સંવત્સરમિમં તાવદેવંશીલા બુભૂષથઃ । તતઃ સ્વવિષયં પ્રાપ્ય યથાકામં ચરિષ્યથ
આ એક વર્ષ સુધી તમે આ રીતે જ જીવન વિતાવશો; પછી, તમારું રાજ્ય પાછું મેળવીને, તમારી ઇચ્છા પ્રમાણે વર્તી શકો છો.
તં તથેત્યબ્રુવન્પાર્થાઃ પિતૃકલ્પં યશસ્વિનમ્। પ્રહૃષ્ટાશ્ચાભિવાદ્યૈનમુપાતિષ્ઠન્પરંતપાઃ
પૃથાપુત્રોએ આનંદપૂર્વક એ મહાન વડીલને 'જેમ કહ્યું તેમ જ થશે' એમ કહ્યું, તેમને વંદન કર્યું અને શ્રદ્ધાપૂર્વક તેમના આગળ ઊભા રહ્યા.
તેષાં પ્રતિષ્ઠમાનાનાં મન્ત્રાંશ્ચ બ્રાહ્મણોઽજપત્। ભવાય રાજ્યલાભાય વીર્યાય વિજયાય ચ
જ્યારે તેઓ રવાના થવા લાગ્યા, ત્યારે બ્રાહ્મણે તેમની કલ્યાણ, રાજ્યપ્રાપ્તિ, બળ અને વિજય માટે મંત્રોચ્ચાર કર્યો.
તતોઽબ્રવીદસૌ વિપ્રો વાચમાશીઃ પ્રયુજ્ય ચ। સ્વદ્રવ્યપ્રતિલાભાય શત્રૂણાં મર્દનાય ચ
પછી એ બ્રાહ્મણે આશીર્વાદ આપ્યા પછી, તેમના ધન પાછું મળે અને શત્રુઓનો નાશ થાય એવી શુભ વાણી ઉચ્ચારી.
સ્વસ્તિ વોસ્તુ શિવઃ પન્થા દ્રક્ષ્યામિ પુનરાગતાન્। ઇત્યુક્તા હૃષ્ટમનસો ગુરુણા તેન ધીમતા। યુધિષ્ઠિરમુખાઃ સર્વે ગન્તું સમુપચક્રમુઃ
'તમારો કલ્યાણ થાય, તમારો માર્ગ શુભ રહે અને હું ફરીથી તમારો આવકાર કરી શકું' – એ વિદ્વાન ગુરુએ આવું કહ્યું ત્યારે, યુધિષ્ઠિરને આગે રાખીને બધા પાંડવપુત્રો આનંદિત હૃદયથી રવાના થવા તૈયાર થયા.
તેઽગ્નિં પ્રદક્ષિણં કૃત્વા બ્રાહ્મણં ચ પુરોહિતમ્। અભિવાદ્ય તતઃ સર્વે પ્રસ્થાતુમુપચક્રમુઃ ।। 1
તેમણે અગ્નિ અને પોતાના પૂજ્ય બ્રાહ્મણ પુરોહિતની પરિક્રમા કરી, સૌએ વિનમ્રતાપૂર્વક વિદાય લીધી અને પછી યાત્રા શરૂ કરી.
અનુશિષ્ટોસ્મિ ભદ્રં તે નૈતદ્વક્તાઽસ્તિ કશ્ચન। કુન્તીમૃતે માતરં નઃ પિતરં ચ યશસ્વિનમ્ ।। 2
'મારે માર્ગદર્શન મળી ગયું છે; તમારે કલ્યાણ થાય. આ રીતે અમને કહેવા માટે, કુંતી માતા અને અમારા મહાન પિતા સિવાય બીજું કોઈ નથી.'
યદેવાનન્તરં કાર્યં તદ્ભવાન્વક્તુમર્હતિ। તારણાય તુ દુઃખસ્ય પ્રસ્થાનાય ભવાય ચ ।। 3
'હવે આગળ જે કરવું હોય તે તમે અમને કહો, જેથી અમે દુઃખમાંથી બહાર આવી શકીએ અને અમારી યાત્રા કલ્યાણમય બને.'
તેષાં પ્રતિષ્ઠમાનાનાં ધૌમ્યો મન્ત્રાનથાજપત્। સર્વવિઘ્નપ્રશમનાનર્થસિદ્ધિકરાંસ્તથા। તતઃ પાવકમુઞ્જ્વાલ્ય મન્ત્રહવ્યપુરુસ્કૃતમ્ ।। 4
તેઓ રવાના થવા લાગ્યા ત્યારે, ધૌમ્યે બધા અવરોધો દૂર થાય અને ઈચ્છિત ફળ મળે એવા મંત્રો ઉચ્ચાર્યા. પછી અગ્નિ પ્રગટાવી, મંત્રોચ્ચાર સાથે હવન કર્યો.
યાજ્ઞસેનીં પુરસ્કૃત્ય સર્વ એવ મહારથાઃ। પ્રાદ્રવન્સહ ધૌમ્યેન બદ્ધશસ્ત્રા વનાદ્વનમ્ ।। 5
દ્રૌપદીને આગળ રાખીને, બધા મહાન યોદ્ધાઓ ધૌમ્ય સાથે અને શસ્ત્રો ધારણ કરીને, વનમાંથી વનમાં ઝડપથી ગયા.
તે વીરા બદ્ધનિસ્ત્રિંશા ધનુર્બાણકલાપિનઃ । અગચ્છન્ભીમધન્વાનઃ કામ્યકાદ્યમુનાં નદીમ્ ।। 6
એ વિરો, હાથમાં તલવાર અને તીરો ભરેલા તૂણા લઈને, ભીમને આગળ રાખીને, કામ્યકથી શરૂ કરીને યમુના નદી તરફ આગળ વધ્યા.
ઉત્તરેણ દશાર્ણાનાં પાઞ્ચાલાન્દક્ષિણેન તુ। અન્તરેણ યકૃલ્લોમ્નઃ શૂરસેનાંશ્ચ પાણ્ડવાઃ ।। 7
પાંડવો દશાર્ણના ઉત્તર તરફ અને પંચાલના દક્ષિણ તરફ, યકૃલ્લોમ અને શૂરસેન વચ્ચેના પ્રદેશમાંથી પસાર થયા.
તે તસ્યા દક્ષિણં તીરમન્વગચ્છન્પદાતયઃ । તતઃ પ્રત્યક્પ્રયાતાસ્તે સંક્રામન્તો વનાદ્વનમ્ ।। 8
તેઓ પગપાળા નદીના દક્ષિણ કાંઠે ચાલ્યા; પછી પશ્ચિમ તરફ વળીને, વનમાંથી વનમાં પસાર થયા.
વસાના વનદુર્ગેષુ રમણીયેષુ ધન્વિનઃ । પલ્વલેષુ ચ રમ્યેષુ નદીનાં સંગમેષુ ચ।। 9
એ ધનુર્ધારી વીરોએ સુંદર અને સુરક્ષિત વનોમાં, રમણીય પલવળોમાં અને નદીઓના સંગમસ્થળે નિવાસ કર્યો.
દ્રુમાન્નાનાવિધાકારાન્નાનાવિધલતાકુલાન્ । કુસુમાઢ્યાન્મનઃકાન્તાઞ્શુભગન્ધાન્મનોરમાન્ ।। 10
તેઓએ અનેક પ્રકારના વૃક્ષો જોયા, જે વિવિધ લતાવલ્લીઓથી ઘેરાયેલા, ફૂલોથી ભરપૂર, મનને ભાવે એવા સુગંધિત અને મોહક હતા.
પાર્થા નિરીક્ષમાણાશ્ચ તાન્દ્રુમાન્પુષ્પશાલિનઃ। જિઘ્રન્તઃ પુષ્પગન્ધાંશ્ચ ફલગન્ધાન્મનોરમાન્ ।। 11
પૃથાપુત્રોએ એ ફૂલોવાળા વૃક્ષોને નિહાળી, ફૂલોની સુગંધ અને ફળોની મનોહર સુવાસ માણી.
વિધ્યન્તો મૃગજાતાનિ મહેપ્વાસા મહાબલાઃ । ઉપિત્વા દ્વાદશસમા વને પરપુરંજયાઃ । લુબ્ધાન્બ્રુવાણા માત્સ્યસ્ય વિપયં પ્રાવિશંસ્તદા ।। 12
મૃગોને નિશાન બનાવી, એ મહાબળવાન વીરોએ બાર વર્ષ વનમાં વિતાવી, પછી શત્રુઓને હરાવનાર પાંડવો શિકારીઓને કહીને માત્સ્ય રાજ્યમાં પ્રવેશ્યા.
તત્ર ધૌમ્યં મહેપ્વાસાઃ પાણ્ડવેયા વ્યસર્જયન્ । અગ્નિહોત્રં પરિચરન્સોઽબુદ્ધોઽવસદાશ્રમે ।। 13
ત્યાં પાંડવપુત્રોએ ધૌમ્યને આદરપૂર્વક છોડી દીધા, જે અગ્નિહોત્ર કરવાના કારણે અજાણતાં આશ્રમમાં રહી ગયા હતા.
તતસ્તેષુ પ્રયાતેષુ પાણ્ડવેષુ મહાત્મસુ। ઇન્દ્રસેનમુખાશ્ચૈવ યથોક્તં પ્રાપ્ય નિર્વૃતાઃ। રથાનશ્વાંશ્ચ રક્ષન્તઃ સુખમૂષુઃ સુસંવૃતાઃ ।। 14
પછી જ્યારે મહાન આત્માવાળા પાંડવો ત્યાંથી ચાલ્યા ગયા, ત્યારે ઇન્દ્રસેન અને તેના સાથીઓએ જે કહેલું હતું તે પ્રમાણે બધું પૂરું કરીને, રથો અને ઘોડાઓની સાચવણી કરતા, આનંદથી અને નિરભય રહી આરામ કર્યો.
તતો જનપદં પ્રાપ્ય કૃષ્ણા રાજાનમબ્રવીત્ ।। 15
પછી જ્યારે તેઓ ગામડાંમાં પહોંચ્યા, ત્યારે કૃષ્ણાએ રાજાને કહ્યું.
પશ્યૈકપદ્યો દૃશ્યન્તે ક્ષેત્રે ગોષ્ઠં સમાશ્રિતાઃ । વૃક્ષાંશ્ચોપવનોપેતાન્ગ્રામાણાં નગરસ્ય ચ ।। 16
જુઓ, ખેતરોમાં માત્ર એક પગલાં દેખાય છે, જ્યાં ગાય-બળદો ભેગા થયા છે; અને ગામડાંઓ અને શહેરમાં બગીચાઓથી ઘેરાયેલા વૃક્ષો દેખાય છે.
વ્યક્તં દૂરે વિરાટમ...રાજધાની ભવિષ્યતિ। વસામેહાપરાં રાત્રિં બલવાન્મે પરિશ્રમઃ ।। 17
ખરેખર, વિરાટની રાજધાની હજુ દૂર છે; ચાલો આપણે અહીં એક રાત વધુ વિતાવીએ, કેમ કે મને બહુ થાક લાગ્યો છે.
ઇમાં કમલપત્રાક્ષીં દ્રૌપદીં માદ્રિનન્દન। મુહૂર્તં પરિગૃહ્યૈનાં ઘાહુભ્યાં નકુલ વ્રજ ।। 18
નકુલ, માદ્રીપુત્ર, થોડી વારમાં આ કમળની પાંખ જેવી આંખો ધરાવતી દ્રૌપદીને હાથમાં લઈ, તેને ઉંચકી લઈ જા.
તતોઽદૂરે વિરાટસ્ય નગરં ભરતર્ષભ । રાજધાન્યાં નિવત્સ્યામઃ પ્રમુક્તમિવ નો વનમ્ ।। 19
હવે, ભરતવંશી, વિરાટનું શહેર નજીક આવી ગયું છે; આપણે રાજધાનીમાં રહીશું, જાણે જંગલમાંથી મુક્ત થયા હોઈએ.
પૂર્વાહ્ણે મૃગયાં કૃત્વા મયા વિદ્ધા મૃગા વને। અટવી ચ મયા દૂરં ધૃતા મૃગવધેપ્સુના ।। 20
સવારના સમયે શિકાર કરીને, મેં જંગલમાં અનેક પ્રાણીઓને ઘાયલ કર્યા; અને તેમને મારવાની ઇચ્છાથી, હું આખું જંગલ ફર્યો.
વિષમા હ્યતિદુર્ગા ચ વેગવત્પરિધાવતા। સોહં ધર્માભિતપ્તો વૈ નૈનામાદાતુમુત્સહે ।। 21
માર્ગ બહુ અઘરો અને દુર્ગમ હતો, અને હું ઝડપથી દોડતો રહ્યો; ધર્મના બાંધછોડથી હું થાકી ગયો છું, તેથી હું એને ઉંચકી શકતો નથી.
સહદેવ ત્વમાદાય મુહૂર્તં દ્રૌપદીં નય। રાજધાન્યાં નિવત્સ્યામઃ સુમુક્તમિવ નો વનમ્ ।। 22
સહદેવ, તું થોડી વારમાં દ્રૌપદીને લઈ આગળ વધ; આપણે રાજધાનીમાં રહીશું, જાણે જંગલમાંથી મુક્ત થયા હોઈએ.
અહમપ્યસ્મિ તૃષિતઃ ક્ષુધયા પરિપીડિતઃ। પરિશ્રાન્તશ્ચ ભદ્રં તે નૈનામાદાતુમુત્સહે ।। 23
હું પણ બહુ તરસ્યો છું અને ભૂખથી પીડાઈ રહ્યો છું; હું ખૂબ થાકી ગયો છું, ભાઈ, એટલે હું તેને ઉંચકી શકતો નથી.
એહિ વીર વિશાલાશ્ચ વીરસિંહ ઇવાર્જુન । ઇમાં કમલપત્રાક્ષીં દ્રૌપદીં દ્રુપદાત્મજામ્ ।। 24
આરજુંન, વીર, પહોળા ખભાવાળા અને સિંહ સમાન, આવો અને કમળની પાંખ જેવી આંખો ધરાવતી, દ્રુપદની પુત્રી દ્રૌપદીને લઈ લો.
પરિગૃહ્ય મુહૂર્તં ત્વં બાહુભ્યાં કુશલં વ્રજ । રાજધાન્યાં નિવત્સ્યામઃ પ્રમુક્તમિવ નો વનમ્ ।। 25
તમે થોડી વારમાં તેને હાથમાં લઈ, કૌશલ્યપૂર્વક આગળ વધો; આપણે રાજધાનીમાં રહીશું, જાણે જંગલમાંથી મુક્ત થયા હોઈએ.