ದದಾಮಿ ತೇಽಸ್ತ್ರಂ ದಯಿತಮಹಂ ಪಾಶುಪತಂ ವಿಭೋ। ಸಮರ್ಥೋ ಧಾರಣೇ ಮೋಕ್ಷೇ ಸಂಹಾರೇಽಪಿ ಚ ಪಾಣ್ಡವ
ಪಾಂಡವ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು, ಹಾರಿಸಲು ಮತ್ತು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಮರ್ಥನು.
ನ ತದ್ವೇದ ಮಹೇನ್ದ್ರೋಪಿ ನ ಯಮೋ ನ ಚ ಯಕ್ಷರಾಟ್। ವರುಣೋಪ್ಯಥವಾ ವಾಯುಃ ಕುತೋ ವೇತ್ಸ್ಯನ್ತಿ ಮಾನವಾಃ
ಆ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮಹೇಂದ್ರನೂ, ಯಮನೂ, ಯಕ್ಷರಾಜನೂ, ವರుణನೂ, ವಾಯುವೂ ಕೂಡ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ; ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅದು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು?
ನ ತ್ವಯಾ ಸಹಸಾ ಪಾರ್ಥ ಮೋಕ್ತವ್ಯಂ ಪುರುಷೇ ಕ್ವಚಿತ್। ಜಗದ್ವಿನಿರ್ದಹೇತ್ಸರ್ವಮಲ್ಪತೇಜಸಿ ಪಾತಿತಮ್
ಪಾರ್ಥಾ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಈ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಯಾರ ಮೇಲೂ ತುರ್ತುವಾಗಿ ಬಿಡಬಾರದು. ಅದು ಬಲಹೀನನ ಮೇಲೆ ಬೀಳಿದರೆ, ಈ ಲೋಕವೇ ನಾಶವಾಗಬಹುದು.
ಅಬಧ್ಯೋ ನಾಮ ನಾಸ್ತ್ಯಸ್ಯ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇ ಸಚರಾಚರೇ। ಮನಸಾ ಚಕ್ಷುಷಾ ವಾಚಾ ಧನುಷಾ ಚ ನಿಪಾತ್ಯತೇ
ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವವರಾಗಲಿ, ಸ್ಥಿರವಾಗಲಿ, ಯಾರೂ ಇದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಮಾತಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಇದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬಹುದು.
ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ತ್ವರಿತಃ ಪಾರ್ಥಃ ಶುಚಿರ್ಭೂತ್ವಾ ಸಮಾಹಿತಃ। ಉಪಸಂಗೃಹ್ಯ ವಿಶ್ವೇಶಮಧೀಷ್ವೇತ್ಯಥ ಸೋಽಬ್ರವೀತ್
ಅದು ಕೇಳಿದ ಪಾರ್ಥನು ತಕ್ಷಣ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ವಿಶ್ವನಾಥನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, 'ನನಗೆ ಬೋಧಿಸು' ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿದನು.
ತತಸ್ತ್ವಧ್ಯಾಪಯಾಮಾಸ ಸರಹಸ್ಯನಿವರ್ತನಮ್। ತದಸ್ತ್ರಂ ಪಾಣ್ಡವಶ್ರೇಷ್ಠಂ ಮೂರ್ತಿಮನ್ತಮಿವಾನ್ತಕಮ್
ಆ ಬಳಿಕ, ಪಾಂಡವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನಿಗೆ ಆ ಶಸ್ತ್ರದ ಎಲ್ಲಾ ಗುಪ್ತ ವಿಧಾನಗಳನ್ನೂ, ಹಿಂಪಡೆಯುವ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನೂ ಕಲಿಸಿದನು. ಅದು ಜೀವಂತ ಯಮಧರ್ಮನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಉಪತಸ್ಥೇ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಯಥಾ ತ್ರ್ಯಕ್ಷಮುಮಾಪತಿಮ್। ಪ್ರತಿಜಗ್ರಾಹ ತಚ್ಚಾಪಿ ಪ್ರೀತಿಮಾನರ್ಜುನಸ್ತದಾ
ಅವನು ಮಹಾತ್ಮನ ಮುಂದೆ, ತ್ರಿನೇತ್ರನಾದ ಉಮಾಪತಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಂತೆ ನಿಂತನು. ಅರ್ಜುನನು ಆ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.
ತತಶ್ಚಚಾಲ ಪೃಥಿವೀ ಸಪರ್ವತವನದ್ರುಮಾ। ಸಸಾಗರವನೋದ್ದೇಶಾ ಸಗ್ರಾಮನಗರಾಕರಾ
ಅದಾದ ನಂತರ ಭೂಮಿ, ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಮರಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಊರುಗಳು, ನಗರಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಂಪಿಸಿತು.
ಶಙ್ಖದುನ್ದುಭಿಘೋಷಾಶ್ಚ ಭೇರೀಣಾಂ ಚ ಸಹಸ್ರಶಃ। ತಸ್ಮಿನಮುಹೂರ್ತೇ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತೇ ನಿರ್ಘಾತಶ್ಚ ಮಹಾನಭೂತ್
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಂಖಗಳು, ಡೊಳ್ಳುಗಳು, ಸಾವಿರಾರು ಭೇರಿ ವಾದ್ಯಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದವು. ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆಯೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು.
ಅಥಾಸ್ತ್ರಂ ಜಾಜ್ವಲದ್ಧೋರಂ ಪಾಣ್ಡವಸ್ಯಾಮಿತೌಜಸಃ। ಮೂರ್ತಿಮದ್ವಿಷ್ಠಿತಂ ಪಾರ್ಶ್ವೇ ದದೃಶುರ್ದೇವದಾನವಾಃ
ಆಮೇಲೆ ಪಾಂಡವನಾದ ಅರ್ಜುನನ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿರುವ, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯ ಶಸ್ತ್ರವು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ರೂಪಧಾರಿಯಾಗಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ನೋಡಲು ಕಾಣಿಸಿತು.
ಸ್ಪೃಷ್ಟಸ್ಯ ತ್ರ್ಯಮ್ಬಕೇಣಾಥ ಫಲ್ಗುನಸ್ಯಾಮಿತೌಜಸಃ। ಯತ್ಕಿಂ ಗಚ್ಛೇತ್ಯನುಜ್ಞಾತಸ್ತ್ರ್ಯಮ್ಬಕೇಣ ತದಾಽರ್ಜುನಃ
ತ್ರ್ಯಂಬಕನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯ ಫಲ್ಗುನನಿಗೆ ತ್ರ್ಯಂಬಕನು ಯಾವ ಕಡೆಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದನು.
ಸ್ವರ್ಗಂ ಗಚ್ಛೇತ್ಯನುಜ್ಞಾತಸ್ತ್ರ್ಯಮ್ಬಕೇಣ ತದಾಽರ್ಜುನಃ। ಪ್ರಣಮ್ಯ ಶಿರಸಾ ರಾಜನ್ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರ್ಭವಮೈಕ್ಷತ
ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ತ್ರ್ಯಂಬಕನಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದಾಗ, ಅರ್ಜುನನು ರಾಜನೇ, ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನೋಡಿದನು.
ತತಃ ಪ್ರಭುಸ್ತ್ರಿದಿವನಿವಾಸಿನಾಂ ವಸೀ ಮಹಾಮತಿರ್ಗಿರಿಶ ಉಮಾಪತಿಃ ಶಿವಃ। ಧನುರ್ಮಹದ್ದಿತಿಜಪಿಶಾಚಸೂದನಂ ದದೌ ಭವಃ ಪುರುಷವರಾಯ ಗಾಣ್ಡಿವಮ್
ಆ ಬಳಿಕ, ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಅಧಿಪತಿಯಾದ, ಪರಮ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಯೂ ಉಮಾಪತಿಯೂ ಆಗಿರುವ ಶಿವನು, ದೈತ್ಯರು ಮತ್ತು ಪಿಶಾಚಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಮಹಾ ಧನುಸ್ಸಾದ ಗಾಂಡೀವವನ್ನು ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ನೀಡಿದನು.
ತತಃ ಶುಭಂ ಗಿರಿವರಮೀಶ್ವರಸ್ತದಾ ಸಹೋಮಯಾಽಸಿತತಟಸಾನುಕನ್ದರಮ್। ವಿಹಾಯ ತಂ ಪತಗಮಹರ್ಷಿಸೇವಿತಂ ಜಗಾಮ ಸ್ವಂ ಪುರುಷವರಸ್ಯ ಪಶ್ಯತಃ
ಆಮೇಲೆ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ, ಕಪ್ಪು ಬದಿಯುಳ್ಳ ಗುಹೆಗಳಿರುವ ಆ ಶುಭಕರ ಪರ್ವತವನ್ನು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಸೇವಿಸಿದ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.
ತಸ್ಯ ಸಂಪಶ್ಯತಸ್ತ್ವೇವ ಪಿನಾಕೀ ಗೋವೃಷಧ್ವಜಃ। ಜಗಾಮಾದರ್ಶನಂ ಭಾನುರ್ಲೋಕಸ್ಯೇವಾಸ್ತಮೀಯಿವಾನ್
ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಪಿನಾಕೀ, ಎತ್ತು ಧ್ವಜವಿರುವ ದೇವರು, ಲೋಕದ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸುವಂತೆ, ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಪ್ರತ്യക്ഷನಾದನು.
ತತೋಽರ್ಜುನಃ ಪರಂ ಚಕ್ರೇ ವಿಸ್ಮಯಂ ಪರವೀರಹಾ। ಮಯಾ ಸಾಕ್ಷಾನ್ಮಹಾದೇವೋ ದೃಷ್ಟ ಇತ್ಯೇವ ಭಾರತ
ಆಮೇಲೆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಅರ್ಜುನನು, 'ನಾನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಂಡೆ' ಎಂದು ಭಾರೀ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.
ಧನ್ಯೋಸ್ಮ್ಯನುಗೃಹೀತೋಸ್ಮಿ ಯನ್ಮಯಾ ತ್ರ್ಯಮ್ಬಕೋ ಹರಃ। ಪಿನಾಕೀ ವರದೋ ರೂಪೀ ದೃಷ್ಟಃ ಸ್ಪೃಷ್ಟಶ್ಟ ಪಾಣಿನಾ
ನಾನು ಧನ್ಯನು, ನಾನು ಅನುಗ್ರಹಿತನು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ತ್ರ್ಯಂಬಕನಾದ ಹರನನ್ನು, ಪಿನಾಕಿಯನ್ನು, ವರಪ್ರದಾತನನ್ನು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಕೃತಾರ್ಥಂ ಚಾವಗಚ್ಛಾಮಿ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮನಾ। ಶತ್ರೂಂಶ್ಚ ವಿಜಿತಾನ್ಸರ್ವಾನ್ನಿರ್ವೃತ್ತಂ ಚ ಪ್ರಯೋಜನಮ್
ನಾನು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅರಿತು, ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.
ಇತ್ಯೇವಂ ಚಿನ್ತಯಾನಸ್ಯ ಪಾರ್ಥಸ್ಯಾಮಿತತೇಜಸಃ। ತತೋ ವೈಡೂರ್ಯವರ್ಣಾಭೋ ಭಾಸಯನ್ಸರ್ವತೋ ದಿಶಃ। ಯಾದೋಗಣವೃತಃ ಶ್ರೀಮಾನಾಜಗಾಮ ಜಲೇಶ್ವರಃ
ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪಾರ್ಥನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವೈಡೂರ್ಯ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಜಲಚರ ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಹಿಮೆಮಯನಾದ ಜಲಾಧಿಪತಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.
ನಾಗೈರ್ನದೈರ್ನದೀಭಿಶ್ಚ ದೈತ್ಯೈಃ ಸಾಧ್ಯೈರ್ಮರುದ್ಗಣೈಃ। ವರುಣೋ ಯಾದಸಾಂಭರ್ತಾ ವಶೀ ತಂ ದೇಶಮಾಗಮತ್
ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಾಗಗಳು, ನದಿಗಳು, ಹರಿವ ನೀರುಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ಸಾಧ್ಯರು, ಮರುತ್ಗಣಗಳು ಇದ್ದರು. ಜಲಚರರ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ವರుణನು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು.
ಅಥ ಜಾಮ್ಬೂನದವಪುರ್ವಿಮಾನೇನ ಮಹಾರ್ಚಿಷಾ। ಕುಬೇರಃ ಸಮನುಪ್ರಾಪ್ತೋ ಯಕ್ಷೈರನುಗತಃ ಪ್ರಭುಃ
ಆಗ ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕುಬೇರನು, ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಯಕ್ಷರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.
ವಿದ್ಯೋತಯನ್ನಿವಾಕಾಶಮದ್ಭುತೋಪಮದರ್ಶನಃ। ಧನಾನಾಮಧಿಪಃ ಶ್ರೀಮಾನರ್ಜುನಂ ದ್ರಷ್ಟುಮಾಗತಃ
ಆಕಾಶವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಯವಾಗಿಸಿ, ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಮಂತ ಧನದ ಅಧಿಪತಿ ಕುಬೇರನು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದನು.
ತಥಾ ಲೋಕಾನ್ತಕಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ಯಮಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಪ್ರತಾಪವಾನ್। ಮರ್ತ್ಯಮೂರ್ತಿಧರೈಃ ಸಾರ್ಧಂ ಪಿತೃಭಿರ್ಲೋಕಭಾವನೈಃ
ಅದೇ ರೀತಿ, ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕರಾದ ಪಿತೃಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಯಮಧರ್ಮರಾಜನು ಮಾನವರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.
ದಣ್ಡಪಾಣಿರಚಿನ್ತ್ಯಾತ್ಮಾ ಸರ್ವಭೂತವಿನಾಶಕೃತ್। ವೈವಸ್ವತೋ ಧರ್ಮರಾಜೋ ವಿಮಾನೇನಾವಭಾಸಯನ್
ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಂಡ ಹಿಡಿದು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ನಾಶಕಾರಿಯಾಗಿರುವ, ಅಸಾಧ್ಯ ಸ್ವಭಾವದ ವೈವಸ್ವತ ಧರ್ಮರಾಜನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.
ತ್ರೀಲ್ಲೋಕಾನ್ಗುಹ್ಯಕಾಂಶ್ಚೈವ ಗನ್ಧರ್ವಾಶ್ಚೈವ ಪನ್ನಗಾನ್। ದ್ವಿತೀಯ ಇವ ಮಾರ್ತಾಣ್ಡೋ ಯುಗಾನ್ತೇ ಸಮುಪಸ್ಥಿತೇ
ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ, ಗುಹ್ಯಕ, ಗಂಧರ್ವ ಮತ್ತು ನಾಗರನ್ನು ಕೂಡ, ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುವ ಎರಡನೇ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಯವಾಗಿಸಿದನು.
ಭಾನುಮನ್ತಿ ವಿಚಿತ್ರಾಣಿ ಶಿಖರಾಣಿ ಮಹಾಗಿರೇಃ। ಸಮಾಸ್ಥಾಯಾರ್ಜುನಂ ತತ್ರದದೃಶುಸ್ತಪಸಾನ್ವಿತಮ್
ಆ ಮಹಾ ಪರ್ವತದ ಭಾನುಮಯ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಶಿಖರಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಅವರು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ನೋಡಿದರು.
ತತೋ ಮುಹೂರ್ತಾದ್ಭಗವಾನೈರಾವತಶಿರೋಗತಃ। ಆಜಗಾಮ ಸಹೇನ್ದ್ರಾಣ್ಯಾ ಶಕ್ರಃ ಸುರಗಣೈರ್ವೃತಃ
ಅನಂತರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಐರಾವತದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಸಚ್ಚಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.
ಪಾಣ್ಡುರೇಣಾತಪತ್ರೇಣ ಧ್ರಿಯಮಾಣೇನ ಮೂರ್ಧನಿ। ಶುಶುಭೇ ನಾಗರಾಜಸ್ಥಃ ಸಿತಮಭ್ರಮಿವ ಸ್ಥಿತಃ
ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಇಂದ್ರನು, ನಾಗರಾಜನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಬಿಳಿ ಮೋಡದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.
ಸಂಸ್ತೂಯಮಾನೋ ಗನ್ಧರ್ವೈರ್ಋಷಿಭಿಶ್ಚ ತಪೋಧನೈಃ। ಶೃಙ್ಗಂ ಗಿರೇಃ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ತಸ್ಥೌ ಸೂರ್ಯ ಇವೋದಿತಃ
ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾದ ಋಷಿಗಳು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನಿಂತನು.
ಅಥ ಮೇಘಸ್ವನೋ ಧೀಮಾನ್ವ್ಯಾಜಹಾರ ಶುಭಾಂ ಗಿರಮ್। ಯಮಋ ಪರಮಧರ್ಮಜ್ಞೋ ದಕ್ಷಿಣಾಂ ದಿಶಮಾಸ್ಥಿತಃ
ಆಗ, ಮೇಘದ ಧ್ವನಿಯಂತೆ ಧೀರನಾದ ಯಮನು ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು. ಪರಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಯಮನು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು.