દુર્ધર્ષસ્ત્વેષ શત્રૂણાં રણેષુ ભવિતા સદા। અસ્ત્રસ્યાસ્ય પ્રભાવાદ્વૈ વ્યેતુ તે માનસો જ્વરઃ
છતાં, આ અસ્ત્રના પ્રભાવથી તે હંમેશા યુદ્ધમાં દુશ્મનો માટે અપરાજેય રહેશે; તારા મનની ચિંતા દૂર થવા દે.
ઇત્યુક્ત્વા વરુણઃ પ્રાદાદ્ગદાં મન્ત્રપુરસ્કૃતામ્। યામાસાદ્ય દુરાધર્ષઃ સર્વલોકે શ્રુતાયુધઃ
આ રીતે કહી વરુણે મંત્રશક્તિથી ભરેલી ગદા આપી, જેના કારણે શ્રુતાયુધ્ધ આખા જગતમાં અપરાજેય બની ગયો.
ઉવાચ ચૈનં ભગવાન્પુનરેવ જલેશ્વરઃ। અયુધ્યતિ ન મોક્તવ્યા સા ત્વય્યેવ પતેદિતિ
પછી જલના ભગવાને ફરી કહ્યું: 'જે લડતો નથી, તેના પર આ ગદા ફેંકી ન શકાય; નહીં તો એ તારા પર જ પડી જશે.'
હન્યાદેષા પ્રતીપં હિ પ્રયોક્તારમપિ પ્રભો। ન ચાકરોત્સ તદ્વાક્યં પ્રાપ્તે કાલે શ્રુતાયુધઃ
'જો ખોટી રીતે વાપરશે તો એ પોતાના માલિકને પણ મારી નાખશે, હે પ્રભુ.' પણ સમય આવતાં શ્રુતાયુધ્ધે એ વાતનું પાલન કર્યું નહીં.
સ તયા વીરઘાતિન્યા જનાર્દનમતાડયત્। પ્રતિજગ્રાહ તાં કૃષ્ણઃ પીનેનાંસેન વીર્યવાન્। નાકમ્પયત શૌરિં સા વિન્ધ્યં ગિરિમિવાનિલઃ
એ વીરમરણ આપનારી ગદા વડે તેણે જનાર્દન પર પ્રહાર કર્યો; પણ શક્તિશાળી કૃષ્ણે પોતાના મજબૂત ખભાથી એ પકડી લીધી, અને એ શૌરીને હલાવી શકી નહીં, જેમ પવન વિંધ્ય પર્વતને હલાવી શકતો નથી.
તતોઽર્જુનઃ ક્ષુરપ્રાભ્યાં ભુજૌ પરિઘસન્નિભૌ। ચિચ્છેદ પાણ્ડવઃ શીઘ્રં જલેશ્વરસુતસ્ય વૈ
પછી અર્જુને બે તીક્ષ્ણ તીરો વડે જલના દેવના પુત્રના લોખંડ જેવાં હાથ ઝડપથી કાપી નાખ્યા.
સ જ્વલન્તી મહોલ્કેવ સમાસાદ્ય જનાર્દનમ્'। પ્રત્યાગતા મહાવેગા કૃત્યેવ દુરધિષ્ઠિતા
એ અગ્નિ જેવો તેજસ્વી મહા ઉલ્કા સમાન ગતિથી જનાર્દન તરફ દોડી આવી, અને પછી ભયાનક શક્તિની જેમ પાછી વળી ગઈ.
જઘાન ચાસ્થિતં વીરં શ્રુતાયુધમમર્ષણમ્। `સ પપાત હતો ભૂમૌ વિશિરા વિભુજો બલી। સમ્ભગ્ન ઇવ વાતેન બહુશાખો વનસ્પતિઃ
એ ગદાએ અડગ અને શૂરવીર શ્રુતાયુધને ઘા માર્યો; તે ધરતી પર પડ્યો, તેનું માથું કપાઈ ગયું હતું અને હાથ ફેલાયેલા હતા, જાણે પવનથી અનેક ડાળીઓ તૂટી ગયેલો મોટો વૃક્ષ ધરતી પર પડ્યો હોય.
સા વિસ્ફુરન્તી જ્વલિતા વજ્રવેગસમા ગદા'। હત્વા શ્રુતાયુધં વીરં ધરણીમન્વપદ્યત
એ જ્વલંત અને કંપતી, વજ્ર જેવી ગદાએ શૂરવીર શ્રુતાયુધને મારીને પછી ધરતી પર પડી ગઈ.
ગદાં નિવર્તિતાં દૃષ્ટ્વા નિહતં ચ શ્રુતાયુધમ્। હાહાકારો મહાંસ્તત્ર સૈન્યાનાં સમજાયત। સ્વેનાસ્ત્રેણ હતં દૃષ્ટ્વા શ્રુતાયુધમરિન્દમમ્
ગદા પાછી ફરતી અને શ્રુતાયુધને મરેલો જોઈને ત્યાં સૈનિકોમાં મોટો હાહાકાર મચી ગયો, કારણ કે શ્રુતાયુધ પોતાનાં જ શસ્ત્રથી મરેલો હતો.
અયુધ્યમાનાય તતઃ કેશવાય નરાધિપ। ક્ષિપ્તા શ્રુતાયુધેનાથ તસ્માત્તમવધીદ્ગદા
પછી, શ્રુતાયુધે કેશવ પર, જે લડતો નહોતો, ગદા ફેંકી; એ જ ગદાએ તેને મારી નાખ્યો.
યથોક્તં વરુણેનાજૌ તથા સ નિધનં ગતઃ। વ્યસુશ્ચાપ્યપતદ્ભૂમૌ પ્રેક્ષતાં સર્વધન્વિનામ્
જેમ યુદ્ધમાં વરુણે કહ્યું હતું એમ જ, શ્રુતાયુધનું અંત આવી ગયું; અને તે બધાં ધનુર્ધારીઓની સામે, પ્રાણ છોડીને ધરતી પર પડ્યો.
પતમાનસ્તુ સ બભૌ પર્ણાશાયાઃ પ્રિયઃ સુતઃ। સમ્ભગ્ન ઇવ વાતેન બહુશાખો વનસ્પતિઃ
પડતાં પડતાં પર્ણાશાયાનો પ્રિય પુત્ર તેજથી ઝગમગતો દેખાયો, જાણે પવનથી અનેક ડાળીઓ તૂટી ગયેલું મોટું વૃક્ષ ધરતી પર પડ્યું હોય.
તતઃ સર્વાણિ સૈન્યાનિ સેનામુખ્યાશ્ચ સર્વશઃ। પ્રાદ્રવન્ત હતં દૃષ્ટ્વા શ્રુતાયુધમરિન્દમમ્
પછી, શ્રુતાયુધ જે શત્રુવિનાશક હતો, તેને મરેલો જોઈને બધાં સૈનિકો અને તેમના નેતાઓ ચારે બાજુ ભાગી ગયા.
તતઃ કામ્ભોજરાજસ્ય પુત્રઃ શૂરઃ સુદક્ષિણઃ। અભ્યયાજ્જવનૈરશ્વૈઃ ફલ્ગુનં શત્રુસૂદનમ્
પછી, કામ્બોજના રાજાના શૂરવીર પુત્ર સુદક્ષિણ ઝડપથી પોતાના ઘોડાઓ સાથે શત્રુવિનાશક ફાલ્ગુન સામે આગળ વધ્યો.
તસ્ય પાર્થઃ શરાન્સપ્ત પ્રેષયામાસ ભારત। તે તં શૂરં વિનિર્ભિદ્ય પ્રાવિશન્ધરણીતલમ્
પાર્થએ તેના પર સાત બાણ છોડ્યા; એ બાણોએ શૂરવીરને ભેદી નાખ્યો અને ધરતીમાં ઘૂસી ગયા.
સોઽતિવિદ્ધઃ શરૈસ્તીક્ષ્ણૈર્ગાણ્ડીવપ્રેષિતૈર્મૃધે। અર્જુનં પ્રતિવિવ્યાધ દશભિઃ કઙ્કપત્રિભિઃ
યુદ્ધમાં ગાંડીવથી છોડેલા તીક્ષ્ણ બાણોથી ઘાયલ થયાં છતાં, સુદક્ષિણએ અર્જુન પર ગીધના પાંખવાળા દસ બાણો છોડ્યા.
વાસુદેવં ત્રિભિર્વિદ્ધ્વા પુનઃ પાર્થં ચ પઞ્ચભિઃ। તસ્ય પાર્થો ધનુશ્છિત્ત્વા કેતું ચિચ્છેદ મારિષ
સુદક્ષિણએ વસુદેવને ત્રણ બાણો અને પાર્થને પાંચ બાણો માર્યા; પણ પાર્થએ તેનું ધનુષ્ય અને પછી ધ્વજ કાપી નાખ્યા.
ભલ્લાભ્યાં ભૃશતીક્ષ્ણાભ્યાં તં ચ વિવ્યાધ પાણ્ડવઃ। સ તુ પાર્થં ત્રિભિર્વિદ્ધ્વા સિંહનાદમથાનદત્
પાંડવે બે અત્યંત તીક્ષ્ણ ભલ્લોથી તેને ઘાયલ કર્યો; પણ સુદક્ષિણએ પાર્થને ત્રણ બાણો મારીને સિંહની જેમ દહાડ કર્યો.
સર્વપારશવીં ચૈવ શક્તિં શૂરઃ સુદક્ષિણઃ। સઘણ્ટાં પ્રાહિણોદ્ધોરાં ક્રુદ્ધો ગાણ્ડીવધન્વને
ક્રોધિત સુદક્ષિણએ ઘંટીઓથી સજ્જ, સંપૂર્ણ લોખંડની ભયાનક શક્તિ ગાંડીવધારી અર્જુન પર ફેંકી.
સા જ્વલન્તી મહોલ્કેવ તમાસાદ્ય મહારથમ્। સવિસ્ફુલિઙ્ગા નિર્ભિદ્ય નિપપાત મહીતલે
એ જ્વલંત ભાલા, મહા ઉલ્કા જેવી, ચમકતી ચિંહીઓ સાથે મહારથ પર પડીને તેને ફાડી નાખી ધરતી પર પડી ગઈ.
શક્યા ત્વભિહતો ગાઢં મૂર્ચ્છયાઽભિપરિપ્લુતઃ। સમાશ્વાસ્ય મહાતેજાઃ સૃક્વિણી પરિલેલિહન્
મજબૂત ઘા લાગતાં અને ચક્કરથી ઘેરાઈને પણ, શક્યે પોતે સંભાળી લીધો અને હોઠ ચાટતો ઊભો રહ્યો.
તં ચતુર્દશભિઃ પાર્થો નારાચૈઃ કઙ્કપત્રિભિઃ। સાશ્વધ્વજધનુઃસૂતં વિવ્યાધાચિન્ત્યવિક્રમઃ
પછી પાર્થએ ચૌદ લોખંડના, ગીધના પાંખવાળા બાણો વડે તેને, તેના ઘોડા, ધ્વજ, ધનુષ્ય અને સારથીને ઘાયલ કર્યા.
રથં ચાન્યૈઃ સુબહુભિશ્ચક્રે વિશકલં શરૈઃ। સુદક્ષિણં તં કામ્ભોજં મોઘસઙ્કલ્પવિક્રમમ્। બિભેદ હૃદિ બાણેન પૃથુધારેણ પાણ્ડવઃ
અને અનેક બાણોથી રથને તૂટી પડ્યો; પછી પાંડવે નિષ્ફળ પ્રયત્ન કરનાર કામ્બોજ સુદક્ષિણને પહોળા ધારવાળા બાણથી હૃદયમાં ભેદી નાખ્યો.
સ ભિન્નવર્મા સ્રસ્તાઙ્ગઃ પ્રભ્રષ્ટમુકુટાઙ્ગદઃ। પપાતાભિમુખઃ શૂરો યન્ત્રમુક્ત ઇવ ધ્વજઃ
જેના વરચા તૂટી ગયા હતા, અંગો ઢળી પડ્યા હતા, મસ્તકમાળ અને કંકણો પણ ખસી ગયા હતા, એ શૂરવીર ધ્વજ જેમ યંત્રમાંથી છૂટી જાય અને જમીન પર પડી જાય, એમ આગળ વળી પડ્યો.
ગિરેઃ શિખરજઃ શ્રીમાન્સુશાખઃ સુપ્રતિષ્ઠિતઃ। નિર્ભગ્ન ઇવ વાતેન કર્ણિકારો હિમાત્યયે। વિશીર્ણઃ પતિતો રાજા પ્રસાર્ય વિપુલૌ ભુજૌ
પર્વતની ટોચ પર ઊભેલી સુંદર અને મજબૂત ડાળી કે શિયાળાની ઠંડી પછી પવનથી તૂટી પડેલો કર્ણિકાર વૃક્ષ, એમ રાજા પોતાના વિશાળ હાથ ફેલાવીને ધરતી પર પડ્યો હતો.
શેતે સ્મ નિહતો ભૂમૌ કામ્ભોજાસ્તરણોચિતઃ। મહાર્હાભરણોપેતઃ સાનુમાનિવ પર્વતઃ
જેને હંમેશા નરમ અને મોહક શય્યા મળતી હતી, જે મહામૂલ્યના આભૂષણોથી સજ્જ હતો, એ રાજા પર્વતની ધાર જેવી ભૂમિ પર પડ્યો હતો.
સુદર્શનીયસ્તામ્રાક્ષઃ કર્ણિના સ સુદક્ષિણઃ। પુત્રઃ કામ્ભોજરાજસ્ય પાર્થેન વિનિપાતિતઃ
સુંદર અને તાંબાના રંગની આંખો ધરાવતો સુદક્ષિણ, કાંબોજ રાજાનો પુત્ર, કર્ણિન સાથે, અર્જુને યુદ્ધમાં માર્યો હતો.
ધારયન્નગ્નિસઙ્કાશાં શિરસા કાઞ્ચનીં સ્રજમ્। અશોભત મહાબાહુર્વ્યસુર્ભૂમૌ નિપાતિતઃ
જેના મસ્તકે અગ્નિ જેવી તેજસ્વી સોનાની વણાવેલી માળા હતી, એ મહાબાહુ પૃથ્વી પર નિર્વાણ અવસ્થામાં પડ્યો હતો, છતાં તે તેજસ્વી લાગતો હતો.
તતઃ સર્વાણિ સૈન્યાનિ વ્યદ્રવન્ત સુતસ્ય તે। હતં શ્રુતાયુધં દૃષ્ટ્વા કામ્ભોજં ચ સુદક્ષિણમ્
પછી, જ્યારે શ્રુતાયુધ અને કાંબોજના સુદક્ષિણના મૃત્યુની ખબર પડી, ત્યારે તારા પુત્રની આખી સેના ડરીને ભાગી ગઈ.