સેયં લક્ષણસંપન્ના પૂર્ણચન્દ્રનિભાનના। સુરૂપિણી સુવદના નેયં યોગ્યા પદા વધમ્ ।। 38
જે સ્ત્રી શુભ લક્ષણોથી યુક્ત છે, ચંદ્ર જેવું મુખ ધરાવે છે, સુંદર અને સુમુખી છે—એવીને પગથી દંડ આપવો યોગ્ય નથી.
દેવદેવીવ સુભગા શક્રદેવીવ શોભના। અપ્સરા ઇવ સારૂપ્યાન્નેયં યોગ્યા પદા વધમ્ ।। 39
જે દેવીઓ જેવી મનોહર, ઇન્દ્રાણી જેવી તેજસ્વી અને અપ્સરા જેવી રૂપાળી છે—એવીને પગથી દંડ આપવો યોગ્ય નથી.
ઇતિ સ્માપૂજસંસ્તત્ર કૃષ્ણાં પ્રેક્ષ્ય સભાસદઃ ।। 40
આ રીતે કૃષ્ણાને જોઈને સભ્યોએ ત્યાં તેનું સન્માન કર્યું.
સા વિનિઃશ્વસ્ય સુશ્રોણી ભૂમાવન્તર્મુખી સ્થિતા। તૂષ્ણીમાસીત્તદા દૃષ્ટ્વા વિવક્ષન્તં યુધિષ્ઠિરમ્ ।। 41
સુંદર કટિ ધરાવતી એ સ્ત્રીએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને જમીન પર ચહેરો નીચે કરી બેઠી રહી; એ સમયે તેણે યુધિષ્ઠિરને બોલવા ઈચ્છતો જોઈને મૌન ધારણ કર્યું.
યુધિષ્ઠિરસ્ય કોપાત્તુ લલાટે સ્વેદ આસ્રવત્। અબ્રવીદ્ધર્મપુત્રોઽથ સૈરન્ધ્રીં મહિષીં પ્રિયામ્ । કૃષ્ણાં તત્ર નૃપાભ્યાશે પરિવ્રાજકરૂપધૃત્ ।। 42
યુધિષ્ઠિરના ગુસ્સાથી તેના કપાળ પર પરસેવો આવી ગયો; પછી ધર્મપુત્રે ત્યાં રાજાના નજીક, ભિક્ષુકના વેશમાં, પોતાની પ્રિય રાણી કૃષ્ણા એટલે કે સૈરંધ્રીને કહ્યું.
ગચ્છ સૈરન્ધ્રિ મા ભૈસ્ત્વં સુદેષ્ણાયા નિવેશનમ્ । રાજા હ્યયં ધર્મશીલો વિરાટઃ પરલોકભીઃ । યતસ્ત્વાં ન પરિત્રાતિ સત્યે ધર્મપથે સ્થિતઃ ।। 43
સૈરંધ્રી, તું ડરતી નહીં, સુદેષ્નાના મહેલમાં જા. આ રાજા વિરાટ ધર્મપ્રિય અને પરલોકથી ડરતો છે; છતાંયે જો તને બચાવતો નથી, તો પણ એ સત્ય અને ધર્મના માર્ગે જ રહે છે.
ભર્તારમનુરુન્ધન્ત્યઃ ક્લિશ્યન્તે વીરપત્નયઃ। શુશ્રૂષયા ક્લિશ્યમાનાઃ પતિલોકં જયન્ત્યુત ।। 44
પતિની સેવા કરતી વીરપત્નીઓ ઘણીવાર દુઃખ સહે છે; પણ એવી નિષ્ઠાથી સેવા કરીને, અંતે પતિના લોકને જીતે છે.
મન્યે ન કાલઃ ક્રોધસ્ય પશ્યન્તિ પતયસ્તવ। તેન ત્વાં નાભિધાવન્તિ ગન્ધર્વાઃ સૂર્યવર્ચસઃ ।। 45
મને લાગે છે કે ગુસ્સાનો સમય નથી; તારા પતિઓ તને જોઈ રહ્યા છે, તેથી તેજસ્વી ગંધર્વો તારી મદદે દોડી આવતા નથી.
શ્રૂયન્તાં તે સુકેશાન્તે મોક્ષધર્માશ્રયાઃ કથાઃ। યથા ધર્મઃ કુલસ્ત્રીણાં દૃષ્ટો ધર્માનુરોધનાત્ ।। 46
હે સુકેશાંતે, હવે તું મુક્તિના માર્ગની વાતો સાંભળ, જેમાં ધર્મપ્રિય કુળસ્ત્રીઓ કઈ રીતે આચરણ કરે છે, તેનું વર્ણન છે.
નાસ્તિ યજ્ઞઃ સ્ત્રિયાઃ કશ્ચિન્ન શ્રાદ્ધં નાપ્યુપોષણમ્। યા તુ ભર્તારિ શુશ્રૂષા સા સ્વર્ગાયાભિજાયતે ।। 47
સ્ત્રીઓ માટે કોઈ યજ્ઞ, શ્રાદ્ધ કે ઉપવાસ નથી; પરંતુ જે પતિની સેવા કરે છે, એ સ્વર્ગને પામે છે.
પિતા રક્ષતિ કૌમારે ભર્તા રક્ષતિ યૌવને। પુત્રસ્તુ સ્થાવિરે ભાવે ન સ્ત્રી સ્વાતન્ત્ર્યમર્હતિ ।। 48
છોકરીપણામાં પિતા, યુવાનીમાં પતિ અને વૃદ્ધાવસ્થામાં પુત્ર રક્ષા કરે છે; સ્ત્રીને સ્વતંત્રતા યોગ્ય નથી.
ભીરુ ભર્તૃભયાત્પત્ન્યો ન ક્રુધ્યન્તિ કદાચન। બહુભિશ્ચ પરિક્લેશૈરવજ્ઞાતાશ્ચ શત્રુભિઃ । અનન્યભાવાઃ શુદ્ધાશ્ચ પુણ્યલોકં જયન્ત્યુત ।। 49
પતિનો ભય રાખીને પત્નીઓ ક્યારેય ગુસ્સો કરતી નથી; ઘણા દુઃખો અને દુશ્મનોની અવગણના છતાં, જે નિષ્ઠાવાન અને શુદ્ધ રહે છે, એ પુણ્યલોકને પામે છે.
ન ક્રોધકાલં નિયતં પશ્યન્તિ પતયસ્તવ। ન ક્રુદ્ધાન્પ્રતિયાયાદ્વૈ પતીંસ્તે વૃત્રહા અપિ। તેન ત્વાં નાભિધાવન્તિ ગન્ધર્વાઃ કામરૂપિણઃ ।। 50
તારા પતિઓ ગુસ્સાનો નિશ્ચિત સમય જાણતા નથી; ગુસ્સે થયેલા પતિ પાસે—even ઇન્દ્ર જેવા પણ—પત્ની પાસે જતા નથી. તેથી જ રૂપ બદલતા ગંધર્વો તારી પાસે આવતાં નથી.
યદિ તે સમયઃ કશ્ચિત્કૃતો હ્યાયતલોચને। તં સ્મરસ્વ ક્ષમાશીલે ક્ષમા ધર્મો હ્યનુત્તમઃ ।। 51
હે વિશાળ નેત્રવાળી, જો તું કોઈ વચન આપ્યું હોય તો એ યાદ રાખ, કેમ કે ક્ષમાશીલતા સર્વોથી શ્રેષ્ઠ ધર્મ છે.
ક્ષમા ધર્મઃ ક્ષમા સત્યં ક્ષમા દાનં ક્ષમા તપઃ। ક્ષમાવતામયં લોકઃ પરલોકઃ ક્ષમાવતાંમ્ ।। 52
ક્ષમા એ ધર્મ છે, ક્ષમા એ સત્ય છે, ક્ષમા એ દાન છે, ક્ષમા એ તપ છે; ક્ષમાવાન લોકો માટે આ લોક અને પરલોક બંને છે.
દ્વ્યંશિનો દ્વાદશાઙ્ગસ્ય ચતુર્વિંશતિપર્વણઃ। કસ્ત્રિષષ્ઠિશતારસ્ય માસોનસ્યાક્ષમી ભવેત્।। 53
બાર ભાગ, ચોવીસ પર્વ અને ત્રેસઠસો દિવસના વર્ષને કોણ ક્ષમાથી વિના સહન કરી શકે?
ગચ્છ સૈરન્ધ્રિ ગન્ધર્વાઃ કરિષ્યન્તિ તવ પ્રિયમ્। વ્યપનેષ્યન્તિ તે દુઃખં યેન તે વિપ્રિયં કૃતમ્ ।। 54
હે સૈરંધ્રી, તું જા; ગંધર્વો તને આનંદ આપશે અને જે દુઃખ થયું છે, એ દૂર કરશે.
ઇત્યેવમુક્તે તિષ્ઠન્તીં પુનરેવાહ ધર્મરાટ્। વિઘ્નં કરોષિ વૈ ભદ્રે દીવ્યતાં રાજસંસદિ ।। 55
આ રીતે કહ્યા પછી પણ, જ્યારે તે ઊભી રહી, ત્યારે ધર્મરાજાએ ફરી કહ્યું: 'હે ભદ્રે, તું રાજસભાના રમતમાં વિઘ્ન ઊભું કરે છે.'
તસ્માત્ત્વમપિ સુશ્રોણિ શૈલૂષીવ વિભાસિ નઃ। એવમુક્તા તુ સા ભર્ત્રા સમુદ્વીક્ષ્યાબ્રવીદિદમ્ ।। 56
એથી, હે સુંદર કટિવાળી, તું અમને નટની જેવી દેખાય છે; પતિએ આવું કહ્યાના પછી, તેણીએ ઉપર જોઈને કહ્યું.
સત્યમુક્તં ત્વયા વિદ્વઞ્શૈલૂષીં વિદ્ધિ માં પુનઃ। શૈલૂષકસ્ય તસ્યાહં યેષાં જ્યેષ્ઠોઽક્ષકોવિદઃ ।। 57
હે વિદ્વાન, તમે સાચું કહ્યું; ફરીથી મને નટની જ સમજો, કેમ કે હું એ કુટુંબની છું, જેના મોટા ભાઈને જૂઆ રમવામાં કુશળતા છે.
એવમુક્ત્વા વરારોહા પરિમૃજ્યાનનં શુભમ્। કેશાન્વિમુક્તાન્સંયમ્ય રુધિરેણ સમુક્ષિતાન્ ।। 58
આવી વાત કરીને, સુંદર અંગવાળી સ્ત્રીએ પોતાનું મુખ પુંછ્યું, અને લોહીથી ભીંજાયેલા, છૂટેલા વાળ ફરી ગોઠવ્યા.
પાંસુકુણ્ઠિતસર્વાઙ્ગી ગજરાજવધૂરિવ। પ્રતસ્થે નાગનાસોરૂર્ભર્તુરાજ્ઞાય શાસનમ્ ।। 59
સંપૂર્ણ શરીર પર ધૂળ લાગી હતી, અને હાથીની રાણી જેવી, નાગની જેમ જાંઘવાળી, પતિની આજ્ઞા માનતી આગળ વધી.
વિમુક્તા મૃગશાવાક્ષી નિરન્તરપયોધરા। પ્રભા નક્ષત્રરાજસ્ય કાલમેઘૈરિવાવૃતા ।। 60
મૃગછાંદ જેવી આંખો અને ખુલ્લા સ્તનો સાથે, તે એવી ઝળહળી રહી હતી જેમ ચાંદની પર કાળી વાદળો છવાઈ જાય.
યસ્યાર્થે પાણ્ડવેયાસ્તુ ત્યજેયુરપિ જીવિતમ્। તાં તે દૃષ્ટ્વા તથા કૃષ્ણાં ક્ષમિણો ધર્મચારિણઃ। સમયં નાતિવર્તન્તે વેલામિવ મહોદધિઃ ।। 61
જેનાં માટે પાંડુપુત્રો પોતાનું જીવન પણ ત્યાગી દે, એ કૃષ્ણાને આવી સ્થિતિમાં જોઈને, ધૈર્યવાન અને ધર્મનિષ્ઠ પાંડેવો પોતાનું વચન ક્યારેય તોડતા નથી, જેમ મહાસાગર કિનારો ઓળંગતો નથી.
સા પ્રવિશ્ય પ્રવેપન્તી સુદેષ્ણાયા નિવેશનમ્। રુદન્તી ચારુસર્વાઙ્ગી તસ્યાસ્તસ્થાવથાગ્રતઃ ।। 62
તે સોદેષ્ણાના મહેલમાં પ્રવેશી, ધ્રૂજી રહી અને રડતી, સુંદર અંગવાળી સ્ત્રી તેની સામે ઊભી રહી.
તામુવાચ વિરાટસ્ય મહિષી શાઠ્યમાસ્થિતા। કિમિદં પદ્મસંકાશં સુદન્તોષ્ઠાક્ષિનાસિકમ્ ।। 63
વિરાટની રાણી, કઠોર સ્વરે, તેણીને પુછ્યું: 'આ શું છે, હે કમળ જેવી ઓઠ, આંખ અને નાકવાળી?'
રુદન્ત્યા અવમૃષ્ટાસ્રં પૂર્ણેન્દુસમવર્ચસમ્। બિમ્બોષ્ઠં કૃષ્ણતારાભ્યામત્યન્તરુચિરપ્રભમ્। નયનાભ્યામજિહ્યાભ્યાં મુખં તે મુઞ્ચતે જલમ્ ।। 64
તારી આંખોમાંથી અશ્રુઓ વરસે છે, જે પૂર્ણચંદ્ર જેવી કાંતિ ધરાવે છે. તારા હોઠો બિંબફળ જેવી લાલिमा ધરાવે છે, તારી આંખો કાળી તારાઓ જેવી છે અને તારા મોઢામાંથી પાણી વહીને તારો ચહેરો તેજસ્વી બની જાય છે.
કસ્ત્વાઽવધીદ્વરારોહે કસ્માદ્રોદિષિ શોભને। કો વિપ્રયુજ્યતે દારૈઃ સપુત્રૈઃ સહબાન્ધવૈઃ ।। 65
હે સુંદર સ્ત્રી, તને કોણે દુઃખ આપ્યું? તું કેમ રડે છે? કોણ પત્ની, સંતાન અને સગાંઓથી વિયોગ પામ્યો છે?
કસ્યાદ્ય રાજા કુપિતો વધમાજ્ઞાપયિષ્યતિ। બ્રૂહિ કિં તે પ્રિયં કર્મ કં ત્યજે ઘાતયામિ વા ।। 66
આજે કયા માણસને રાજા ગુસ્સે થઈને દંડ આપશે? મને કહો, તને શું ગમશે? હું કોને તજું કે કોને મારી નાખું?
તાં નિઃશ્વસ્યાબ્રવીત્કૃષ્ણા જાનન્તી નામ પૃચ્છસિ। ભ્રાતુસ્ત્વં મામનુપ્રેષ્ય કિમેવં હિ વિકત્થસે ।। 67
કૃષ્ણાએ ઊંડો શ્વાસ લઈને કહ્યું: 'તમે તો મારું નામ જાણો છો છતાં પૂછો છો. ભાઈએ મને તારી પાસે મોકલ્યો છે, તો પછી આવું શા માટે દંભ કરે છે?'