અદ્વેષ્ટા સર્વભૂતાનાં મૈત્રઃ કરુણ એવ ચ। નિર્મમો નિરહંકારઃ સમદુઃખસુખઃ ક્ષમી
જે કોઈ પ્રાણી પ્રત્યે દ્વેષ રાખતો નથી, બધાથી મિત્રભાવ રાખે છે, દયાળુ છે, મમત્વ અને અહંકારથી મુક્ત છે, સુખ-દુ:ખમાં સમાન છે અને ક્ષમાશીલ છે—
સંતુષ્ટઃ સતતં યોગી યતાત્મા દૃઢનિશ્ચયઃ । મય્યર્પિતમનોબુદ્ધિર્યો મે ભક્તઃ સ મે પ્રિયઃ
જે હંમેશા સંતોષી છે, આત્માસંયમી છે, દૃઢ નિશ્ચય ધરાવે છે, મન અને બુદ્ધિ મને અર્પણ કરી છે—એવો ભક્ત મને પ્રિય છે.
યસ્માન્નોદ્વિજતે લોકો લોકાન્નોદ્વિજતે ચ યઃ । હર્ષામર્ષભયોદ્વેગૈર્મુક્તો યઃ સ ચ મે પ્રિયઃ
જેને કારણે જગત ડરે નહીં અને જે પોતે પણ જગતથી ડરતો નથી, જે આનંદ, ઈર્ષ્યા, ભય અને ઉદ્વેગથી મુક્ત છે—એવો ભક્ત પણ મને પ્રિય છે.
અનપેક્ષઃ શુચિર્દક્ષ ઉદાસીનો ગતવ્યથઃ । સર્વારમ્ભપરિત્યાગી યો મદ્ભક્તઃ સ મે પ્રિયઃ
જેને કોઈ અપેક્ષા નથી, શુદ્ધ છે, કુશળ છે, નિરસ છે, દુ:ખથી પર છે અને સર્વ પ્રકારના આરંભનો ત્યાગી છે—એવો ભક્ત મને પ્રિય છે.
યો ન હૃષ્યતિ ન દ્વેષ્ટિ ન શોચતિ ન કાઙ્ક્ષતિ। શુભાશુભપરિત્યાગી ભક્તિમાન્યઃ સ મે પ્રિયઃ
જે આનંદિત થતો નથી, દ્વેષ કરતો નથી, શોક કરતો નથી, ઈચ્છા રાખતો નથી, શુભ-અશુભ બંનેનો ત્યાગી છે અને ભક્તિથી ભરપૂર છે—એ મને પ્રિય છે.
સમઃ શત્રૌ ચ મિત્રે ચ તથા માનાપમાનયોઃ । શીતોષ્ણસુખદુઃખેષુ સમઃ સઙ્ગવિવર્જિતઃ
જે મિત્ર અને દુશ્મન બંને પ્રત્યે સમાન છે, માન-અપમાનમાં, ઠંડા-ગરમ, સુખ-દુ:ખમાં સમભાવ રાખે છે અને આસક્તિથી મુક્ત છે—
તુલ્યનિન્દાસ્તુતિર્મૌની સંતુષ્ટો યેન કેન ચિત્ । અનિકેતઃ સ્થિરમતિર્ભક્તિમાન્મે પ્રિયો નરઃ
જે નિંદા અને સ્તુતિમાં સમાન રહે છે, મૌન છે, જે કંઈ મળે તેમાં સંતોષી છે, ઘરવિહિન છે, મન સ્થિર છે અને ભક્તિથી ભરેલો છે—એવો પુરુષ મને પ્રિય છે.
યે તુ ધર્મામૃતમિદં યથોક્તં પર્યુપાસતે। શ્રદ્દધાના મત્પરમા ભક્તાસ્તેઽતીવ મે પ્રિયાઃ
પણ જે ભક્તો શ્રદ્ધાપૂર્વક મને સર્વોચ્ચ માને છે અને આ અમર ધર્મને જેમ કહેલું છે તેમ અનુસરે છે—એ મને અત્યંત પ્રિય છે.
પ્રકૃતિં પુરુષં ચૈવ ક્ષેત્રં ક્ષેત્રજ્ઞમેવ ચ। એતદ્વેદિતુમિચ્છામિ જ્ઞાનં જ્ઞેયં ચ કેશવ
કેશવ, હું પ્રકૃતિ અને પુરુષ, ક્ષેત્ર અને ક્ષેત્રજ્ઞ, જ્ઞાન અને જાણવાને વિષયમાં જાણવું ઈચ્છું છું.
ઇદં શરીરં કૌન્તેય ક્ષેત્રમિત્યભિધીયતે। એતદ્યો વેત્તિ તં પ્રાહુઃ ક્ષેત્રજ્ઞ ઇતિ તદ્વિદઃ
કૌંતેય, આ શરીરને 'ક્ષેત્ર' કહેવાય છે; અને જે તેને જાણે છે, તેને જ્ઞાની લોકો 'ક્ષેત્રજ્ઞ' કહે છે.
ક્ષેત્રજ્ઞં ચાપિ માં વિદ્ધિ સર્વક્ષેત્રેષુ ભારત । ક્ષેત્રક્ષેત્રજ્ઞયોર્જ્ઞાનં યત્તજ્જ્ઞાનં મતં મમ
ભારત, સર્વ ક્ષેત્રોમાં ક્ષેત્રજ્ઞ પણ મને જ જાણ. ક્ષેત્ર અને ક્ષેત્રજ્ઞનું જ્ઞાન—એ જ સાચું જ્ઞાન છે એમ હું માનું છું.
તત્ક્ષેત્રં યચ્ચ યાદૃક્ યદ્વિકારિ યતશ્ચ યત્। સ ચ યો યત્પ્રભાવશ્ચ તત્સમાસેન મે શ્રૃણુ
આ ક્ષેત્ર શું છે, કેવું છે, તેમાં શું ફેરફાર થાય છે, તે ક્યાંથી આવે છે, અને ક્ષેત્રજ્ઞ કોણ છે તથા તેની શક્તિ શું છે—આ બધું ટૂંકમાં મારી પાસેથી સાંભળ.
ઋષિભિર્બહુધા ગીતં છન્દોભિર્વિવિધૈઃ પૃથક્ । બ્રહ્મસૂત્રપદૈશ્ચૈવ હેતુમદ્ભિર્વિનિશ્ચિતૈઃ
ઋષિઓએ અનેક રીતે, જુદા જુદા છંદોમાં અને સ્પષ્ટ, યુક્તિપૂર્વકના બ્રહ્મસૂત્રના વાક્યો દ્વારા આનું વર્ણન કર્યું છે.
મહાભૂતાન્યહઙ્કારો બુદ્ધિરવ્યક્તમેવ ચ । ઇન્દ્રિયાણિ દશૈકં ચ પઞ્ચ ચેન્દ્રિયગોચરાઃ
મોટા તત્વો, અહંકાર, બુદ્ધિ અને અવ્યક્ત; દસ ઇન્દ્રિયો અને એક મન, અને પાંચ ઇન્દ્રિયોના વિષયો—
ઇચ્છા દ્વેષઃ સુખં દુઃખં સઙ્ઘાતશ્ચેતના ધૃતિઃ । એતત્ક્ષેત્રં સમાસેન સવિકારમુદાહૃતમ્
ઇચ્છા, દ્વેષ, સુખ, દુઃખ, શરીરનું સંયોજન, ચેતના અને ધીરજ—આ બધું અને તેના ફેરફારો મળીને ક્ષેત્ર તરીકે સંક્ષિપ્તમાં જણાવાયું છે.
અમાનિત્વમદમ્ભિત્વમહિંસા ક્ષાન્તિરાર્જવમ્। આચાર્યોપાસનં શૌચં સ્થૈર્યમાત્મવિનિગ્રહઃ
નમ્રતા, દંભનો અભાવ, અહિંસા, ક્ષમાશીલતા, સીધાઈ, ગુરુની સેવા, પવિત્રતા, સ્થિરતા અને આત્મસંયમ—
ઇન્દ્રિયાર્થેષુ વૈરાગ્યમનહઙ્કાર એવ ચ । જન્મમૃત્યુજરાવ્યાધિદુઃખદોષાનુદર્શનમ્
ઇન્દ્રિય વિષયોમાં વૈરાગ્ય, અહંકારનો અભાવ અને જન્મ, મરણ, વૃદ્ધાપન તથા રોગના દુઃખોમાં રહેલા દોષોને જોવું—
અસક્તિરનભિષ્વઙ્ગઃ પુત્રદારગૃહાદિષુ। નિત્યં ચ સમચિત્તત્વમિષ્ટાનિષ્ટોપપત્તિષુ
આસક્તિનો અભાવ, પુત્ર, પત્ની, ઘર વગેરેમાં મમત્વ ન રાખવું અને ઇચ્છિત કે અનિચ્છિત વસ્તુઓ મળે ત્યારે મન સદા સમાન રાખવું—
મયિ ચાનન્યયોગેન ભક્તિરવ્યભિચારિણી । વિવિક્તદેશસેવિત્વમરતિર્જનસંસદિ
મારા પર એકાગ્ર અને અવિચળ ભક્તિ, એકાંત સ્થળોની પસંદગી અને લોકોની ભીડમાં રસ ન હોવો—
અધ્યાત્મજ્ઞાનનિત્યત્વં તત્ત્વજ્ઞાનાર્થદર્શનમ્ । એતજ્જ્ઞાનમિતિ પ્રોક્તમજ્ઞાનં યદતોઽન્યથા
આત્મજ્ઞાનમાં સ્થિરતા અને તત્વજ્ઞાનના હેતુને સમજવું—આ જ્ઞાન કહેવાય છે; જે આથી વિપરીત છે, તે અજ્ઞાન છે.
જ્ઞેયં યત્તત્પ્રવક્ષ્યામિ યજ્જ્ઞાત્વાઽમૃતમશ્રુતે । અનાદિમત્પરં બ્રહ્મ ન સત્તન્નાસદુચ્યતે
હું હવે તે વાત કહું છું, જેને જાણીને અમરત્વ મળે છે—આ અનાદિ અને પરમ બ્રહ્મ છે, જેને ન અસ્તિત્વ છે કે ન અસ્તિત્વ નથી એમ કહેવાય છે.
સર્વતઃ પાણિપાદં તત્સર્વતોઽક્ષિશિરોમુખમ્ । સર્વતઃ શ્રુતિમલ્લોકે સર્વમાવૃત્ય તિષ્ઠતિ
તે સર્વત્ર હાથ-પગ ધરાવે છે, સર્વત્ર આંખ, માથું અને મુખ છે, સર્વત્ર કાન ધરાવે છે અને આખા જગતમાં વ્યાપી રહેલું છે.
સર્વેન્દ્રિયગુણાભાસં સર્વેન્દ્રિયવિવર્જિતમ્। અસક્તં સર્વભૃચ્ચૈવ નિર્ગુણં ગુણભોક્તૃ ચ
તે સર્વ ઇન્દ્રિયગुणોમાં પ્રકાશમાન છે, પણ પોતે ઇન્દ્રિયોથી રહિત છે; તે આસક્ત નથી, છતાં બધું ધારણ કરે છે; તે ગુણોથી પર છે, છતાં ગુણોનો અનુભવ કરનાર છે.
બહિરન્તશ્ચ ભૂતાનામચરં ચરમેવ ચ । સૂક્ષ્મત્વાત્તદવિજ્ઞેયં દૂરસ્થં ચાન્તિકે ચ તત્
તે સર્વ જીવોમાં અંદર અને બહાર છે, અચળ પણ છે અને ચલ પણ છે; તેની સુક્ષ્મતાને કારણે તે જાણી શકાયું નથી, તે દૂર પણ છે અને નજીક પણ છે.
અવિભક્તં ચ ભૂતેષુ વિભક્તમિવ ચ સ્થિતમ્ । ભૂતભર્તૃ ચ તજ્જ્ઞેયં ગ્રસિષ્ણુ પ્રભવિષ્ણુ ચ
તે સર્વ જીવોમાં અવિભાજ્ય છે, છતાં વિભક્ત જેવું દેખાય છે; તે સર્વનું આધાર છે, સંહારક છે અને સર્જક પણ છે—તે જાણવાનું છે.
જ્યોતિષામપિ તજ્જ્યોતિસ્તમસઃ પરમુચ્યતે । જ્ઞાનં જ્ઞેયં જ્ઞાનગમ્યં હૃદિ સર્વસ્ય વિષ્ઠિતમ્
તે પ્રકાશોમાં પણ પ્રકાશ છે, અંધકારથી પર છે; તે જ્ઞાન છે, જાણવાનું છે અને જ્ઞાનથી પ્રાપ્ત થાય છે—તે સર્વના હૃદયમાં સ્થિત છે.
ઇતિ ક્ષેત્રં તથા જ્ઞાનં જ્ઞેયં ચોક્તં સમાસતઃ। મદ્ભક્ત એતદ્વિજ્ઞાય મદ્ભાવાયોપપદ્યતે
આ રીતે ક્ષેત્ર, જ્ઞાન અને જાણવાનું સંક્ષિપ્તમાં કહ્યું; જે મારો ભક્ત આ સમજીને જાણે છે, તે મારા સ્વરૂપને પ્રાપ્ત થવાનો યોગ્ય બને છે.
પ્રકૃતિં પુરુષં ચૈવ વિદ્ધ્યનાદી ઉભાવપિ। વિકારાંશ્ચ ગુણાંશ્ચૈવ વિદ્ધિ પ્રકૃતિસંભવાન્
પ્રકૃતિ અને પુરુષ બંને અનાદિ છે એવું જાણ; અને બધા ફેરફારો તથા ગુણો પણ પ્રકૃતિમાંથી ઉત્પન્ન થાય છે એવું સમજ.
કાર્યકારણકર્તૃત્વે હેતુઃ પ્રકૃતિરુચ્યતે । પુરુષઃ સુખદુઃખાનાં ભોક્તૃત્વે હેતુરુચ્યતે
કાર્ય અને કારણની રચનામાં પ્રકૃતિને કારણ કહેવાય છે; અને સુખ-દુઃખના અનુભવમાં પુરુષને કારણ કહેવાય છે.
પુરુષઃ પ્રકૃતિસ્થો હિ ભુઙ્ક્તે પ્રકૃતિજાન્ગુણાન્ । કારણં ગુણસઙ્ગોઽસ્ય સદસદ્યોનિજન્મસુ
પુરુષ પ્રકૃતિમાં સ્થિત રહીને પ્રકૃતિથી ઉત્પન્ન થયેલા ગુણોનો અનુભવ કરે છે; ગુણોમાં આસક્તિ એ જ તેના શુભ-અશુભ યોનિમાં જન્મનું કારણ બને છે.