ક્રોધાવિષ્ટો વિનિશ્ચસ્ય પુનશ્ચૈનં વૃકોદરઃ । જગ્રાહ જયતાંશ્રેષ્ઠઃ કેશેષ્વેવ ભૃશં તદા ।। 36
ક્રોધથી ભરેલા વિકોદરે, વિજયમાં શ્રેષ્ઠ એવા ભીમે ફરી એકવાર કીચકના વાળ મજબૂતીથી પકડી લીધા.
ગૃહીત્વા કીચકં ભીમો વિરરાજ મહાબલઃ । આમિષાર્થે ગૃહીત્વૈવ શાર્દૂલો મૃગયૂથપમ્ ।। 37
મહાબળવાન ભીમે કીચકને પકડી લીધો અને એ રીતે તેજસ્વી લાગ્યો, જેમ વાઘ શિકાર માટે ઝુંડના આગેવાનને પકડીને ચમકે છે.
પુનશ્ચાતિબલસ્તત્ર કીચકો બલદર્પિતઃ । વ્યાયચ્છન્નેવ દુર્ધર્ષઃ પાણ્ડવેન તરસ્વિના ।। 38
પછી ફરી એકવાર, પોતાની તાકાતનો ગર્વ કરતો કીચક જોરથી ઝઝૂમતો રહ્યો, પણ તીવ્ર પાંડવ ભીમે તેને દબાવી દીધો.
મુષ્ટિના ભીમસેનેન શિરસ્યભિહતો ભૃશમ્। કીચકો વૃત્તરક્તાક્ષો ગતાસુરપતદ્ભુવિ ।। 39
ભીમસેનના મુઠ્ઠીના જોરદાર ઘા વડે કીચકના માથા પર માર પડ્યો, તેની આંખો લાલ અને ફરતી થઈ ગઈ, અને તે જીવ ગુમાવી જમીન પર પડી ગયો.
આસ્યે પાણી ચ પાદૌ ચ શિરોગ્રીવાં સકુણ્ડલામ્ । કાયે પ્રવેશયામાસ મૃદિત્વાઽઙ્ગાનિ સર્વશઃ ।। 40
ભીમે કીચકના હાથ, પગ, કાનમાં કુંડળવાળું માથું અને ગળું એના શરીરમાં દબાવી દીધાં, અને એના બધાં અંગો સંપૂર્ણપણે પીસી નાખ્યા.
સ તં મથિતસર્વાઙ્ગં માંસપિણ્ડમથાકરોત્ ।। 41
આ રીતે, ભીમે કીચકના આખા શરીરને પીસી ને માંસનો ઢગલો બનાવી દીધો.
તત્રાગ્નિં સ્વયમુજ્જ્વાલ્ય પાણિસંઘર્ષજં બલી। કષ્ણાયૈ દર્શયામાસ ભીમસેનો મહાબલઃ ।। 42
ત્યાં ભીમસેને પોતે જ હાથ ઘસીને અગ્નિ પ્રગટાવ્યો અને કૃષ્ણાને એ અગ્નિ બતાવ્યો.
ઉવાચ ચ મહાતેજા દ્રૌપદીં યોષિતાં વરામ્। ત્વયિ કામુકમત્યન્તં પાપિનં પારદારિકમ્। પશ્યૈનમેહિ પાઞ્ચાલિ કામુકોઽયં મયા હતઃ ।। 43
પછી તેજસ્વી ભીમસેને સ્ત્રીઓમાં શ્રેષ્ઠ દ્રૌપદીને કહ્યું: 'પાંચાલી, આ પાપી અને પરસ્ત્રી પર લલચાવનારો માણસ, જે તને મેળવવા ઇચ્છતો હતો, મેં એને મારી નાખ્યો છે, આવને, એને જોઈ લે.'
પ્રાર્થયન્તે સુકેશાન્તે યે ત્વાં શીલસમન્વિતામ્ । એવં સ્વપન્તિ તે ભીરુ શેતેઽયં કીચકો યથા। યસ્ત્વામભ્યહનદ્ભદ્રે પદા ભૂમૌ નિપાત્ય ચ ।। 44
'હે ભયભીતે, જેમ જેમ કોઈ તને, સુંદર વાળવાળી અને સદગુણવંતી સ્ત્રીને ઇચ્છશે, એમ એમ તેઓ પણ કીચક જેવી હાલતમાં પડી રહેશે. જેણે તને માર્યું અને જમીન પર ફેંકી દીધી, તે પણ હવે આવી જ સ્થિતિમાં છે.'
એવમુક્ત્વા મહાબાહુર્ગન્ધર્વેણ હતં તદા। વિજ્ઞાપનાર્થમન્યેષાં વિરરામ મહાહવમ્ ।। 45
આ રીતે કહીને મહાબળવાન ભીમસેને, કીચકને ગંધર્વે માર્યો છે એ વાત બીજા લોકોને ખબર પડે એ માટે, મહાસંગ્રામમાંથી પાછો વળી ગયો.
તથા સ કીચકં હત્વા ગત્વા રોષસ્ય નિષ્કૃતિમ્। આમન્ત્ર્ય દ્રૌપદીં પશ્ચાત્ક્ષિપ્રમાયાન્મહાનસમ્ ।। 46
આ રીતે કીચકને મારીને અને પોતાનો ગુસ્સો ઠારવીને, ભીમસેને દ્રૌપદી સાથે વાત કરી અને પછી તરત જ રસોડામાં ચાલ્યો ગયો.
સ્નાત્વાઽનુલેપનં કૃત્વા વ્યાપૂર્ય ચ મનોરથમ્। સુખોપવિષ્ટઃ શયને ભીમો ભીમપરાક્રમઃ ।। 47
સ્નાન કરીને, તિલક લગાવીને અને પોતાનું કામ પૂરૂં કરીને, ભયાનક પરાક્રમી ભીમ આરામથી પોતાના પથારી પર બેઠો.
તતઃ કૃષ્ણા યદા મેને ગતં ભીમં મહાનસમ્ । કીચકં ઘાતયિત્વા ચ દ્રૌપદી યોષિતાં વરા। પ્રહૃષ્ટા ગતસંત્રાસા સભાપાલાનુવાચ હ ।। 48
પછી, જ્યારે કૃષ્ણાએ જાણ્યું કે ભીમ રસોડામાંથી બહાર આવી ગયો છે અને કીચકને મારી નાખ્યો છે, ત્યારે સ્ત્રીઓમાં શ્રેષ્ઠ દ્રૌપદી આનંદિત અને નિર્ભય થઈને સભાભવનાં રક્ષકોને બોલી.
કીચકો નિહતઃ શેતે ગન્ધર્વૈઃ પતિભિર્મમ। પરસ્ત્રીકામસંતપ્તં સમાગચ્છન્ત પશ્યત ।। 49
'કીચકને મારા ગંધર્વ પતિઓએ મારી નાખ્યો છે, હવે એ અહીં પડ્યો છે. આવો, પરસ્ત્રી માટે લલચાવનારને આવી હાલતમાં જોઈ લો.'
તચ્છ્રુત્વા ભાષિતં તસ્યા નર્તનાગારરક્ષિણઃ । સહસૈવ સમુત્તસ્થુરુલ્કામાદાય સર્વશઃ ।। 50
એના શબ્દો સાંભળીને નૃત્યગૃહના બધા રક્ષકો તરત જ ઉઠી ગયા અને દરેકે પોતાના હાથમાં મશાલ લઈ લીધી.
તસ્યાસ્તં નિહતં શ્રુત્વા કીચકસ્ય સહોદરાઃ। તતો ગત્વા તુ તદ્વેશ્મ કીચકં વિનિપાતિતમ્। ગતાસું દદૃશુર્ભૂમૌ રુધિરેણ સમુક્ષિતમ્ ।। 51
કીચકના મૃત્યુની ખબર મળતાં જ એના ભાઈઓ ત્યાં દોડી ગયા અને કીચકને જમીન પર લોહીથી લથપથ, નિર્જીવ પડેલો જોઈ લીધો.
પાર્ષ્ણિપામિશિરોહીનં દૃષ્ટ્વા તે વિસ્મિતાઽભવન્ ।। 52
એને પગ, હાથ, માથું અને ગળા વગર જોયા ત્યારે બધા આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા.
ક્વાસ્ય ગ્રીવા ક્વ ચરમૌ ક્વ પામી ક્વ શિરઃ ક્વ દૃક્ । ઇતિ સ્મ તે પરીક્ષન્તે ગન્ધર્વેણ હતં તદા ।। 53
'એનો ગળો ક્યાં છે? હાથ ક્યાં છે? પગ ક્યાં છે? માથું ક્યાં છે? આંખો ક્યાં છે?' એમ કહીને તેઓ એ ગંધર્વે મારેલા કીચકને તપાસતા રહ્યા.
અમાનુષં કૃતં કર્મ તં દૃષ્ટ્વા વિનિપાતિતમ્ । નિરીક્ષન્તે તતઃ સર્વે પરં વિસ્મયમાગતાઃ ।। 54
આવી અમાનવીય કરતૂત જોઈને અને કીચકને પડેલો જોઈને, બધા ખૂબ જ આશ્ચર્યમાં પડી ગયા.
તત્કાલે તુ સમાગમ્ય સર્વે તત્રાસ્ય બાન્ધવાઃ । રુરુદુઃ કીચકં દૃષ્ટ્વા પરિવાર્યોપતસ્થિરે ।। 1
એ સમયે કીચકના બધા સગાં એકઠા થયા, કીચકને ઘેરીને ઊભા રહ્યા અને એને જોઈને રડવા લાગ્યા.
સર્વે સંહૃષ્ટરોમાણઃ સંત્રસ્તાઃ પ્રેક્ષ્ય કીચકમ્। તથા સંભુગ્નસર્વાઙ્ગં કૂર્મં સ્થલ ઇવોદ્ધૃતમ્ ।। 2
બધાના રોમકૂપ ઊભા થઈ ગયા, તેઓ ડરી ગયા અને એમણે કીચકને જોયો, જેનો આખો દેહ તૂટી ગયો હતો, જાણે કાંઈ કાચબો સુકામા જમીન પર પાડી દીધો હોય એમ.
પોથિતં ભીમસેનેન મહેન્દ્રેણેવ દાનવમ્। કીચકં બલસંમત્તં દુર્ધર્ષં યેન કેન ચિત્ ।। 3
ભીમસેને, જેમ મહેન્દ્ર દેવ દાનવને પછાડી દે, એમ જ કીચકને, જે પોતાની તાકાતે ઘમંડ કરતો અને દુર્લભ જીતાય એવો હતો, પછાડી નાખ્યો.
ગન્ધર્વેણ હતં શ્રુત્વા કીચકં પુરુષર્ષભમ્। સંસ્કારયિતુમિચ્છન્તો બહિર્નેતું પ્રચક્રમુઃ ।। 4
ગંધર્વે કીચકને, પુરુષોમાં શ્રેષ્ઠ, મારી નાખ્યો છે એવી ખબર સાંભળીને, એના સગાંઓએ એના અંત્યક્રિયા માટે એને બહાર લઈ જવાની તૈયારી શરૂ કરી.
અપશ્યન્નથ તે કૃષ્ણાં મૂતપુત્રાઃ સમાગતાઃ। અદૂરાદનવદ્યાઙ્ગીં સ્તમ્ભમાલિઙ્ગ્ય તિષ્ઠતીમ્ ।। 5
પછી, એના બધા ભાઈઓ એકઠા થયા અને થોડું દૂર ઊભેલી, નિર્દોષ દેહવાળી કૃષ્ણાને, જે થાંભલા સાથે ચોંટીને ઊભી હતી, જોઈ.
સમાગતેષુ સૂતેષુ તાનુવાચોપકીચકઃ। હસન્નિવ પદાઽમર્ષાન્નિર્દહન્નિવ ચક્ષુષા ।। 6
જ્યારે બધા રથચાલકો એકઠા થયા, ત્યારે કીચકનો ભાઈ બોલતા બોલતા મજાકરૂપે હસ્યો, પણ તેના પગથી ગુસ્સો દેખાડ્યો અને આંખોથી તો જાણે બળાવી નાખે એમ જોઈ રહ્યો હતો.
હન્યતાં શીઘ્રમસતી યત્કૃતે કીચકો હતઃ। અથવા નૈવ હન્તવ્યા દહ્યતાં કામિના સહ ।। 7
આ દુષ્ટ સ્ત્રીના કારણે કીચક મારો ગયો છે, એટલે એને તરત મારી નાખો; નહિ તો એને તેના પ્રેમી સાથે જીવતી જ સળગાવી દો.
મૃતસ્યાપિ પ્રિયં કાર્યં સૂતપુત્રસ્ય સર્વથા । ઇયં હિ દુષ્ટચરિતા મમ ભ્રાતુરમિત્રિણી ।। 8
મરેલા માણસ માટે પણ જે પ્રિય હોય એ કરવું જોઈએ; આ સ્ત્રી ખરાબ ચાલચાલિત છે અને મારા ભાઈની દુશ્મન છે.
યત્કૃતે મરણં પ્રાપ્તો નેયં જીવિતુમર્હતિ। સહેયં દહ્યતાં સૂતા આમન્ત્ર્ય ચ જનાધિપમ્ । હતસ્યાપિ હિ ગન્ધર્વૈઃ કીચકસ્ય પ્રિયં ભવેત્ ।। 9
જેનાં કારણે કીચક મર્યો, એ સ્ત્રીને જીવવાનો કોઈ હક નથી; એને કીચક સાથે સળગાવી દો, એમ રથચાલકોએ રાજાને કહ્યું. ગંધર્વો દ્વારા મારાયેલા કીચકને પણ આ વાત ગમશે.
તતો વિરાટમાસાદ્ય સૂતાઃ પ્રાઞ્જલયોઽબ્રુવન્। કીચકોઽયં હતઃ શેતે ગન્ધર્વૈઃ કામરૂપિભિઃ ।। 10
પછી રથચાલકો વિરાજ પાસે જઈને હાથ જોડીને બોલ્યા: 'કીચકને ગંધર્વો, જે રૂપ બદલી શકે છે, એમણે મારી નાખ્યો છે.'
સૈરન્ધ્ર્યા ઘાતિતો રાત્રૌ તં દહેમ સહાનયા । માનિતાઃ સ્મસ્ત્વયા વીર તદનુજ્ઞાતુમર્હસિ ।। 11
'રાત્રે સૈરંધ્રીએ એને મારી નાખ્યો છે; હવે અમને એને કીચક સાથે સળગાવાની પરવાનગી આપો. હે વીર, તમે અમારો સન્માન કર્યો છે, હવે આ ઈજાજત આપો.'