ચિન્તામપરિમેયાં ચ પ્રલયાન્તામુપાશ્રિતાઃ। કામોપભોગપરમા એતાવદિતિ નિશ્ચિતાઃ
અનંત ચિંતાઓમાં બંધાઈને, મૃત્યુ સુધી એમાંથી છૂટકો ન મળે, કામના ભોગને જ સર્વોચ્ચ માને છે અને એમાં જ નિશ્ચિત રહે છે.
આશાપાશશતૈર્બદ્ધાઃ કામક્રોધપરાયણાઃ । ઈહન્તો કામભોગાર્થમન્યાયેનાર્થસંચયાન્
શત શત આશાના બાંધણમાં બંધાઈને, કામ અને ક્રોધમાં તલીન રહી, કામના ભોગ માટે અનૈતિક રીતે ધન એકત્ર કરવા સતત પ્રયત્ન કરે છે.
ઇદમદ્ય મયા લબ્ધમિમં પ્રાપ્સ્યે મનોરથમ્ । ઇદમસ્તીદમપિ મે ભવિષ્યતિ પુનર્ધનમ્
આજે મેં આ મેળવ્યું છે; હવે હું મારી ઈચ્છા પૂરી કરીશ. આ તો છે જ, અને મને ફરીથી વધુ ધન મળશે.
અસૌ મયા હતઃ શત્રુર્હનિષ્યે ચાપરાનપિ। ઈશ્વરોઽહમહં ભોગી સિદ્ધોઽહં બલવાન્સુખી
એ દુશ્મનને મેં માર્યો છે અને બીજાને પણ મારીશ. હું જ બધાનો સ્વામી છું, આનંદ માણનારો છું, સફળ છું, શક્તિશાળી છું અને સુખી છું.
આઢ્યોઽભિજનવાનસ્મિ કોઽન્યોસ્તિ સદૃશો મયા । યક્ષ્યે દાસ્યામિ મોદિષ્ય ઇત્યજ્ઞાનવિમોહિતાઃ
હું ધનવાન છું અને ઉંચા કુળમાં જન્મેલો છું; મારા જેવો બીજો કોણ છે? હું યજ્ઞ કરીશ, દાન આપીશ અને આનંદ માણીશ—આ રીતે અજ્ઞાનમાં ફસાયેલા છે.
અનેકચિત્તવિભ્રાન્ત મોહજાલસમાવૃતાઃ । પ્રસક્તાઃ કામભોગેષુ પતન્તિ નરકેઽશુચૌ
અનેક વિચારોમાં ભટકાતા, ભ્રમના જાળમાં ફસાયેલા અને ભોગવિલાસમાં લિપ્ત એવા લોકો અશુદ્ધ નરકમાં પડી જાય છે.
આત્મસંભાવિતાઃ સ્તબ્ધા ધનમાનમદાન્વિતાઃ । યજન્તે નામયજ્ઞૈસ્તે દમ્ભેનાવિધિપૂર્વકમ્
પોતાની જ વધામણીમાં રહેતા, અહંકારથી ભરેલા અને ધન-માનના ઘમંડમાં ચૂર એવા લોકો માત્ર નામ માટે, દેખાડા માટે અને નિયમ વિના યજ્ઞ કરે છે.
અહઙ્કારં બલં દર્પં કામં ક્રોધં ચ સંશ્રિતાઃ । મામત્મપરદેહેષુ પ્રદ્વિષન્તોઽભ્યસૂયકાઃ
અહંકાર, બળ, અભિમાન, ઈચ્છા અને ક્રોધમાં ફસાઈને, એવા લોકો પોતાના અને બીજાના શરીરમાં રહેલા મને દ્વેષ કરે છે અને ઈર્ષ્યા રાખે છે.
તાનહં દ્વિષતઃ ક્રૂરાન્સંસારેષુ નરાધમાન્ । ક્ષિપામ્યજસ્રમશુભાનાસુરીષ્વેવ યોનિષુ
એવા દ્વેષી, ક્રૂર અને સૌથી નીચા મનુષ્યોને હું સતત અસુર જન્મમાં, દુઃખદાયક જીવનમાં ફેંકી દઉં છું.
આસુરીં યોનિમાપન્ના મૂઢા જન્મનિજન્મનિ । મામપ્રાપ્યૈવ કૌન્તેય તતો યાન્ત્યધમાં ગતિમ્
અસુર યોનિમાં જન્મ લઈને, મૂર્ખતા સાથે વારંવાર જન્મે છે અને, હે કુંતીપુત્ર, મને ન મેળવી, સૌથી નીચી અવસ્થામાં જાય છે.
ત્રિવિધં નરકસ્યેદં દ્વારં નાશનમાત્મનઃ । કામઃ ક્રોધસ્તથા લોભસ્તસ્માદેતત્રયં ત્યજેત્
નરકના ત્રણ દ્વાર છે, જે આત્માનો નાશ કરે છે—ઈચ્છા, ક્રોધ અને લોભ. તેથી, આ ત્રણને છોડવા જોઈએ.
એતૈર્વિમુક્તઃ કૌન્તેય તમોદ્વારૈસ્ત્રિભિર્નરઃ । આચરત્યાત્મનઃ શ્રેયસ્તતો યાતિ પરાં ગતિમ્
હે કુંતીપુત્ર, જે મનુષ્ય આ ત્રણ અંધકારના દ્વારોમાંથી મુક્ત થાય છે, તે પોતાનું કલ્યાણ કરે છે અને પછી સર્વોચ્ચ અવસ્થાને પામે છે.
યઃ શાસ્ત્રવિધિમુત્સૃજ્ય વર્તતે કામકારતઃ। ન સ સિદ્ધિમવાપ્નોતિ ન સુખં ન પરાં ગતિમ્
જે મનુષ્ય શાસ્ત્રના નિયમોને છોડીને પોતાની મનમાની કરે છે, તે ન સફળતા મેળવે છે, ન સુખ, ન તો સર્વોચ્ચ અવસ્થા.
તસ્માચ્છાસ્ત્રં પ્રમાણં તે કાર્યાકાર્યવ્યવસ્થિતૌ । જ્ઞાત્વા શાસ્ત્રવિધાનોક્તં કર્મ કર્તુમિહાર્હસિ
આથી, શું કરવું અને શું ન કરવું એ નક્કી કરવા માટે તારે શાસ્ત્રને જ આધાર માનવો. શાસ્ત્રમાં જે કહેવામાં આવ્યું છે, તે જાણીને જ તારે કર્મ કરવું.
યે શાસ્ત્રવિધિમુત્સૃજ્ય યજન્તે શ્રદ્ધયાન્વિતા। તેષાં નિષ્ઠા તુ કા કૃષ્ણ સત્વમાહો સજસ્તમઃ
જે લોકો શાસ્ત્રના નિયમો છોડીને શ્રદ્ધાપૂર્વક પૂજા કરે છે, હે કૃષ્ણ, તેમની સ્થિતિ શું છે? શું તેઓ સત્વગુણમાં છે, રજોગુણમાં કે તમોગુણમાં?
ત્રિવિધા ભવતિ શ્રદ્ધા દેહિનાં સા સ્વભાવજા। સાત્વિકી રાજસી ચૈવ તામસી ચેતિ તાં શ્રૃણુ
શરીરધારી દરેક મનુષ્યની શ્રદ્ધા ત્રણ પ્રકારની હોય છે—સત્વગુણી, રજોગુણી અને તમોગુણી. એ વિશે સાંભળ.
સત્વાનુરૂપા સર્વસ્ય શ્રદ્ધા ભવતિ ભારત। શ્રદ્ધામયોઽયં પુરુષો યો યચ્છ્રદ્ધઃ સ એવ સઃ
હે ભારત, દરેકની શ્રદ્ધા તેના સ્વભાવ પ્રમાણે જ હોય છે. મનુષ્ય શ્રદ્ધાથી જ બનેલો છે; જે જેવી શ્રદ્ધા ધરાવે છે, એ એવો જ છે.
યજન્તે સાત્વિકા દેવાન્યક્ષરક્ષાંસિ રાજસાઃ। પ્રેતાન્ભૂતગણાંશ્ચાન્યે યજન્તે તામસા જનાઃ
સત્વગુણી લોકો દેવતાઓની પૂજા કરે છે; રજોગુણી લોકો યક્ષ અને રાક્ષસોની પૂજા કરે છે; અને તમોગુણી લોકો ભૂતપ્રેત અને અન્ય અશુદ્ધ જીવોની પૂજા કરે છે.
અશાસ્ત્રવિહિતં ઘોરં તપ્યન્તે યે તપો જનાઃ । દમ્ભાહઙ્કારસંયુક્તાઃ કામરાગબલાન્વિતાઃ
જે લોકો શાસ્ત્રમાં ન જણાવેલા, ભયાનક તપ કરે છે અને તેમાં દેખાડો, અહંકાર, ઈચ્છા, આસક્તિ અને બળ જોડાયેલી હોય છે—
કર્શયન્તઃ શરીરસ્થં ભૂતગ્રામમચેતસઃ। માં ચૈવાન્તઃ શરીરસ્થં તાન્વિદ્ધ્યાસુરનિશ્ચયાન્
એવા લોકો પોતાના શરીરમાં રહેલા તત્ત્વોને પીડાવે છે, સમજ વિના રહે છે અને શરીરમાં રહેલા મને પણ દુઃખ આપે છે—એવા લોકોને અસુર સ્વભાવવાળા જાણ.
આહારસ્ત્વપિ સર્વસ્ય ત્રિવિધો ભવતિ પ્રિયઃ । યજ્ઞસ્તપસ્તથા દાનં તેષાં ભેદમિમં શ્રૃણુ
ભોજન પણ દરેકને ત્રણ પ્રકારનું પ્રિય હોય છે. એ જ રીતે યજ્ઞ, તપ અને દાન પણ છે. હવે એના ભેદો સાંભળ.
આયુઃસત્વબલારોગ્યસુખપ્રીતિવિવર્ધનાઃ । રસ્યાઃસ્રિગ્ધાઃ સ્થિરા હૃદ્યા આહારાઃસાત્વિકપ્રિયાઃ
જે ખોરાક આયુષ્ય, શુદ્ધતા, તાકાત, આરોગ્ય, આનંદ અને સંતોષ વધારતો હોય, જે સ્વાદિષ્ટ, તેલવાળો, પૌષ્ટિક અને મનગમતો હોય, એવો ખોરાક સાત્વિક સ્વભાવવાળાને ખૂબ પસંદ પડે છે.
કટ્વમ્લલવણાત્યુષ્ણતીક્ષ્ણરૂક્ષવિદાહિનઃ । આહારા રાજસસ્યેષ્ટા દુઃખશોકામયપ્રદાઃ
જે ખોરાક કડવો, ખાટો, ખારો, બહુ જ ગરમ, તીખો, સુકું અને દાઝતો હોય, એવો ખોરાક રાજસિક સ્વભાવવાળાને ગમતો હોય છે અને એ દુઃખ, શોક અને રોગ આપે છે.
યાતયામં ગતરસં પૂતિ પર્યુષિતં ચ યત્। ઉચ્છિષ્ટમપિ ચામેધ્યં ભોજનં તામસપ્રિયમ્
જે ખોરાક બેસી ગયો હોય, સ્વાદ વગરનો હોય, દુર્ગંધયુક્ત, બગડેલો, બચેલો કે અશુદ્ધ હોય, એવો ખોરાક તામસિક સ્વભાવવાળાને પ્રિય હોય છે.
અફલાકાઙ્ક્ષિભિર્યજ્ઞો વિધિદૃષ્ટો ય ઇજ્યતે। યષ્ટવ્યમેવેતિ મનઃ સમાધાય સ સાત્વિકઃ
જે યજ્ઞ શાસ્ત્રોક્ત રીતે, ફળની ઈચ્છા વિના અને 'આ કરવું જ જોઈએ' એમ મનમાં નિશ્ચય રાખીને કરવામાં આવે, એ સાત્વિક ગણાય છે.
અભિસંઘાય તુ ફલં દમ્ભાર્થમપિ ચૈવ યત્। ઇજ્યતે ભરતશ્રેષ્ઠ તં યજ્ઞં વિદ્ધિ રાજસમ્
પણ, હે ભરતશ્રેષ્ઠ, જે યજ્ઞ ફળ માટે કે દેખાડા માટે કરવામાં આવે, એ યજ્ઞને રાજસિક જાણ.
વિધિહીનમસૃષ્ટાન્નં મન્ત્રહીનમદક્ષિણમ્ । શ્રદ્ધાવિરહિતં યજ્ઞં તામસં પરિચક્ષતે
જે યજ્ઞ નિયમ વિરુદ્ધ, અન્ન વિના, મંત્ર વિના, દક્ષિણાવગર અને શ્રદ્ધા વગર કરવામાં આવે, એ તામસિક કહેવાય છે.
દેવદ્વિજગુરુપ્રાજ્ઞપૂજનં શૌચમાર્જવમ્ । બ્રહ્મચર્યમહિંસા ચ શારીરં તપ ઉચ્યતે
દેવ, દ્વિજ, ગુરુ અને વિદ્વાનોની પૂજા, શુદ્ધતા, સધ્ધાઈ, બ્રહ્મચર્ય અને અહિંસા—આ બધું શરીરનું તપ કહેવાય છે.
અનુદ્વેગકરં વાક્યં સત્યં પ્રિયહિતં ચ યત્ । સ્વાધ્યાયાભ્યસનં ચૈવ વાઙ્ભયં તપ ઉચ્યતે
જે વાણીથી કોઈને દુઃખ ન થાય, જે સત્ય, મીઠી અને હિતકારી હોય, તથા શાસ્ત્રપાઠ અને અભ્યાસ—આ બધું વાણીનું તપ કહેવાય છે.
મનઃપ્રસાદઃ સમ્યત્વં મૌનમાત્મવિનિગ્રહઃ । ભાવસંશુદ્ધિરિત્યેતત્તપો માનસમુચ્યતે
મનનો પ્રસાદ, સરળતા, મૌન, આત્મસંયમ અને ભાવની શુદ્ધતા—આ બધું મનનું તપ કહેવાય છે.