ವಿತ್ಪತತಿ ಕಿಂ ಭೂಮಿರ್ದೀರ್ಯತೇ ಪರ್ವತೋನು ಕಿಮ್। ಇತಿ ತೇ ಮೇನಿರೇ ಸರ್ವೇಪವನೇನ ವಿಮೋಹಿತಾಃ
ಆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ 'ಆಕಾಶವೇ ಬೀಳುತ್ತಿದೆಯೆ? ಭೂಮಿ ಪೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೆ? ಅಥವಾ ಪರ್ವತವೇ ಒಡೆದುಹೋಗುತ್ತಿದೆಯೆ?' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.
ತೇ ಪಥಾಽನನ್ತರಾಂನ್ವೃಕ್ಷಾನ್ವಲ್ಮೀಕಾನ್ವಿಷಮಾಣಿ ಚ। ಪಾಣಿಭಿಃ ಪರಿಮಾರ್ಗನ್ತೋ ಭೀತಾ ವಾಯೋರ್ನಿಲಿಲ್ಯಿರೇ
ಗಾಳಿಯಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು, ಅವರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮರಗಳು, ಪಿಟ್ಟಲು ಗುಂಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಒರಟಾದ ನೆಲದ ನಡುವೆ ಕೈಯಿಂದ ಮುಟ್ಟುತ್ತಾ, ಅಡಗಿಕೊಂಡರು.
ತತಃ ಕಾರ್ಮುಕಮಾದಾಯ ಭೀಮಸೇನೋ ಮಹಾಬಲಃ। ಕೃಷ್ಣಾಮಾದಾಯ ಸಂಗಮ್ಯ ತಸ್ಥಾವಾಶ್ರಿತ್ಯ ಪಾದಪಮ್
ಆಗ ಭೀಮಸೇನನು ತನ್ನ ಬಲಿಷ್ಠ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಒಂದು ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.
ಧರ್ಮರಾಜಶ್ಚ ಧೌಮ್ಯಶ್ ನಿಲಿಲ್ಯಾತೇ ಮಹಾವನೇ। ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಾಣ್ಯುಪಾದಾಯ ಸಹದೇವಸ್ತು ಪರ್ವತೇ
ಧರ್ಮರಾಜ ಮತ್ತು ಧೌಮ್ಯ ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಡಗಿಕೊಂಡರು; ಸಹದೇವನು ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.
ನಕುಲೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಶ್ಚಾನ್ಯೇ ಲೋಮಶಶ್ಚ ಮಹಾತಪಾಃ। ವೃಕ್ಷಾನಾಸಾದ್ಯ ಸಂತ್ರಸ್ತಾಸ್ತತ್ರತತ್ರ ನಿಲಿಲ್ಯಿರೇ
ನಕುಲನು, ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ಲೋಮಶನು, ಎಲ್ಲರೂ ಭಯದಿಂದ ಹತ್ತಿರದ ಮರಗಳ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡರು.
ಮನ್ದೀಭೂತೇ ತು ಪವನೇ ತಸ್ಮಿನ್ರಜಸಿ ಶಾಮ್ಯತಿ। ಮಹದ್ಭಿರ್ಜಲಧಾರೌರ್ಘರ್ವರ್ಷಮಭ್ಯಾಜಗಾಮ ಹ
ಆ ಗಾಳಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಶಾಂತವಾದಾಗ ಮತ್ತು ಧೂಳು ಕುಳಿತುಹೋದಾಗ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಮೋಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಾರೀ ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು.
ಭೃಶಂ ಚಟಚಟಾಶಬ್ದೋ ವಜ್ರಾಣಾಂ ಕ್ಷಿಪ್ಯತಾಮಿವ। ತತಸ್ತಾಶ್ಚಞ್ಚಲಾಭಾಸಶ್ಚೇರುರಭ್ರೇಷು ವಿದ್ಯುತಃ
ಅಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುಗಳು ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ವಜ್ರಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುವ ಶಬ್ದದಂತೆ ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿಬಂತು.
ತತೋಽಶ್ಮಸಹಿತಾ ಧಾರಾಃ ಸಂವೃಣ್ವನ್ತ್ಯಃ ಸಮನ್ತತಃ। ಪ್ರಪೇತುರನಿಶಂ ತತ್ರ ಶೀಘ್ರವಾತಸಮೀರಿತಾಃ
ಆಗ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಓಡಾಡಿದ ಮಳೆ, ಕಲ್ಲುಗಳೊಡನೆ ಸೇರಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು.
ತತ್ರ ಸಾಗರಗಾ ಹ್ಯಾಪಃ ಕೀರ್ಯಮಾಣಾಃ ಸಮನ್ತತಃ। ಪ್ರಾದುರಾಸನ್ಸಕಲುಷಾಃ ಫೇನವತ್ಯೋ ವಿಶಾಂಪತೇ
ಅಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನಂತೆ, ಬೊಗಸೆ ಮತ್ತು ಕಳಂಕದಿಂದ ಕೂಡಿದ ನೀರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಿದುಹೋಯಿತು.
ವಹನ್ತ್ಯೋ ವಾರಿ ಬಹುಲಂ ಫೇನೋಡುಪಪರಿಪ್ಲುತಮ್। ಪರಿಸಮಸ್ರುರ್ಮಹಾಶಬ್ದಾಃ ಪ್ರಕರ್ಷನ್ತ್ಯೋ ಮಹೀರುಹಾನ್
ಆ ನೀರು ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಬೊಗಸೆ ಮತ್ತು ತೇಲುವ ಕಸದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ಭಾರೀ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಹರಿದು, ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡುಹೋಯಿತು.
ತಸ್ಮಿನ್ನುಪರತೇ ಶಬ್ದೇಬಾತೇ ಚ ಸಮತಾಂ ಗತೇ। ಗತೇ ಹ್ಯಮ್ಭಸಿ ನಿಮ್ನಾನಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತೇ ದಿವಾಕರೇ
ಆ ಶಬ್ದವು ನಿಂತಾಗ, ಗಾಳಿ ಶಾಂತವಾದಾಗ, ನೀರು ಇಳಿದುಹೋದಾಗ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಕೆಳಭಾಗಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗಿದವು.
ನಿರ್ಜಗ್ಮುಸ್ತೇ ಶನೈಃ ಸರ್ವೇ ಸಮಾಜಗ್ಮುಶ್ಚ ಭಾರತ। ಪ್ರತಸ್ಥಿರೇ ಪುನರ್ವೀರಾಃ ಪರ್ವತಂ ಗನ್ಧಮಾದನಮ್
ಆಮೇಲೆ, ಭಾರತ, ಎಲ್ಲರೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು, ಸೇರಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಆ ವೀರರು ಮತ್ತೆ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು.
ತತಃ ಪ್ರಯಾತಮಾತ್ರೇಷು ಪಾಣ್ಡವೇಷು ಮಹಾತ್ಮಸು। ಪದ್ಭ್ಯಾಮನುಚಿತಾ ಗನ್ತುಂ ದ್ರೌಪದೀ ಸಮುಪಾವಿಶತ್
ಆ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಪಾಂಡವರು ಹೊರಟಾಗ, ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ದ್ರೌಪದಿಯವರು ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು.
ಶ್ರಾನ್ತಾ ದುಃಖಪರೀತಾ ಚ ವಾತವರ್ಷೇಣ ತೇನ ಚ। ಸೌಕುಮಾರ್ಯಾಚ್ಚ ಪಾಞ್ಚಾಲೀ ಸಂಮುಮೋಹ ತಪಸ್ವಿನೀ
ಆ ದ್ರೌಪದಿಯವರು ತುಂಬಾ ದಣಿದು, ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ಗಾಳಿ ಮಳೆ ಹೊಡೆದು, ತಮ್ಮ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಾಗಿ, ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ಅಚೇತನಳಾದಳು.
ಸಾ ಕಮ್ಪಮಾನಾ ಮೋಹೇನ ಬಾಹುಭ್ಯಾಮಸಿತೇಕ್ಷಣಾ। ರವೃತ್ತಾಭ್ಯಾಮನುರೂಪಾಭ್ಯಾಮೂರೂ ಸಮವಲಮ್ಬತ
ಅಚೇತನದಿಂದ ದಡಿದು, ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಿಲ್ಲಿನಂತೆ曲ವಾದ ತನ್ನ ಎರಡೂ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಆಕೆ ನೆಟ್ಟಗೆಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು.
ಆಲಮ್ಬಮಾನಾ ಸಹಿತಾವೂರೂ ಗಜಕರೋಪಮೌ। ರಪಪಾತ ಸಹಸಾ ಭೂಮೌ ವೇಪನ್ತೀ ಕದಲೀ ಯಥಾ
ಗಜದ ದಂತದಂತೆ ಬಲವಾದ ತನ್ನ ತೊಡೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆಕೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಳು, ಬಾಳೆಮರದಂತೆ ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ.
ತಾಂ ಪತನ್ತೀಂ ವರಾರೋಹಾಂ ಭಜ್ಯಮಾನಾಂ ಲತಾಮಿವ। ನಕುಲಃ ಸಮಭಿದ್ರುತ್ಯ ಪರಿಜಗ್ರಾಹ ವೀರ್ಯವಾನ್
ಅದೃಷ್ಟವಂತಿಯಾದ ಆಕೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಹೂವಿನ ಬೆಲ್ಲಿನಂತೆ ಮುರಿದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶೂರನಾದ ನಕುಳನು ಓಡಿ ಬಂದು ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದನು.
ರಾಜನ್ಪಾಞ್ಚಾಲರಾಜಸ್ಯ ಸುತೇಯಮಸಿತಕ್ಷಣಾ। ಶ್ರಾನ್ತಾ ನಿಪತಿತಾ ಭೂಮೌ ತಾಮವೇಕ್ಷಸ್ವ ಭಾರತ
ರಾಜನೇ, ಪಾಂಚಾಲರಾಜನ ಈ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಗಳು ದಣಿದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ; ಭಾರತ, ನೀನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡು.