ઉભયોઃ સદૃશં કર્મ સ પિતુર્માતુલસ્ય ચ । રણે બહુવિધં ચક્રે સર્વશસ્ત્રભૃતાં વરઃ
યુદ્ધમાં તેણે પોતાના પિતા અને મામા બંને જેવી બહાદુરી અને કૌશલ્ય બતાવ્યું. એ સર્વ શસ્ત્રધારીઓમાં શ્રેષ્ઠ હતો અને અનેક વિદ્યા બતાવી.
તતો ધનઞ્જયો વીરો વિનિઘ્નંસ્તવ સૈનિકાન્ । આસસાદ રણે ભીષ્મં પુત્રપ્રેપ્સુરમર્ષણઃ
પછી ધનંજય અર્જુન, વીરતાથી તમારી સૈનિકોને સંહારતો, યુદ્ધમાં પોતાના પુત્રની આશાથી અને ઉત્સાહથી ભીષ્મ પાસે પહોંચ્યો.
તથૈવ સમરે રાજન્પિતા દેવવ્રતસ્તવ । આસસાદ રણે પાર્થં સ્વર્ભાનુરિવ ભાસ્કરમ્
એ જ રીતે, રાજા, તમારા પિતા દેવવ્રત પણ યુદ્ધમાં પાર્થ પાસે આવ્યા, જેમ સ્વર્ભાનુ સૂર્ય પાસે જાય છે.
તતઃ સરથનાગાશ્વાઃ પુત્રાસ્તવ જનેશ્વર । પરિવવ્રૂ રણે ભીષ્મં જુગુપુશ્ચ સમન્તતઃ
પછી, મનુષ્યોના રાજા, તમારા પુત્રોએ પોતાના રથ, હાથી અને ઘોડાઓ સાથે યુદ્ધમાં ભીષ્મને ઘેરી લીધો અને સર્વ તરફથી તેની રક્ષા કરી.
તથૈવ પાણ્ડવા રાજન્પરિવાર્ય ધનઞ્જયમ્ । રણાય મહતે યુક્તા દંશિતા ભરતર્ષભ
એ જ રીતે, રાજા, પાંડવો પણ ધનંજયને ઘેરીને મહાયુદ્ધ માટે દૃઢ નિશ્ચય સાથે ઊભા રહ્યા, હે ભરતવંશી.
શારદ્વતસ્તતો રાજન્ભીષ્મસ્ય પ્રમુખે સ્થિતમ્ । અર્જુનં પઞ્ચવિંશત્યા સાયકાનાં સમાચિનોત્
પછી, રાજા, શારદ્વતપુત્ર કૃપાએ ભીષ્મના આગળ ઊભા રહી, અર્જુનને પચ્ચીસ બાણો મારીને ઘાયલ કર્યો.
પ્રત્યુદ્ગમ્યાથ વિવ્યાધ સાત્યકિસ્તં શિતૈઃ શરૈઃ । પાણ્ડવપ્રિયકામાર્થં શાર્દૂલ ઇવ કુઞ્જરમ્
પછી સાત્યકી એ સામે આવીને, પાંડવોને ખુશ કરવા માટે, તીક્ષ્ણ બાણોથી તેને ઘાયલ કર્યો, જેમ સિંહ હાથી પર તૂટી પડે.
ગૌતમોઽપિ ત્વરાયુક્તો માધવં નવભિઃ શરૈઃ । હૃદિ વિવ્યાધ સંક્રુદ્ધઃ કઙ્કપત્રપરિચ્છદૈઃ
ગૌતમ પણ ઝડપથી ઉગ્ર બનીને, માધવને નવ બાણોથી, જે કંકના પાંખવાળા હતા, હૃદયમાં ઘાયલ કર્યો.
શૈનેયોઽપિ તતઃ ક્રુદ્ધશ્ચાપમાનમ્ય વેગવાન્ । ગૌતમાન્તકરં તૂર્ણં સમાધત્ત શિલીમુખમ્
પછી શૈન્ય, ગુસ્સાથી, પોતાનું ધનુષ્ય ખેંચી, ઝડપથી ગૌતમના અંત માટે ઘાતક બાણ તાણ્યો.
તમાપતન્તં વેગેન શક્રાશનિસમદ્યુતિમ્ । દ્વિધા ચિચ્છેદ સંક્રુદ્ધો દ્રૌણિઃ પરમકોપનઃ
દ્રૌણિ એ, ભારે ગુસ્સાથી, વીજળી જેવો તેજ ધરાવતો એ ઝડપથી આવતો બાણ બે ટુકડા કરી નાખ્યો.
સમુત્સૃજ્યાથ શૈનેયો ગૌતમં રથિનાં વરઃ । અભ્યદ્રવદ્રણે દ્રૌણિં રાહુઃ ખે શશિનં યથા
પછી શૈન્ય એ ગૌતમને છોડી, રણમાં દ્રૌણિ પર એમ દોડ્યો, જેમ રાહુ આકાશમાં ચાંદ્રમાને ગ્રહણ કરે.
તસ્ય દ્રોણસુતશ્ચાપં દ્વિધા ચિચ્છેદ ભારત। અથૈનં છિન્નધન્વાનં તાડયામાસ સાયકૈઃ
હે ભારત, દ્રોણપુત્રએ પછી શૈન્યનું ધનુષ્ય બે ભાગે કાપી નાખ્યું અને નિઃશસ્ત્ર શૈન્યને બાણોથી ઘાયલ કર્યો.
સોઽન્યત્કાર્મુકમાદાય શત્રુઘ્નં ભારસાધનમ્ । દ્રૌણિં ષષ્ટ્યા મહારાજ બાહ્વોરુરસિ ચાર્પયત્
પછી તેણે બીજું મજબૂત ધનુષ્ય પકડી, દુશ્મનનો નાશ કરનાર, અને રાજા, દ્રૌણિને સાઠ બાણોથી હાથ અને છાતી પર ઘાયલ કર્યો.
સ વિદ્ધો વ્યથિતશ્ચૈવ મુહૂર્તં કશ્મલાયુતઃ। નિષસાદ રથોપસ્થે ધ્વજયષ્ટિં સમાશ્રિતઃ
ઘાયલ અને દુઃખી થયેલો, થોડી ક્ષણ માટે ચકિત થઈ, રથમાં ધ્વજદંડને પકડી બેઠો.
પ્રતિલભ્ય તતઃ સંજ્ઞાં દ્રોણપુત્રઃ પ્રતાપવાન્ । વાર્ષ્ણેયં સમરે ક્રુદ્ધો નારાચેન સમાર્પયત્
પછી દ્રોણપુત્રે, પોતાનું ભાન પાછું મેળવી, રણમાં ગુસ્સાથી વૃષ્ણિવીર પર તીક્ષ્ણ બાણ છોડ્યો.
શૈનેયં સ તુ નિર્ભિદ્ય પ્રાવિશદ્ધરણીતલમ્ । વસન્તકાલે બલવાન્બિલં સર્પશિશુર્યથા
એ બાણ શૈન્યને ભેદી, જમીનમાં પ્રવેશી ગયો, જેમ વસંતકાળે શક્તિશાળી સાપનું બચ્ચું બિલમાં જાય છે.
અથાપરેણ ભલ્લેન માધવસ્ય ધ્વજોત્તમમ્ । ચિચ્છેદ સમરે દ્રૌણિઃ સિંહનાદં મુમોચ હ
પછી દ્રૌણિએ બીજાં પહોળા બાણથી રણમાં માધવનો શ્રેષ્ઠ ધ્વજ કાપી નાખ્યો અને સિંહની જેમ ગર્જના કરી.
પુનશ્ચૈનં શરૈર્ઘોરૈશ્છાદયામાસ ભારત। નિદાઘાન્તે મહારાજ યથા મેઘો દિવાકરમ્
પછી, હે ભારત, તેણે ફરી ભયાનક બાણોથી તેને ઢાંકી દીધો, જેમ ઉનાળાના અંતે વાદળો સૂર્યને ઢાંકે છે, હે રાજા.
સાત્યકોઽપિ મહારાજ શરજાલં નિહત્ય તત્। દ્રૌણિમભ્યાકિરત્તૂર્ણં શરજાલૈરનેકધા
હે રાજા, સાત્યકી એ એ બાણવર્ષા નાશ કરી, અને ઝડપથી દ્રૌણિને અનેક બાણવર્ષાથી ઢાંકી નાખ્યો.
તાપયામાસ ચ દ્રૌણિં શૈનેયઃ પરવારહા । વિમુક્તો મેઘજાલેન યથૈવ તપનસ્તથા
શૈન્ય, દુશ્મનનો વિનાશક, દ્રૌણિને એવી રીતે તપાડતો રહ્યો, જેમ વાદળો દૂર થયા પછી સૂર્ય તપે છે.
શરાણાં ચ સહસ્રેણ પુનરેવ સમુદ્યતઃ । સાત્યકિશ્છાદયામાસ નનાદ ચ મહાબલઃ
પછી સાત્યકી એ ફરી હજાર બાણો તાણ્યા અને તેને ઢાંકી નાખ્યો, જોરથી ગર્જના કરતાં.
દૃષ્ટ્વા પુત્રં ચ તં ગ્રસ્તં રાહુણેવ નિશાકરમ્ । અભ્યદ્રવત શૈનેયં ભારદ્વાજઃ પ્રતાપવાન્
પોતાના પુત્રને રાહુએ ચાંદ્રમાને ગ્રહણ કર્યો હોય તેમ ઘેરાયેલો જોઈ, વીર ભારદ્વાજે શૈન્ય પર આક્રમણ કર્યું.
વિવ્યાધ ચ સુતીક્ષ્ણેન પૃષત્કેન મહામૃધે । પરીપ્સન્ખસુતં રાજન્વાર્ષ્ણેયેનાભિપીડિતમ્
મહાસંગ્રામમાં, પોતાના પુત્રને, જે વૃષ્ણિવીરના હુમલાથી પીડાતો હતો, બચાવવા ઈચ્છી, તેણે તીક્ષ્ણ બાણથી તેને ઘાયલ કર્યો.
સાત્યકિસ્તુ રણે હિત્વા ગુરુપુત્રં મહારથમ્ । દ્રોણં વિવ્યાધ વિંશત્યા સર્વપારશવૈઃ શરૈઃ
સાત્યકી એ રણમાં ગુરુપુત્ર મહારથીને છોડી, દ્રોણને વીસ લોખંડના અગ્રવાળા બાણોથી ઘાયલ કર્યો.
તદન્તરમમેયાત્મા કૌન્તેયઃ શત્રુતાપનઃ । અભ્યદ્રવદ્રણે ક્રુદ્ધો દ્રોણં પ્રતિ મહારથઃ
પછી, અપરમાપ કૌંતેય, દુશ્મનોને દુઃખ આપનાર, ક્રોધથી ભરાઈ, મહાન રથીઓમાંના દ્રોણ તરફ યુદ્ધમાં દોડ્યો.
તતો દ્રોણશ્ચ પાર્થશ્ચ સમેયાતાં મહામૃધે । યથા બુધશ્ચ શુક્રશ્ચ મહારાજ નભસ્તલે
પછી દ્રોણ અને પાર્થ, રાજા, મહાયુદ્ધમાં આમને-સામને આવ્યા, જેમ આકાશમાં બુધ અને શુક્ર મળે છે.
કથં દ્રોણો મહેષ્વાસઃ પાણ્ડવશ્ચ ધનઞ્જયઃ । સમીયતૂ રણે યત્તૌ તાવુભૌ પુરુષર્ષભૌ
મહાન ધનુર્ધારી દ્રોણ અને પાંડવોમાં શ્રેષ્ઠ ધનંજય, એ બંને પુરુષોમાં શ્રેષ્ઠ, યુદ્ધમાં કેવી રીતે સામસામે આવ્યા?
પ્રિયો હિ પાણ્ડવો નિત્યં ભારદ્વાજસ્ય ધીમતઃ । આચાર્યશ્ચ રણે નિત્યં પ્રિયઃ પાર્થસ્ય સઞ્જય
કારણ કે વિદ્વાન ભારદ્વાજ પાંડવને હંમેશા પ્રિય રાખે છે, અને યુદ્ધમાં આચાર્ય પણ પાર્થને હંમેશા પ્રિય છે, સંજય.
તાવુભૌ રથિનો સઙ્ખ્યે હૃષ્ટૌ સિંહાવિવોત્કટૌ । કથં સમીયતુર્યત્તૌ ભારદ્વાજધનઞ્જયૌ
એ બંને રથ પર સવાર, યુદ્ધમાં ખુશ અને સિંહ જેવાં ભયાનક, ભારદ્વાજ અને ધનંજય કેવી રીતે સામસામે આવ્યા?
ન દ્રોણઃ સમરે પાર્થં જાનીતે પ્રિયમાત્મનઃ । ક્ષત્રધર્મં પુરસ્કૃત્ય પાર્થો વા ગુરુમાહવે
યુદ્ધમાં દ્રોણે પાર્થને પોતાના પ્રિય તરીકે ઓળખતો નથી, અને પાર્થ પણ યુદ્ધમાં ગુરુને પ્રિય માનતો નથી, કારણ કે બંને માટે ક્ષત્રિય ધર્મ પ્રથમ છે.