ભુઞ્જાનાનાં તુ સવ્યેન ઉત્સઙ્ગે ચાપિ ખાદતામ્। પાલાશમાસનં ચૈવ તિન્દુકૈર્દન્તધાવનમ્
જે લોકો ડાબા હાથથી ખાય છે, પાટલા પર બેસીને ખાય છે, પાલાશના પાન પર બેસે છે, કે તિન્દુકની ડાળીથી દાંત સાફ કરે છે—
યે ચાવર્જયતાં લોકાઃ સ્વપતાં ચ તથોષસિ। શીતભીતાશ્ચ યે વિપ્રા રણભીતાશ્ચ ક્ષત્રિયાઃ
જે લોકો દુષ્ટને વંદન કરે છે, અયોગ્ય સમયે પોતાની પત્ની સાથે શયન કરે છે, ઠંડીથી ડરતા બ્રાહ્મણો અને યુદ્ધથી ડરતા ક્ષત્રિયોને જે લોક મળે છે—
એકકૂપોદકગ્રામે વેદધ્વનિવિવર્જિતે। ષણ્માસં તત્ર વસતાં તથા શાસ્ત્રં વિનિન્દતામ્
એક જ કૂવો હોય અને વેદના ઉચ્ચાર વિના ગામમાં છ મહિના રહે છે, કે જે શાસ્ત્રની નિંદા કરે છે—
દિવામૈથુનિનાં ચાપિ દિવસેષુ ચ શેરતે। અગારદાહિનાં ચૈવ ગરદાનાં ચ યે મતાઃ
જે લોકો દિવસે સંભોગ કરે છે, દિવસે સુવે છે, ઘર સળગાવે છે, કે ઝેર આપે છે—
અગ્ન્યાતિથ્યવિહીનાશ્ચ ગોપાનેષુ ચ વિઘ્નદાઃ। રજસ્વલાં સેવયન્તઃ કન્યાં શુલ્કેન દાયિનઃ
અગ્નિ અને અતિથિ પૂજા છોડનારા, ગાયના રસ્તામાં અવરોધ ઉભો કરનારા, રજસ્વલા સ્ત્રી સાથે સંભોગ કરનારા, કે કન્યાને મૂલ્ય લઈને આપનારા—
યા ચ વૈ બહુયાજિનાં બ્રાહ્મણાનાં શ્વવૃત્તિનામ્। આસ્યમૈથુનિકાનાં ચ યે દિવામૈથુને રતાઃ
અને જે બ્રાહ્મણો અનેક યજ્ઞ કર્યા છતાં કૂતરા જેવી જીંદગી જીવે છે, મૌખિક સંભોગ કરનારા, કે દિવસે સંભોગમાં આનંદ લે છે, એમને જે ગતિ મળે છે—
બ્રાહ્મણસ્ય પ્રતિશ્રુત્ય યો વૈ લોભાદ્દદાતિ ન। તેષાં ગતિં ગમિષ્યામિ શ્વો ન હન્યાં જયદ્રથમ્
જે બ્રાહ્મણને વચન આપીને પણ કોઈ લોભથી આપેછે, સાચા મનથી નહીં, જો હું કાલે જયદ્રથને ન મારું તો એમના જેવું જ ફળ મને મળે.
ધર્માદપેતા યે ચાન્યે મયા નાત્રાનુકીર્તિતાઃ। યે ચાનુકીર્તિતાસ્તેષાં ગતિં ક્ષિપ્રમવાપ્નુયામ્
અને જે બીજાં અધર્મી લોકો અહીં મારા દ્વારા ઉલ્લેખાયા નથી, અથવા જેનું મેં નામ લીધું છે, એમના જેવું જ દુઃખદ ફળ મને ઝડપથી મળે.
યદિ વ્યુષ્ટામિમાં રાત્રિં શ્વો ન હન્યાં જયદ્રથમ્। ઇમાં ચાપ્યપરાં ભૂયઃ પ્રતિજ્ઞાં મે નિબોધત
આ રાત પસાર થયા પછી જો હું કાલે જયદ્રથને ન મારું, તો હવે મારી બીજી પ્રતિજ્ઞા પણ સાંભળો.
યદ્યસ્મિન્ન હત્તે પાપે સૂર્યોઽસ્તમુપયાસ્યતિ। ઇહૈવ સમ્પ્રવેષ્ટાઽહં જ્વલિતં જાતવેદસમ્
જો એ પાપી જીવતો હોય અને સૂર્ય અસ્ત જાય, તો હું અહીં જ જ્વલંત અગ્નિમાં પ્રવેશી જઈશ.
અસુરસુરમનુષ્યાઃ પક્ષિણો વોરગા વા પિતૃરજનિચરા વા બ્રહ્મદેવર્ષયો વા। ચરમચરમપીદં યત્પરં ચાપિ તસ્મા-- ત્તદપિ મમ રિપું તં રક્ષિતું નૈવ શક્તાઃ
દેવો કે દાનવો, મનુષ્યો, પક્ષીઓ, સાપો, પિતૃઓ, ભૂતપ્રેતો, બ્રહ્મા, દેવતાઓ કે ઋષિઓ—ચાલતા કે અચલ, કે એથી પણ ઊંચા કોઈ પણ—મારા એ દુશ્મનને બચાવી શકશે નહીં.
યદિ વિશતિ રસાતલં તદગ્ર્યં વિયદપિ દેવપુરં દિતેઃ પુરં વા। તદપિ શરશતૈરહં પ્રભાતે ભૃશમભિમન્યુરિપોઃ શિરોઽભિહર્તા
જો એ પાતાળમાં, આકાશમાં, દેવલોકમાં કે દિતિના શહેરમાં પણ છુપાઈ જાય, તો પણ હું સવારે અનેક બાણોથી અભિમન્યુના શત્રુનું માથું અવશ્ય ઉડાડી દઈશ.
એવમુક્ત્વા વિચિક્ષેપ ગાણ્ડીવં સવ્યદક્ષિણમ્। તસ્ય સર્વમતિક્રમ્ય ધનુઃશબ્દોઽસ્પૃશદ્દિવમ્
આ રીતે કહીને તેણે ગાંડીવ ધનુષ્યને બંને હાથથી ફેરવ્યું, અને એ ધનુષ્યનો અવાજ બધાને પાર કરી આકાશ સુધી પહોંચ્યો.
અર્જુનેન પ્રતિજ્ઞાતે પાઞ્ચજન્યં જનાર્દનઃ। પ્રદધ્મૌ તત્ર સઙ્ક્રુદ્ધો દેવદત્તં ચ ફલ્ગુનઃ
અર્જુને પ્રતિજ્ઞા લીધી ત્યારે ક્રોધિત જનાર્દને પાંચજન્ય શંખ ફૂંક્યો અને ફાળ્ગુને દેવદત્ત શંખ વગાડ્યો.
સ પાઞ્ચજન્યોઽચ્યુતવક્ત્રવાયુના ભૃશં સુપૂર્ણોદરનિઃસૃતધ્વનિઃ। જગત્સપાતાલવિયદ્દિગીશ્વરં પ્રકમ્પયામાસ યુગાત્યયે યથા
પાંચજન્ય શંખ, અચ્યૂતના મોઢાની હવા ભરાઈને, ગાઢ અને ઊંડો અવાજ કરી ઉઠ્યો, અને એ અવાજે પૃથ્વી, પાતાળ, આકાશ અને દિશાના દેવતાઓને પણ હલાવી દીધાં, જાણે યુગના અંતે થાય તેમ.
તતો વાદિત્રઘોષાશ્ચ પ્રાદુરાસન્સહસ્રશઃ। સિંહનાદશ્ચ પાણ્ડૂનાં પ્રતિજ્ઞાતે મહાત્મના
પછી હજારો વાદ્યોના ઘોષ ઉઠ્યા અને મહાન આત્માવાળાએ પ્રતિજ્ઞા લીધી ત્યારે પાંડવોના સિંહનાદ ગૂંજ્યા.
પ્રાનૃત્યદિવ ગાણ્ડીવં શરાસ્તૂણીગતા મુદા। નિરાક્રામન્નિવ તદા સ્વયમેવ મૃધૈષિણઃ
ગાંડીવ ધનુષ્ય જાણે આનંદથી નૃત્ય કરી રહ્યું હોય તેમ લાગ્યું, અને તૂણામાંના બાણો પણ લડાઈ માટે આતુર થઈને પોતે જ બહાર નીકળવા તત્પર જણાયા.
ભીમસેનઃ સુસંહૃષ્ટઃ પ્રત્યભાષત ભારત। ધનઞ્જયમભિપ્રેક્ષ્ય હર્ષગદ્ગદયા ગિરા
ભીમસેન ખૂબ આનંદિત થઈને ધનંજયને જોઈને, આનંદથી ગદગદ થયેલી વાણીમાં, હે ભારત, એમ બોલ્યો.
પ્રતિજ્ઞોદ્ભવશબ્દેન કૃષ્ણશઙ્ખસ્વનેન ચ। નિહતો ધાર્તરાષ્ટ્રોઽયં સાનુબન્ધઃ સુયોધનઃ
આ પ્રતિજ્ઞાના અવાજ અને કૃષ્ણના શંખના ઘોષથી, આ દુર્યોધન અને તેના બધા સાથીઓ તો જાણે હવે મારાઈ ગયા છે.
અથ મૃદિતતમાગ્ર્યદામમાલ્યં તવ સુતશોકમયં ચ રોષજાતમ્। વ્યપનુદતિ મહાપ્રભાવસેન-- ન્નરવર વાક્યમિદં મહાર્થમિષ્ટમ્
પછી, જ્યારે મહાબલી એ મહાન અવરોધો—તારા પુત્રના દુઃખ અને એમાંથી ઉદ્ભવેલા રોષ—દૂર કરી દીધા, ત્યારે મનુષ્યોમાં શ્રેષ્ઠ એવા એ પુરુષે આ ઉત્તમ અને ઇચ્છિત વાણી કહી.
અથ શઙ્ખ્યૈશ્ચ ભેરીભિઃ પણવૈઃ સૈનિકાસ્તથા। સસૂતમાગધા જિષ્ણું સ્તુતિભિઃ સમપૂજયન્
પછી શંખો, ભેરીઓ અને પણવો વગાડી, સૈનિકો, સાથે સૂત અને માગધોએ પણ, જિષ્ણુનું સ્તુતિઓથી સન્માન કર્યું.
તદા ભીમં બલં સર્વે તેન નાદેન મોહિતમ્। તાવકં તન્મહારાજ વિષણ્ણં સમપદ્યત
ત્યારે, હે મહારાજ, એ અવાજથી તારા બધાં સૈનિકો ચકિત થઈ ગયા અને ભીમની સેના પણ નિરાશ થઈ ગઈ.
નિમિત્તે દૂરપાતિત્વે લઘુત્વે દૃઢવેધને। મમ બ્રવીતુ ભગવાન્વિશેષં ફલ્ગુનસ્ય ચ
અગાઉથી દૂર સુધી જવાની ક્ષમતા, હલકી અને મજબૂત રીતે ઘૂસી જવાની શક્તિ—આમાં ફાળ્ગુનના બાણોની ખાસિયતો શું છે, એ મને ભગવંત કહો.
વિદ્યાવિશેષમિચ્છામિ જ્ઞાતુમાચાર્ય તત્ત્વતઃ। અર્જુનસ્યાત્મનશ્ચૈવ યાથાતથ્યં પ્રચક્ષ્વ મે
હે આચાર્ય, હું સાચી રીતે જાણવું છું કે અર્જુન અને મારી ખાસ કળા શું છે—મને એનું યથાર્થ રીતે વર્ણન કરો.
સમમાચાર્યકં તાત તવ ચૈવાર્જુનસ્ય ચ। યોગાદ્દુઃખોષિતત્વાચ્ચ તસ્માત્ત્વત્તોઽધિકોઽર્જુનઃ
પ્યારા, તારી અને અર્જુનની શિક્ષા સરખી છે, પણ અર્જુને જે તપસ્યા અને મહેનત કરી છે એના કારણે તે તારા કરતાં આગળ છે.
ન તુ તે યુધિ સન્ત્રાસઃ કાર્યઃ પાર્થાત્કથઞ્ચન। અહં હિ રક્ષિતા તાત ભયાત્ત્વાં નાત્ર સંશયઃ
પણ તારે ક્યારેય યુદ્ધમાં અર્જુનથી ડરવું નહીં, કારણ કે હું તને દરેક ભયથી બચાવીશ—આમાં કોઈ શંકા નથી.
ન હિ મદ્બાહુગુપ્તસ્ય પ્રભવન્ત્યમરા અપિ। વ્યૂહયિષ્યામિ તં વ્યૂહં યં પાર્થો ન તરિષ્યતિ
મારા હાથોની રક્ષા હેઠળ તો દેવતાઓ પણ કંઈ કરી શકતા નથી; હું એવી વ્યવસ્થા કરીશ કે અર્જુન એ ભેદી શકશે નહીં.
તસ્માદ્યુધ્યસ્વ માભૈસ્ત્વં સ્વધર્મમનુપાલય। પિતૃપૈતામહં માર્ગમનુયાહિ મહારથ
એથી તું નિર્ભય થઈને યુદ્ધ કર અને પોતાનું કર્તવ્ય નિભાવ; પિતાઓ અને પિતામહોનો માર્ગ પકડી રાખ, મહારથી.
અધીતા વિધિવદ્વેદા અગ્નયઃ સુહુતાસ્ત્વયા। ઇષ્ટં ચ બહુભિર્યજ્ઞૈર્ન તે મૃત્યુર્ભયઙ્કરઃ
તમે યોગ્ય રીતે વેદો ભણ્યા છે અને અગ્નિહોત્રો પણ કર્યા છે; અનેક યજ્ઞો પણ કર્યા છે—મૃત્યુ તને ડરાવતી નથી.
દુર્લભં માનુષૈર્મન્દૈર્મહાભાગ્યમવાપ્ય તુ। ભુજવીર્યાર્જિતાઁલ્લોકાન્દિવ્યાન્પ્રાપ્સ્યસ્યનુત્તમાન્
માનવોમાં દુર્લભ અને મહાન ભાગ્ય તને મળ્યું છે; તું પોતાના બળથી મેળવેલા ઉત્તમ દૈવી લોકોએ પહોંચશે.