તતો રથવરાત્તૂર્ણમવરુહ્ય નરર્ષભઃ। અભિગમ્ય નરવ્યાઘ્રં પ્રહૃષ્ટઃ પરિષસ્વજે
પછી, શ્રેષ્ઠ પુરુષે ઝડપથી પોતાના ઉત્તમ રથમાંથી ઊતર્યું, પુરુષસિંહ પાસે ગયો અને આનંદપૂર્વક તેને ભેટી લીધો.
સોઽબ્રવીત્પાર્થમાસાદ્ય દીર્ઘકાલમિદં તવ। નિવાસમભિજાનામિ શઙ્ખચક્રગદાધરાત્
તેને પાર્થને મળીને કહ્યું: 'હું જાણું છું કે તું લાંબા સમયથી શંખ, ચક્ર અને ગદા ધારણ કરનાર ભગવાન સાથે રહ્યો છે.'
ન મેઽસ્ત્યવિદિતં કિંચિદ્યદ્યદાચિતં ત્વયા। સુભદ્રાર્થં પ્રલોભેન પ્રીતસ્તવ જનાર્દનઃ
'સુભદ્રા માટે તું જે કંઈ કર્યું છે તે મને અજાણ નથી; તારી વિનંતીથી પ્રસન્ન થઈને જનાર્દને તને સહાય કરી.'
પ્રાપ્તસ્ય યતિલિઙ્ગેન વાસિતસ્ય ધનઞ્જય। બન્ધુમાનસિ રામેણ મહેન્દ્રાવરજેન ચ
'ધનંજય, જ્યારે તું અહીં યતિવેશમાં રહ્યો ત્યારે તારો રામ અને મહેન્દ્રના નાના ભાઈએ મિત્રભાવથી સ્વીકાર કર્યો.'
મામેવ ચ સદાકાઙ્ક્ષી મન્ત્રિણં મધુસૂદનઃ। અન્તરેણ સુભદ્રાં ચ ત્વાં ચ તાત ધનઞ્જય
'મધુસૂદન હંમેશા મને પોતાનો મંત્રી ઈચ્છતો હતો, સુભદ્રા અને તારા વિષય સિવાય, હે પ્રિય ધનંજય.'
ઇમં રથવરં દિવ્યં સર્વશસ્ત્રસમન્વિતમ્। ઇદમેવાનુયાત્રં ચ નિર્દિશ્ય ગદપૂર્વજઃ
'આ દિવ્ય અને સર્વ શસ્ત્રોથી સજ્જ રથ અને આ જ અનુયાયી મંડળી તને ગદાધરના મોટા ભાઈએ આપી છે.'
અન્તર્દ્વીપં તદા વીર ગતો વૃષ્ણિસુખાવહઃ। દીર્ઘકાલાવરુદ્ધં ત્વાં સંપ્રાપ્તં પ્રિયયા સહ
'પછી, વૃષ્ણિઓને આનંદ આપનાર એ અંતર્દ્વીપે ગયો અને તું, લાંબા સમયથી અટકાવાયેલો, હવે પોતાની પ્રિય સાથે અહીં આવી ગયો છે.'
પશ્યન્તુ ભ્રાતરઃ સર્વે વજ્રપાણિમિવામરાઃ। આયાતે તુ દશાર્હાણામૃષભે શાર્ઙ્ગધન્વનિ
'જેમ દેવતાઓ વજ્રધારીને જુએ છે તેમ, દશાર્હોમાં શ્રેષ્ઠ, શારંગધન્વા આવ્યા ત્યારે બધા ભાઈઓ તને જોઈ શકે.'
ભદ્રામનુગમિષ્યન્તિ રત્નાનિ ચ વસૂનિ ચ। અરિષ્ટં યાહિ પન્થાનં સુખી ભવ ધનઞ્જય
'શુભતા, રત્નો અને ધન તારા પાછળ આવશે; તું સુરક્ષિત માર્ગે જા અને સુખી રહેજે, ધનંજય.'
નષ્ટશોકૈર્વિશોકસ્ય સુહૃદ્ભિઃ સંગમોઽસ્તુ તે
'હવે તારો શોક દૂર થઈ ગયો છે, તું નિઃશોક બનીને પોતાના મિત્રો સાથે ફરીથી મળીશ એવી શુભકામના.'
તતો વિપૃથુમામન્ત્ર્ય પાર્થઃ પ્રીતોઽભિવાદ્ય ચ। કૃષ્ણસ્ય મતમાસ્થાય કૃષ્ણસ્ય રથમાસ્થિતઃ
પછી પાર્થએ વિપૃથુને વિદાય આપી, આનંદથી નમસ્કાર કર્યો અને કૃષ્ણની સલાહ માની કૃષ્ણના રથ પર ચઢ્યો.
પૂર્વમેવ તુ પાર્થાય કૃષ્ણેન વિનિયોજિતમ્। સર્વરત્નસુસંપૂર્ણં સર્વભોગસમન્વિતમ્
પહેલાંથી જ કૃષ્ણએ પાર્થ માટે સર્વ પ્રકારના રત્નોથી ભરેલો અને સર્વ સુખ-સગવડો ધરાવતો રથ તૈયાર કરાવ્યો હતો.
રથેન કાઞ્ચનાઙ્ગેન કલ્પિતેન યથાવિધિ। શૈબ્યસુગ્રીવયુક્તેન કિઙ્કિણીજાલમાલિના
એ રથ સોનાના ભાગોથી શોભતો, યોગ્ય રીતે બનાવેલો, શૈબ્ય અને સુગ્રીવ નામના ઘોડાઓ જોડાયેલા અને ઘંટડીઓની માળાથી સજ્જ હતો.
સર્વશસ્ત્રોપપન્નેન જીમૂતરવનાદિના। જ્વલનાર્ચિઃપ્રકાશેન દ્વિષતાં હર્ષનાશિના
એ રથ સર્વ શસ્ત્રોથી સજ્જ, મેઘના ગર્જન જેવો ધ્વનિ કરતો, અગ્નિ જેવી તેજસ્વી ઝાંખી ધરાવતો અને દુશ્મનોના આનંદને દૂર કરતો હતો.
સન્નદ્ધઃ કવચી ખડ્ગી બદ્ધગોધાઙ્ગુલિત્રવાન્। યુક્તઃ સેનાનુયાત્રેણ રથણારોપ્ય માધવીમ્। રથેનાકાશગેનૈવ પયયૌ *સ્વપુરં પ્રતિ
પાર્થ કવચ પહેરી, હાથમાં તલવાર લઈને, અંગૂઠામાં ચામડાની પટ્ટી બાંધીને, પોતાની સેના સાથે, માધવીને રથ પર બેસાડી, પવન જેટલા ઝડપી રથમાં પોતાના શહેર તરફ روانા થયો.
હ્રિયમાણાં તુ તાં દૃષ્ટ્વા સુભદ્રાં સૈનિકા જનાઃ। વિક્રોશન્તોઽદ્રવન્સર્વે દ્વારકામભિતઃ પુરીમ્
સુભદ્રાને લઈ જવામાં આવી રહી છે એ જોઈને, સૈનિકો અને લોકો બૂમો પાડી, બધા દ્વારકા શહેર તરફ દોડી ગયા.
તે સમાસાદ્ય સહિતાઃ સુધર્મામભિતઃ સભામ્। સભાપાલસ્ય તત્સર્વમાચખ્યુઃ પાર્થવિક્રમમ્
બધા મળીને સુધર્મા સભા પાસે ગયા અને સભાપાલને પાર્થના પરાક્રમની વાતો કહી સંભળાવી.
તેષાં શ્રુત્વા સભાપાલો ભેરીં સાન્નાહિકીં તતઃ। સમાજઘ્ને મહાઘોષાં જામ્બૂનદપરિષ્કૃતામ્
આ સાંભળીને સભાપાલે પછી સોનાથી સજ્જ મોટી ઘંટડી વગાડી, જેનો અવાજ ખૂબ જ મોટો હતો.
ક્ષુબ્ધાસ્તેનાથ શબ્દેન ભોજવૃષ્ણ્યન્ધકાસ્તદા। `અન્તર્દ્વીપાત્સમુત્પેતુઃ સહસા સહિતાસ્તદા।' અન્નપાનમપાસ્યાથ સમાપેતુઃ સમન્તતઃ
એ ધ્વનિથી ભોજ, વૃષ્ણિ અને અંધક વંશીયો તત્કાળ અંદરના દ્વીપમાંથી એકઠા થઈ ગયા, ખોરાક અને પીણું છોડીને ચારે બાજુથી ભેગા થયા.
તત્ર જામ્બૂનદાઙ્ગાનિ સ્પર્ધ્યાસ્તરણવન્તિ ચ। મણિવિદ્રુમચિત્રાણિ જ્વલિતાગ્નિપ્રભાણિ ચ
ત્યાં સોનાની બેઠકો, સ્પર્ધા માટેના પથારા અને મણિ-પ્રવાળથી શોભતા, અગ્નિ જેવી તેજસ્વી બેઠકો હતી.
ભેજિરે પુરુષવ્યાઘ્રા વૃષ્ણ્યન્ધકમહારથાઃ। સિંહાસનાનિ શતશો ધિષ્ણ્યાનીવ હુતાશનાઃ
વૃષ્ણિ અને અંધકના મહાન રથીઓ, પુરુષ સિંહો, શતાવધિ સિંહાસન પર બેઠા, જાણે યજ્ઞમાં અગ્નિ માટેના પીઠાં હોય.
તેષાં સમુપવિષ્ટાનાં દેવાનામિવ સન્નયે। આચખ્યૌ ચેષ્ટિતં જિષ્ણોઃ સભાપાલઃ સહાનુગઃ
બધા દેવતાઓ જેવી સભામાં બેઠા, ત્યારે સભાપાલે પોતાના સહયોગીઓ સાથે મળીને જિષ્ણુના કાર્યો વર્ણવ્યા.
તચ્છ્રુત્વા વૃષ્ણિવીરાસ્તે મદસંરક્તલોચનાઃ। અમૃષ્યમાણાઃ પાર્થસ્ય સમુત્પેતુરહઙ્કૃતાઃ
આ સાંભળીને, વળી વળી વીર વૃષ્ણિઓના આંખો ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયા, પાર્થનું કામ સહન ન થઈને, અહંકારથી ઊભા રહ્યા.
યોજયધ્વં રથાનાશુ પ્રાસાનાહરતેતિ ચ। ધનૂંષિ ચ મહાર્હાણિ કવચાનિ બૃહન્તિ ચ
'ઝડપથી રથો જોડો! ભાલાં લાવો!' એમ બોલી, શ્રેષ્ઠ ધનુષ્ય અને મોટાં કવચ પણ લાવવાની આજ્ઞા આપી.
સૂતાનુચ્ચુક્રુશુઃ કેચિદ્રથાન્યોજયતેતિ ચ। સ્વયં ચ તુરગાન્કેચિદયુઞ્જન્હેમભૂષિતાન્
કેટલાંક રથચાલકો બોલ્યા, 'રથો જોડો!' તો કેટલાકે પોતે જ સોનાથી શોભતા ઘોડા જોડ્યા.
રથેષ્વાનીયમાનેષુ કવચેષુ ધ્વજેષુ ચ। અભિક્રન્દે નૃવીરાણાં તદાસીત્તુમુલં મહત્
જ્યારે રથો, કવચ અને ધ્વજ લાવવામાં આવતાં, ત્યારે વીર પુરુષોના બૂમો અને અવાજો ખૂબ જ મોટાં અને ગજબના થયા.
વનમાલી તતઃ ક્ષીબઃ કૈલાસશિખરોપમઃ। નીલવાસા મદોત્સિક્ત ઇદં વચનમબ્રવીત્
પછી વનમાળી, જે કૈલાસ શિખર જેટલો ઊંચો અને વેગવાન હતો, નીલા વસ્ત્ર પહેરી, ગર્વથી ભરેલો, એમ બોલ્યો:
કિમિદં કુરુથાપ્રજ્ઞાસ્તૂષ્ણીંભૂતે જનાર્દને। અસ્ય ભાવમવિજ્ઞાય સંક્રુદ્ધા મોઘગર્જિતાઃ
'તમે શું કરી રહ્યા છો, સમજણ વિના, જ્યારે જનાર્દન શાંત બેઠો છે? તેની ઈચ્છા સમજ્યા વિના, ખાલી ગુસ્સામાં બૂમો પાડો છો.'
એષ તાવદભિપ્રાયમાખ્યાતુ સ્વં મહામતિઃ। યદસ્ય રુચિરં કર્તું તત્કુરુધ્વમતન્દ્રિતાઃ
આ મહામતિએ પોતાનો ઇરાદો સ્પષ્ટ કહી દીધો છે; હવે જે તેને યોગ્ય અને ગમતું લાગે, એ તમે બધા વિલંબ કર્યા વિના કરો.
તતસ્તે તદ્વચઃ શ્રુત્વા ગ્રાહ્યરૂપં હલાયુધાત્। તૂષ્ણીંભૂતાસ્તતઃ સર્વે સાધુસાધ્વિતિ ચાબ્રુવન્
પછી હલાયુધના એ યોગ્ય શબ્દો સાંભળી, બધા થોડા સમય માટે મૌન રહ્યા અને પછી સર્વે બોલ્યા, 'ખૂબ સારું, ખૂબ સારું.'