ತಾಂ ಭಙ್ಕ್ತ್ವಾ ಸ ಮಹಾಶಾಖಾಂ ಸ್ಮಯಮಾನೋ ವಿಲೋಕಯನ್। ಅಥಾತ್ರಂ ಲಮ್ಬತೋಽಪಶ್ಯದ್ವಾಲಖಿಲ್ಯಾನಧೋಮುಖಾನ್
ಆ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಮುರಿದು, ಸುತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ, ಅದರಲ್ಲಿ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಹೋಗಿ ಹೂಗಿದ್ದ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಮುನಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಋಷಯೋ ಹ್ಯತ್ರ ಲಮ್ಬನ್ತೇ ನ ಹನ್ಯಾಮಿತಿ ತಾನೃಷೀನ್। ತಪೋರತಾಂಲ್ಲಮ್ಬಮಾನಾನ್ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷೀನಭಿವೀಕ್ಷ್ಯ ಸಃ
ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ಹೂಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇವರು ಹಾನಿಯಾಗಬಾರದು' ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದನು; ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಅವನು ಗಮನದಿಂದ ನೋಡಿದನು.
ಹನ್ಯಾದೇತಾನ್ಸಂಪತನ್ತೀ ಶಾಖೇತ್ಯಥ ವಿಚಿನ್ತ್ಯ ಸಃ। ನಖೈರ್ದೃಢತರಂ ವೀರಃ ಸಂಗೃಹ್ಯ ಗಜಕಚ್ಛಪೌ
ಅವನು 'ಇವರು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಬಲವಾದ ನಖಗಳಿಂದ ಆ ಆನೆ ಮತ್ತು ಆಮೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದನು.
ಸ ತದ್ವಿನಾಶಸಂತ್ರಾಸಾದಭಿಪತ್ಯ ಸ್ವಗಾಧಿಪಃ। ಶಾಖಾಮಾಸ್ಯೇನ ಜಗ್ರಾಹ ತೇಷಾಮೇವಾನ್ವವೇಕ್ಷಯಾ
ಆಗ, ಅವು ನಾಶವಾಗುವ ಭಯದಿಂದ, ಅವರ ನಾಯಕನು ತಾನೇ ಜಿಗಿದು, ಅವರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ, ಬಾಯಿಂದ ಆ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.
ಅತಿದೈವಂ ತು ತತ್ತಸ್ಯ ಕರ್ಮ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹರ್ಷಯಃ। ವಿಸ್ಮಯೋತ್ಕಮ್ಪಹೃದಯಾ ನಾಮ ಚಕ್ರುರ್ಮಹಾಖಗೇ
ಅವನ ಆ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೃದಯವು ಕಂಪಿಸಿದಂತೆ, ಆ ಮಹಾ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತಾಡಿದರು.
ಗುರುಂ ಭಾರಂ ಸಮಾಸಾದ್ಯೋಡ್ಡೀನ ಏಷ ವಿಹಙ್ಗಮಃ। ಗರುಡಸ್ತು ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠಸ್ತಸ್ಮಾತ್ಪನ್ನಗಭೋಜನಃ
ಈ ಹಕ್ಕಿ ಭಾರವಾದ ಭಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಾರಿತು; ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗರುಡನು ಹೀಗೆಯೇ ನಾಗಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಾನೆ.
ತತಃ ಶನೈಃ ಪರ್ಯಪತತ್ಪಕ್ಷೈಃ ಶೈಲಾನ್ಪ್ರಕಮ್ಪಯನ್। ಏವಂ ಸೋಽಭ್ಯಪತದ್ದೇಶಾನ್ಬಹೂನ್ಸಗಜಕಚ್ಛಪಃ
ನಂತರ, ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತ ಹಾರಿದನು; ಹೀಗೆ ಆನೆ ಮತ್ತು ಆಮೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅನೇಕ ದೇಶಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
ದಯಾರ್ಥಂ ವಾಲಖಿಲ್ಯಾನಾಂ ನ ಚ ಸ್ಥಾನಮವಿನ್ದತ। ಸ ಗತ್ವಾ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠಂ ಗನ್ಧಮಾದನಮಞ್ಜಸಾ
ವಾಲಖಿಲ್ಯರಿಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಅವನು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಗಂಧಮಾದನ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
ದದರ್ಶ ಕಶ್ಯಪಂ ತತ್ರ ಪಿತರಂ ತಪಸಿ ಸ್ಥಿತಮ್। ದದರ್ಶ ತಂ ಪಿತಾ ಚಾಪಿ ದಿವ್ಯರೂಪಂ ವಿಹಙ್ಗಮಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆ ಕಶ್ಯಪನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವನ ತಂದೆಯೂ ಆ ದಿವ್ಯ ರೂಪದ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ತೇಜೋವೀರ್ಯಬಲೋಪೇತಂ ಮನೋಮಾರುತರಂಹಸಮ್। ಶೈಲಶೃಙ್ಗಪ್ರತೀಕಾಶಂ ಬ್ರಹ್ಮದಣ್ಡಮಿವೋದ್ಯತಮ್
ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬಲ ತುಂಬಿತ್ತು; ಅವನು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಂತೆ ವೇಗಿಯಾಗಿದ್ದನು, ಪರ್ವತ ಶೃಂಗದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ದಂಡದಂತೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಅಚಿನ್ತ್ಯಮನಭಿಧ್ಯೇಯಂ ಸರ್ವಭೂತಭಯಂಕರಮ್। ಮಹಾವೀರ್ಯಧರಂ ರೌದ್ರಂ ಸಾಕ್ಷಾದಗ್ನಿಮಿವೋದ್ಯತಮ್
ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಹೇಳಲಾಗದು, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವವನು, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಭಯಾನಕ, ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಎತ್ತಿದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ.
ಅಪ್ರಧೃಷ್ಯಮಜೇಯಂ ಚ ದೇವದಾನವರಾಕ್ಷಸೈಃ। ಭೇತ್ತಾರಂ ಗಿರಿಶೃಙ್ಗಾಣಾಂ ಸಮುದ್ರಜಲಶೋಷಣಮ್
ಅವನನ್ನು ದೇವರು, ದಾನವರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಯಾರೂ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಪರ್ವತ ಶೃಂಗಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವವನು, ಸಮುದ್ರದ ನೀರನ್ನು ಒಣಗಿಸುವವನು.
ಲೋಕಸಂಲೋಡನಂ ಘೋರಂ ಕೃತಾನ್ತಸಮದರ್ಶನಮ್। ತಮಾಗತಮಭಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಭಗವಾನ್ಕಶ್ಯಪಸ್ತದಾ। ವಿದಿತ್ವಾ ಚಾಸ್ಯಂ ಸಂಕಲ್ಪಮಿದಂ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್
ಅವನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸುವ ಭಯಾನಕನು, ಯಮನು ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ; ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಗವಂತ ಕಶ್ಯಪನು ಅವನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಪುತ್ರ ಮಾ ಸಾಹಸಂ ಕಾರ್ಷೀರ್ಮಾ ಸದ್ಯೋ ಲಪ್ಸ್ಯಸೇ ವ್ಯಥಾಮ್। ಮಾ ತ್ವಾಂ ದಹೇಯುಃ ಸಂಕ್ರುದ್ಧಾ ವಾಲಖಿಲ್ಯಾ ಮರೀಚಿಪಾಃ
ಮಗನೇ, ನೀನು ಹಠದಿಂದ ಏನು ಮಾಡಬೇಡ; ತಕ್ಷಣವೇ ದುಃಖವನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ; ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ಮತ್ತು ಮರೀಚಿಪುತ್ರರು ಕೋಪಗೊಂಡು ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಡುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಡ.
ತತಃ ಪ್ರಸಾದಯಾಮಾಸ ಕಶ್ಯಪಃ ಪುತ್ರಕಾರಣಾತ್। ವಾಲಖಿಲ್ಯಾನ್ಮಹಾಭಾಗಾಂಸ್ತಪಸಾ ಹತಕಲ್ಮಷಾನ್
ಆಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕಶ್ಯಪನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪವಿತ್ರರಾದ ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ವಾಲಖಿಲ್ಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು.
ಪ್ರಜಾಹಿತಾರ್ಥಮಾರಮ್ಭೋ ಗರುಡಸ್ಯ ತಪೋಧನಾಃ। ಚಿಕೀರ್ಷತಿ ಮಹತ್ಕರ್ಮ ತದನುಜ್ಞಾತುಮರ್ಹಥ
ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಗರುಡನು ಒಂದು ಮಹಾ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮಹಾತ್ಮರೆ, ನೀವು ಅವನಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಬೇಕು.
ಏವಮುಕ್ತಾ ಭಗವತಾ ಮುನಯಸ್ತೇ ಸಮಭ್ಯಯುಃ। ಮುಕ್ತ್ವಾ ಶಾಖಾಂ ಗಿರಿಂ ಪುಣ್ಯಂ ಹಿಮವನ್ತ ತಪೋಽರ್ಥಿನಃ
ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಮುನಿಗಳು ಆ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.
ತತಸ್ತೇಷ್ವಪಯಾತೇಷು ಪಿತರಂ ವಿನತಾಸುತಃ। ಶಾಖಾವ್ಯಾಕ್ಷಿಪ್ತವದನಃ ಪರ್ಯಪೃಚ್ಛತ ಕಶ್ಯಪಮ್
ಅವರು ಹೋದಮೇಲೆ, ವಿನತೆಯ ಮಗನು, ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ತಂದೆ ಕಶ್ಯಪನನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
ಭಗವನ್ಕ್ವ ವಿಮುಞ್ಚಾಮಿ ತರೋಃ ಶಾಖಾಮಿಮಾಮಹಮ್। ವರ್ಜಿತಂ ಮಾನುಷೈರ್ದೇಶಮಾಖ್ಯಾತು ಭಗವಾನ್ಮಮ
ಭಗವಂತನೇ, ನಾನು ಈ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿಡಲಿ? ದಯವಿಟ್ಟು, ಮಾನವರಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳವೊಂದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿ.
ತತೋ ನಿಃಪುರುಷಂ ಶೈಲಂ ಹಿಮಸಂರುದ್ಧಕನ್ದರಮ್। ಅಗಮ್ಯಂ ಮನಸಾಪ್ಯನ್ಯೈಸ್ತಸ್ಯಾಚಖ್ಯೌ ಸ ಕಶ್ಯಪಃ
ಆಗ, ಮಾನವರು ಇಲ್ಲದ, ಹಿಮದಿಂದ ಗುಹೆಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ತಲುಪಲಾಗದಂತಹ ಪರ್ವತವೊಂದನ್ನು ಕಶ್ಯಪನು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು.
ತಂ ಪರ್ವತಂ ಮಹಾಕುಕ್ಷಿಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಸ ಮಹಾಖಗಃ। ಜವೇನಾಭ್ಯಪತತ್ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಃ ಸಶಾಖಾಗಜಕಚ್ಛಪಃ
ಆ ಮಹಾ ಹಕ್ಕಿ ತನ್ನ ವೇಗದಿಂದ ಆ ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆಯಿರುವ ಪರ್ವತವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ದಾಳದ ಜೊತೆಗೆ ಆನೆ ಮತ್ತು ಆಮೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹಾರಿದನು.
ನ ತಾಂ ವಧ್ರೀ ಪರಿಣಹೇಚ್ಛತಚರ್ಮಾ ಮಹಾತನುಮ್। ಶಾಖಿನೋ ಮಹತೀಂ ಶಾಖಾಂ ಯಾಂ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಯಯೌ ಖಗಃ
ಯಾರೂ ಆ ದೊಡ್ಡ ದಾಳವನ್ನೂ, ಆ ಮಹಾ ದೇಹದ ಪ್ರಾಣಿಯ ಚರ್ಮವನ್ನೂ ಎತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಹಕ್ಕಿ ಆ ಭಾರಿ ದಾಳವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹಾರಿಹೋದನು.
ಸ ತತಃ ಶತಸಾಹಸ್ರಂ ಯೋಜನಾನ್ತರಮಾಗತಃ। ಕಾಲೇನ ನಾತಿಮಹತಾ ಗರುಡಃ ಪತಗೇಶ್ವರಃ
ನಂತರ ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನಾದ ಗರುಡನು, ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ದೂರ ಹಾರಿದನು.
ಸ ತಂ ಗತ್ವಾ ಕ್ಷಣೇನೈವ ಪರ್ವತಂ ವಚನಾತ್ಪಿತುಃ। ಅಮುಞ್ಚನ್ಮಹತೀಂ ಶಾಖಾಂ ಸಸ್ವನಂ ತತ್ರ ಖೇಚರಃ
ತಂದೆಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಹಕ್ಕಿ, ಆ ಭಾರಿ ದಾಳವನ್ನು ಭಾರವಾದ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಬಿಟ್ಟನು.
ಪಕ್ಷಾನಿಲಹತಶ್ಚಾಸ್ಯ ಪ್ರಾಕಮ್ಪತ ಸ ಶೈಲರಾಟ್। ಮುಮೋಚ ಪುಷ್ಪವರ್ಷಂ ಚ ಸಮಾಗಲಿತಪಾದಪ
ಅವನ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಬೀಸಿದ ಗಾಳಿಗೆ ಆ ಪರ್ವತದ ರಾಜನು ನಡುಗಿದನು. ಮರಗಳು ಒತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು.
ಶೃಙ್ಗಾಣಿ ಚ ವ್ಯಶೀರ್ಯನ್ತ ಗಿರೇಸ್ತಸ್ಯ ಸಮನ್ತತಃ। ಮಣಿಕಾಞ್ಚನಚಿತ್ರಾಣಿ ಶೋಭಯನ್ತಿ ಮಹಾಗಿರಿಮ್
ಆ ಪರ್ವತದ ಸುತ್ತಲೂ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ರತ್ನ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಶಿಖರಗಳು ಚೂರುಚೂರುವಾಗಿ, ಆ ಮಹಾ ಪರ್ವತವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿದವು.
ಶಾಖಿನೋ ಬಹವಶ್ಚಾಪಿ ಶಾಖಯಾಽಭಿಹತಾಸ್ತಯಾ। ಕಾಞ್ಚನೈಃ ಕುಸುಮೈರ್ಭಾನ್ತಿ ವಿದ್ಯುತ್ವನ್ತ ಇವಾಮ್ಬುದಾಃ
ಆ ದಾಳದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಅನೇಕ ಮರಗಳು ಚಿನ್ನದ ಹೂಗಳಿಂದ ಮಿಂಚುತ್ತಾ, ಮಿಂಚಿನಿಂದ ಬೆಳಗಿದ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ.
ತೇ ಹೇಮವಿಕಚಾ ಭೂಮೌ ಯುತಾಃ ಪರ್ವತಧಾತುಭಿಃ। ವ್ಯರಾಜಞ್ಛಾಖಿನಸ್ತತ್ರ ಸೂರ್ಯಾಂಶುಪ್ರತಿರಞ್ಜಿತಾಃ
ಚಿನ್ನದ ಹೂಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ಪರ್ವತದ ಧಾತುಗಳೊಡನೆ ಬೆರೆತು, ಆ ಮರಗಳು ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ರಂಜಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲೆ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು.
ತತಸ್ತಸ್ಯ ಗಿರೇಃ ಶೃಙ್ಗಮಾಸ್ಥಾಯ ಸ ಖಗೋತ್ತಮಃ। ಭಕ್ಷಯಾಮಾಸ ಗರುಡಸ್ತಾವುಭೌ ಗಜಕಚ್ಛಪೌ
ನಂತರ, ಆ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗರುಡನು ಆ ಆನೆ ಮತ್ತು ಆಮೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ತಾವುಭೌ ಭಕ್ಷಯಿತ್ವಾ ತು ಸ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಃ ಕೂರ್ಮಕುಞ್ಜರೌ। ತತಃ ಪರ್ವತಕೂಟಾಗ್ರಾದುತ್ಪಪಾತ ಮಹಾಜವಃ
ಆ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನು ಆ ಆನೆ ಮತ್ತು ಆಮೆಯನ್ನು ತಿಂದ ನಂತರ, ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರಿದನು.