ತತೋಽಬ್ರವೀನ್ಮಹಾತೇಜಾಃ ಸರ್ವಾನ್ಭ್ರಾತೄನ್ಯುಧಿಷ್ಠಿರಃ। ಶ್ರುತಂ ವೈ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರಾ ಯನ್ಮಾಂ ದ್ವೈಪಾಯನೋಽಬ್ರವೀತ್
ಆಮೇಲೆ ಮಹಾತ್ಮ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ತಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ನೋಡಿ, 'ದ್ವೈಪಾಯನರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೀವು ಕೇಳಿದ್ದೀರಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ತದಾ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮರಣೇ ನಿಶ್ಚಿತಾ ಮತಿಃ। ಸರ್ವಕ್ಷತ್ರಸ್ಯ ನಿಧನೇ ಯದ್ಯಹಂ ಹೇತುರೀಪ್ಸಿತಃ
ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಸಾವು ಕಡೆಗೂ ತಿರುಗಿದೆ; ಎಲ್ಲ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ನಾಶಕ್ಕೆ ನಾನು ಕಾರಣವಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ.
ಕಾಲೇನ ನಿರ್ಮಿತಸ್ತಾತ ಕೋ ಮಮಾರ್ಥೋಽಸ್ತಿ ಜೀವತಃ। ಏವಂ ಬ್ರುವನ್ತಂ ರಾಜಾನಂ ಫಾಲ್ಗುನಃ ಪ್ರತ್ಯಭಾಷತ
ತಂದೆ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಬದುಕಿದರೂ ನನಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ ಇದೆ? ಹೀಗೆ ರಾಜನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಫಾಲ್ಗುನು ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ಮಾ ರಾಜನ್ಕಶ್ಮಲಂ ಘೋರಂ ಪ್ರವಿಶೋ ಬುದ್ಧಿನಾಶನಮ್। ಸಮ್ಪ್ರಧಾರ್ಯ ಮಹಾರಾಜ ಯತ್ಕ್ಷಮಂ ತತ್ಸಮಾಚರ
ರಾಜನೇ, ಭಯಾನಕವಾದ, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ನಿರಾಶೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬೇಡ. ಮಹಾರಾಜ, ಯೋಚಿಸಿ, ಸೂಕ್ತವಾದದ್ದನ್ನು ಮಾಡು.
ತತೋಽಬ್ರವೀತ್ಸತ್ಯಧೃತಿರ್ಭ್ರಾತೄನ್ಸರ್ವಾನ್ಯುಧಿಷ್ಠಿರಃ। ದ್ವೈಪಾಯನಸ್ಯ ವಚನಂ ತತ್ರೈವ ಸಮಚಿನ್ತಯತ್
ಆಮೇಲೆ ಸತ್ಯಧೃತಿಯು ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ತಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ದ್ವೈಪಾಯನರ ಮಾತನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿದನು.
ಅದ್ಯಪ್ರಭೃತಿ ಭದ್ರಂ ವಃ ಪ್ರತಿಜ್ಞಾಂ ಮೇ ನಿಬೋಧತ। ತ್ರಯೋದಶ ಸಮಾಸ್ತಾತ ಕೋ ಮಮಾರ್ಥೋ ಽಸ್ತಿ ಜೀವತಃ
ಇಂದಿನಿಂದ ಶುಭವಾಗಲಿ; ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ: ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ತಂದೆ, ಬದುಕಿದರೂ ನನಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ ಇದೆ?
ನ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಪರುಷಂ ಭ್ರಾತೄನನ್ಯಾಂಶ್ಚ ಪಾರ್ಥಿವಾನ್। ಸ್ಥಿತೋ ನಿದೇಶೇ ಜ್ಞಾತೀನಾಂ ಯೋಕ್ಷ್ಯೇ ತತ್ಸುಮುದಾಹರನ್
ನಾನು ನನ್ನ ತಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ರಾಜರಿಗೆ ಕಠಿಣ ಮಾತು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಬಂಧುಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಏವಂ ಮೇ ವರ್ತಮಾನಸ್ಯ ಸ್ವಸುತೇಽಷ್ವಿತರೇಷು ಚ। ಭೇದೋ ನ ಭವಿತಾ ಲೋಕೇ ಭೇದಮೂಲೋ ಹಿ ವಿಗ್ರಹಃ
ನಾನು ನನ್ನ ಮಗನಲ್ಲಿಯೂ, ಇತರರಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಭಜನೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಜಗಳವೆಂದರೆ ಭಿನ್ನತೆಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ವಿಗ್ರಹಂ ದೂರತೋ ರಕ್ಷನ್ಪ್ರಿಯಾಣ್ಯೇವ ಸಮಾಚರನ್। ವಾಚ್ಯತಾಂ ನ ಗಮಿಷ್ಯಾಮಿ ಲೋಕೇಷು ಮನುಜರ್ಷಭಾಃ
ಜಗಳವನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ, ನಾನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಟೀಕೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರೆ.
ಭ್ರಾತೃರ್ಜ್ಯೇಷ್ಠಸ್ಯ ವಚನಂ ಪಾಣ್ಡವಾಃ ಸಂನಿಶಮ್ಯ ತತ। ತಮೇವ ಸಮವರ್ತನ್ತ ಧರ್ಮರಾಜಹಿತೇ ರತಾಃ
ತಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ತಮ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪಾಂಡವರು ಕೇಳಿ, ಧರ್ಮರಾಜನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡರು.
ಸಂಸತ್ಸು ಸಮಯಂ ಕೃತ್ವಾ ಧರ್ಮರಾಡ್ಭ್ರಾತೃಭಿಃ ಸಹ। ಪಿತೄಂಸ್ತರ್ಪ್ಯ ಯಥಾನ್ಯಾಯಂ ದೇವತಾಶ್ಚ ವಿಶಾಮ್ಪತೇ
ಒಬ್ಬರೊಡನೆ ಒಬ್ಬರು ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಧರ್ಮರಾಜನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದನು, ರಾಜನೇ.
ಕೃತಮಙ್ಗಲಕಲ್ಯಾಮೋ ಭ್ರಾತೃಭಿಃ ಪಿರವಾರಿತಃ। ಗತೇಷು ಕ್ಷತ್ರಿಯೇನ್ದ್ರೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಭರತರ್ಷಭ
ಮಂಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ತಮ್ಮಂದಿರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದ ಧರ್ಮರಾಜನು, ಎಲ್ಲ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಭರತವಂಶದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನು,
ಯುಧಿಷ್ಠಿರಃ ಸಹಾಮಾತ್ಯಃ ಪ್ರವಿವೇಶ ಪುರೋತ್ತಮಮ್। ದುರ್ಯೋಧನೋ ಮಹಾರಾಜ ಶಕುನಿಶ್ಚಾಪಿ ಸೌಬಲಃ। ಸಭಾಯಾಂ ಸಮಣೀಯಾಯಾಂ ತತ್ರೈವಾಸ್ತೇ ನರಾಧಿಪ
ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಅಮಾತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಮಹಾನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಮಹಾರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನ ಮತ್ತು ಶುಬಲಪುತ್ರ ಶಕುನಿ ಆ ಅದ್ಭುತ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದರು, ರಾಜನೇ.
ವಸನ್ದುರ್ಯೋಧನಸ್ತಸ್ಯಾಂ ಸಭಾಯಾಂ ಪುರುಷರ್ಷಭ। ಶನೈರ್ದದರ್ಶ ತಾಂ ಸರ್ವಾಂ ಸಭಾಂ ಶಕುನಿನಾ ಸಹ
ಅದ್ಭುತವಾದ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದುರ್ಯೋಧನನು, ಶಕುನಿಯ ಜೊತೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಸಭೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ.
ತಸ್ಯಾಂ ದಿವ್ಯಾನಭಿಪ್ರಾಯಾನ್ದದರ್ಶ ಕುರುನನ್ದನಃ। ನ ದೃಷ್ಟಪೂರ್ವಾ ಯೇ ತೇನ ನಗರೇ ನಾಗಸಾಹ್ವಯೇ
ಅಲ್ಲಿ, ಕುರುಕುಲದ ಆನಂದವಾಗಿರುವವನಾದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರನು, ನಾಗಸಾಹ್ವಯ ಎಂಬ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ನೋಡಿರದ ಅನನ್ಯವಾದ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಸ ಕದಾಚಿತ್ಸಭಾಮಧ್ಯೇ ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರೋ ಮಹೀಪತಿಃ। ಸ್ಫಾಟಿಕಂ ಸ್ಥಲಮಾಸಾದ್ಯ ಜಲಮಿತ್ಯಭಿಶಙ್ಕಯಾ
ಒಂದು ಬಾರಿ ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನಾದ ರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನನು ಸ್ಪಟಿಕದ ನೆಲವನ್ನು ನೀರಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಹತ್ತಿರ ಹೋದನು.
ಸ್ವವಸ್ತ್ರೋತ್ಕರ್ಷಣಂ ರಾಜಾ ಕೃತವಾನ್ಬುದ್ಧಿಮೋಹಿತಃ। ದುರ್ಮನಾ ವಿಮುಖಶ್ಚೈವ ಪರಿಚಕ್ರಾಮ ತಾಂ ಸಭಾಮ್
ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿದ್ದ ರಾಜನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ ಮುಖವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋದನು.
ತತಃ ಸ್ಥಲೇ ನಿಪತಿತೋ ದುರ್ಮನಾ ವ್ರೀಡಿತೋ ನೃಪಃ। ನಿಃ ಶ್ವಸನ್ವಿಮುಖಶ್ಚಾಪಿ ಪರಿಚಕ್ರಾಮ ತಾಂ ಸಭಾಮ್
ನಂತರ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ರಾಜನು ಮನಸ್ಸು ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ, ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಉಸಿರೆಳೆದನು ಮತ್ತು ಮುಖವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದನು.
ತತಃ ಸ್ಫಾಟಿಕತೋಯಾಂ ವೈ ಸ್ಫಾಟಿಕಾಮ್ಬುಜಶೋಭಿತಾಮ್। ವಾಪೀಂ ಮತ್ವಾ ಸ್ಥಲಮಿವ ಸವಾಸಾಃ ಪ್ರಾಪತಞ್ಜಲೇ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಸ್ಪಟಿಕದ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಸ್ಪಟಿಕದ ನೀರಿನ ಕೆರೆಯನ್ನು ನೆಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೇ ಧರಿಸಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು.
ಜಲೇ ನಿಪತಿತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭೀಮಸೇನೋ ಮಹಾಬಲಃ। ಜಹಾಸ ಜಹಸುಶ್ಚೈವ ಕಿಙ್ಕರಾಶ್ಚ ಸುಯೋಧನಮ್
ದುರ್ಯೋಧನನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಭೀಮಸೇನ ಮತ್ತು ಸೇವಕರು ಜೋರಾಗಿ ನಗಿದರು.
ವಾಸಾಂಸಿ ಚ ಶುಭಾನ್ಯಸ್ಮೈ ಪ್ರದದೂ ರಾಜಶಾಸನಾತ್। ತಥಾಗತಂ ತು ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭೀಮಸೇನೋ ಮಹಾಬಲಃ
ರಾಜನ ಆದೇಶದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು; ಆದರೆ ಅವನ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಭೀಮಸೇನನು ಮತ್ತೆ ನಗಿದನು.
ಅರ್ಜುನಶ್ಚ ಯಮೌ ಚೋಭೌ ಸರ್ವೇ ತೇ ಪ್ರಾಹಸಂಸ್ತದಾ। ನಾಮರ್ಷಯತ್ತತಸ್ತೇಷಾಮವಹಾಸಮಮರ್ಷಣಃ
ಅರ್ಜುನ, ಮಾದ್ರಿದೇವಿಯ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಉಳಿದವರೂ ಆಗ ನಗಿದರು; ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ದುರ್ಯೋಧನನು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.
ಆಕಾರಂ ರಕ್ಷಮಾಣಸ್ತು ನ ಸ ತಾನ್ಸಮುದೈಕ್ಷತ। ಪುನರ್ವಸನಮುತ್ಕ್ಷಿಪ್ಯ ಪ್ರತಿರಿಷ್ಯನ್ನಿವ ಸ್ಥಲಮ್
ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದು, ಅವನು ಅವರ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನೆಲವನ್ನು ದಾಟಲು ಹೊರಟವನಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು.
ಆರುರೋಹ ತತಃ ಸರ್ವೇ ಜಹಸುಶ್ಚ ಪುನರ್ಜನಾಃ। ದ್ವಾರಂ ತು ಪಿಹಿತಾಕಾರಂ ಸ್ಫಾಟಿಕಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಭೂಮಿಪಃ। ಪ್ರವಿಶನ್ನಾಹತೋ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ವ್ಯಾಘೂರ್ಣಿತ ಇವ ಸ್ಥಿತಃ
ನಂತರ ಅವನು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೆ ನಗಿದರು; ರಾಜನು ಸ್ಪಟಿಕದ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡುದನ್ನು ನೋಡಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ನಿಂತನು.
ತಾದೃಶಂ ಚ ಪರಂ ದ್ವಾರಂ ಸ್ಫಾಟಿಕೋರುಕವಾಟಕಮ್। ವಿಘಟ್ಟಯನ್ಕರಾಭ್ಯಾಂ ತು ನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯಾಗ್ರೇ ಪಪಾತ ಹಾ
ಅದೊಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಬಾಗಿಲು, ದೊಡ್ಡ ಸ್ಪಟಿಕದ ಬಾಗಿಲುಗಳಿದ್ದವು; ಅದನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ತೆರೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದುಹೋದನು.
ದ್ವಾರಂ ತು ವಿತತಾಕಾರಂ ಸಮಾಪೇದೇ ಪುನಶ್ಚ ಸಃ। ತದ್ವೃತ್ತಂ ಚೇತಿ ಮನ್ವಾನೋ ದ್ವಾರಸ್ಥಾನಾದುಪಾರಮತ್
ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ತೆರೆದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋದನು; ಆಗ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಬಾಗಿಲಿನವರಿಂದ ದೂರ ಸರಿದನು.
ಏವಂ ಪ್ರಲಮ್ಭಾನ್ವಿವಿಧಾನ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ತತ್ರ ವಿಶಾಮ್ಪತೇ। ಪಾಣ್ಡವೇಯಾಭ್ಯನುಜ್ಞಾತಸ್ತತೋ ದುರ್ಯೋಧನೋ ನೃಪಃ
ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ಮೋಸಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನನು, ಪಾಂಡವರು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.
ಅಪಹೃಷ್ಟೇನ ಮನಸಾ ರಾಜಸೂಯೇ ಮಹಾಕ್ರತೌ। ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ತಾಮದ್ಭುತಾಮೃದ್ಧಿಂ ಜಗಾಮ ಗಜಸಾಹ್ವಯಮ್
ಆ ಮಹಾ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಆ ಅದ್ಭುತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.
ಪಾಣ್ಡವಶ್ರೀಪ್ರತಪ್ತಸ್ಯ ಧ್ಯಾಯಮಾನಸ್ಯ ಗಚ್ಛತಃ। ದುರ್ಯೋಧನಸ್ಯ ನೃಪತೇಃ ಪಾಪಾ ಮತಿರಜಾಯತ
ಪಾಂಡವರ ವೈಭವದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸುಡುತ್ತಾ, ರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ದುಷ್ಟವಾದ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವು.
ಪಾರ್ಥಾನ್ಸುಮನಸೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪಾರ್ಥಿವಾಂಶ್ಚ ವಶಾನುಗಾನ್। ಕೃತ್ಸ್ನಂ ಚಾಪಿ ಹಿತಂ ಲೋಕಮಾಕುಮಾರಂ ಕುರೂದ್ವಹ
ಪಾಂಡವರು ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವುದನ್ನು, ರಾಜರು ಅವರ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಪಡುವುದನ್ನು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕವೂ ಅವರ ಪರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕುರುಕುಲದ ಆನಂದವಾಗಿರುವವನಾದವನು,