પાત્રે દાનં સ્વલ્પમપિ કાલે દત્તં યુધિષ્ઠિર। મનસા હિ વિશુદ્ધેન પ્રેત્યાનન્તફલં સ્મૃતમ્
હે યુધિષ્ઠિર, પાત્રને યોગ્ય સમયે, શુદ્ધ મનથી—even થોડું દાન—even મૃત્યુ પછી અનંત ફળ આપે છે, એવું માનવામાં આવે છે.
શ્રદ્ધા ધર્માનુગા દેવી પાવની વિશ્વધારિણી।' સવિત્રી પ્રસવિત્રી ચ સંસારાર્ણવતારિણી
શ્રદ્ધા, ધર્મ સાથે જોડાયેલી, દિવ્ય છે, પવિત્ર છે અને સમગ્ર વિશ્વને ધારે છે; તે સવિત્રી છે, સર્જનારી છે અને સંસારના મહાસાગરમાંથી પાર ઉતારનાર છે.
શ્રદ્ધયા ધાર્યતે ધર્મો મહદ્ભિર્નાર્થદર્શિભિઃ। સધના અપિરાજાનો નિઃશ્રદ્ધા નરકં ગતાઃ
ધર્મને મહાન લોકો શ્રદ્ધાથી જાળવે છે, જે માત્ર લાભને જોતાં નથી; રાજાઓ પાસે ઘણું હોય છતાં શ્રદ્ધા વગર તેઓ નરકમાં ગયા છે.
નિષ્કિંચનાશ્ચ મુનયઃ શ્રદ્ધાવન્તો દિવં ગતાઃ। દેશે કાલે ચ પાત્રે ચ મુદ્ગલઃ શ્રદ્ધયાઽન્વિતઃ। વ્રીહિદ્રોણં પ્રદાયાથ પરં પદમવાપ્તવાન્
કાંઈ ન હોય એવા ઋષિઓ શ્રદ્ધા રાખીને સ્વર્ગમાં પહોંચ્યા છે; મુદગલએ શ્રદ્ધા સાથે યોગ્ય સ્થળ, સમય અને વ્યક્તિને એક માપ ચોખા આપી, અને એથી ઉત્તમ સ્થિતિ મેળવી.
અત્રાપ્યુદાહરન્તીમતિહાસં પુરાતનમ્। વ્રીહિદ્રોણપરિત્યાગાદ્યત્ફલં પ્રાપ મુદ્ગલઃ
અહીં પણ એક જૂની વાર્તા કહેવામાં આવે છે: મુદગલએ એક માપ ચોખા દાન કરીને જે ફળ મેળવ્યું.
વ્રીહિદ્રોણઃ પરિત્યક્તઃ કથં તેન મહાત્મના। કસ્મૈ દત્તશ્ચ ભગવન્વિધિના કેન ચાત્થ મે
મહાન આત્માએ એ ચોખા કેવી રીતે છોડી? એ કોને આપ્યા અને કઈ રીતથી? કૃપા કરીને મને કહો.
પ્રત્યક્ષધર્મા ભગવાન્યસ્ તુષ્ટો હિ કર્મભિઃ। સફલં તસ્ય જન્માહં મન્યે સદ્ધર્મચારિણઃ
ભગવાન, જે ધર્મમાં પ્રગટ છે, તેમના કામોથી પ્રસન્ન થયા; હું માનું છું કે સાચા ધર્મનું પાલન કરનારનું જન્મ ફળદાયી હતું.
શિલોઞ્છવૃત્તિર્ધર્માત્મા મુદ્ગલઃ સંયતેન્દ્રિયઃ। આસીદ્રાજન્કુરુક્ષેત્રે સત્યવાગનસૂયકઃ
મુદગલ, ધર્મપ્રિય અને ઇન્દ્રિયોને સંયમમાં રાખનાર, ચોખા ભેગા કરીને જીવન ગુજારતા હતા; તેઓ કુરુક્ષેત્રના રાજા હતા, સત્ય બોલતા અને કપટથી દૂર.
અતિથિવ્રતી ક્રિયાવાંશ્ચ કાપોતીં વૃત્તિમાસ્થિતઃ। સત્રમિષ્ટીકૃતંનામ સમુપાસ્તે મહાતપાઃ
અતિથિનું વ્રત રાખીને અને કૃત્યો કરતા, તેમણે કબૂતરની જેમ જીવન જીવવાનું સ્વીકાર્યું; મહાતપસ્વી 'ઇષ્ટીકૃત' નામના યજ્ઞની ઉપાસના કરતા.
સપુત્રદારો હિ મુનિઃ પક્ષાહારો બભૂવ હ। કપોતવૃત્ત્યા પક્ષેણ વ્રીહિદ્રોયણમુપાર્જયત્
પત્ની અને પુત્ર સાથે, એ ઋષિ પખવાડિયે મળતી ખોરાક પર જીવતા હતા, કબૂતરની રીતથી એક માપ ચોખા કમાતા.
દર્શં ચ પૌર્ણમાસં ચ કુર્વન્વિગતમન્સરઃ। દેવતાતિથિશેષેણ કુરુતે દેહયાપનમ્
દરશ અને પૌર્ણમાસના યજ્ઞો કરતા, ઇચ્છા અને ગુસ્સાથી મુક્ત, તેઓ દેવો અને અતિથિ માટે અર્પણ કર્યા પછી બચેલા ખોરાકથી શરીર પોષતા.
તત્રેન્દ્રઃ સહિતો દેવૈઃ સાક્ષાત્રિભુવનેશ્વરઃ। પ્રત્યૃહ્ણાન્મહારાજ ભાગં પર્વણિપર્વણિ
ત્યાં ઇન્દ્ર, દેવો સાથે, ત્રણ લોકના સ્વામી, દરેક ઉત્સવ પર રાજા પાસેથી પોતાનો ભાગ સ્વીકારતા.
સ પર્વકાલ્યં કૃત્વા તુ મુનિવૃત્ત્યા સમન્વિતઃ। અતિથિભ્યો દદાવન્નં પ્રહૃષ્ટેનાન્તરાત્મના
પર્વકાળે, ઋષિની રીતથી, તેમણે આનંદભરી અંદરથી અતિથિઓને ખોરાક આપ્યું.
વ્રીહિદ્રોણસ્ય તત્પ્રીત્યા દદતોઽન્નં મહાત્મનઃ। ઋષેર્માત્સર્યહીનસ્ વર્ધત્યતિથિદર્શનાત્
મહાન આત્માએ ચોખાના માપમાંથી આનંદપૂર્વક ખોરાક આપ્યો, એથી તેમની અતિથિ સેવા, ઈર્ષ્યા વગર, દરેક અતિથિ આવવાથી વધતી ગઈ.
તચ્છતાન્યપિ ભુઞ્જન્તિ બ્રાહ્મણાનાં મનીષિણામ્। મુનેસ્ત્યાગવિશુદ્ધ્યા તુ તદન્નં વૃદ્ધિમૃચ્છતિ
બ્રાહ્મણોના શતોથી વધુ વિદ્વાનો એ ખોરાક ખાતા; ઋષિના ત્યાગની શુદ્ધિથી એ ખોરાક વધતો ગયો.
તં તુ રશુશ્રાવ ધર્મિષ્ઠં મુદ્ગલં સંશિતવ્રતમ્। દુર્વાસા નૃપ દિગ્વાસાસ્તમથાભ્યાજગામ હ
દુર્વાસા, દિશાઓમાં જ કપડાં પહેરી, મુદગલના ધર્મ અને વ્રતની વાત સાંભળી, પછી તેમના પાસે આવ્યા.
વિભ્રચ્ચાનિયતં વેષમુન્મત્ત ઇવ પાણ્ડવ। વિકચઃ પરુષા વાચો વ્યાહરન્વિવિધા મુનિઃ
ઋષિ, બેધંગ અને અણઘડ વસ્ત્રોમાં, પાગલ જેવો, વાળ વિખેરેલા, વિવિધ અને કઠોર શબ્દો બોલતા.
અભિગમ્યાથ તં વિપ્રમુવાચ મુનિસત્તમઃ। અન્નાર્થિનમનુપ્રાપ્તં વિદ્ધિ માં મુનિસત્તમ
બ્રાહ્મણ પાસે જઈને શ્રેષ્ઠ ઋષિએ કહ્યું: 'મને જાણો, શ્રેષ્ઠ ઋષિ, હું ખોરાકની ઈચ્છા લઈને આવ્યો છું.'
સ્વાગતં તેઽસ્ત્વિતિ મુનિં મુદ્ગલઃ પ્રત્યભાષત। પાદ્યમાચમનીયં ચ પ્રતિવેદ્યાન્નમુત્તમમ્
મુદગલએ ઋષિને કહ્યું, 'તમારું સ્વાગત છે!' અને પગ ધોવા માટે પાણી, પાન માટે પાણી અને શ્રેષ્ઠ ખોરાકની જાણ કરી.
પ્રાદાત્સ તપસોપાત્તં ક્ષુધિતાયાતિથિપ્રિયઃ। ઉન્મત્તાય પરાં શ્રદ્ધામાસ્થાય સ ધૃતવ્રતઃ
તપસ્વી મુદગલએ શ્રદ્ધા સાથે, તપથી મેળવેલું ખોરાક ભૂખ્યા અતિથિને—even પાગલ જેવો લાગતો હોય—પાલન કરતા વ્રત સાથે આપ્યું.
તતસ્તદન્નં રસવત્સ એવ ક્ષુધયાઽન્વિતઃ। બુભુજે કૃત્સ્નમુન્મત્તઃ પ્રાદાત્તસ્મૈ ચ મુદ્ગલઃ
પછી, ભૂખે તરસી ને, તેણે એ બધું જમણ વળી સ્વાદિષ્ટ લાગતું હોય એમ ઉન્મત્ત બનીને ખાધું; અને મુદગલએ એ બધું તેને આપી દીધું.
ભુક્ત્વા ચાન્નં તતઃ સર્વમુચ્છિષ્ટેનાત્મનસ્તતઃ। અથાઙ્ગં લિલિપેઽન્નેન યથાગતમગાચ્ચ સઃ
બધું જમણ ખાઈ લીધા પછી, તેણે પોતાના શરીર પર બચેલું જમણ લગાડ્યું અને જેમ આવ્યો હતો એમ જ ચાલ્યો ગયો.
તેનૈવાત્માનમાલિપ્ય હસન્ગાયન્પ્રધાવતિ। નૃત્યતે ધાવતે ચૈવ બુદ્ધ્યા તત્ક્રોશતે તથા
એ જમણથી શરીર લપેટી, હસતો-ગાતો દોડતો, નાચતો અને ઊંચે અવાજે બૂમો પાડી ને અચાનક હરખમાં ફરતો રહ્યો.
એવં દ્વિતીયે સંપ્રાપ્તે પર્વકાલે મનીષિણઃ। આગમ્ય બુભુજે સર્વમન્નપુઞ્છોપજીવિનઃ
આ રીતે, બીજો પવિત્ર દિવસ આવ્યો ત્યારે પણ એ વિદ્વાન ફરી આવ્યો અને બધું જમણ ખાધું, બચેલા અન્ન પર જ જીવતો રહ્યો.
નિરાહારસ્તુ સ મુનિરુઞ્છમાર્જયે પુનઃ। ન ચૈનં વિક્રિયાં નેતુમશકન્મુદ્ગલં ક્ષુધા
પણ એ મુનિએ, ભલે જમણ ન મળ્યું હોય, ફરીથી ઉંછા દાણા ભેગા કર્યા; છતાં ભૂખ મુદગલને કદી હલાવી શકી નહીં.
ન ક્રોધો ન ચ માત્સર્યં નાવમાનો ન સંભ્રમઃ। સપુત્રદારમુઞ્છન્તમાવિવેશ દ્વિજોત્તમમ્
પુત્ર અને પત્ની સાથે ઉંછા દાણા આપતાં પણ એ શ્રેષ્ઠ દ્વિજમાં ન તો ક્રોધ, ન ઈર્ષા, ન અપમાન, ન ગભરાટ કદી આવ્યો.
તથા તમુઞ્છધર્માણં દુર્વાસા મુનિસત્તમમ્। ઉપતસ્થે યથાકાલં ષટ્કૃત્વઃ કૃતનિશ્ચયઃ
એ રીતે, દુર્વાસા એ શ્રેષ્ઠ મુનિ, યોગ્ય સમયે છ વાર આવીને, ઉંછા ધર્મ ધરાવનાર મુદગલની કસોટી લીધી.
ન ચાસ્ મનસઃ કશ્ચિદ્વિકારો દૃશ્યતે મુનેઃ। શુદ્ધસત્વસ્ય શુદ્ધં સ દદૃશે નિર્મલં મનઃ
એ મુનિમાં મનનો કોઈ ફેર દેખાયો નહીં; એનું મન એકદમ શુદ્ધ અને નિર્મળ હતું.
તમુવાચ તતઃ પ્રીતઃ સ મુનિર્મુદ્ગલં તદા। ત્વત્સમો નાસ્તિ લોકેઽસ્મિન્દાતા માત્સર્યવર્જિતઃ
પછી, પ્રસન્ન થઈને એ મુનિએ મુદગલને કહ્યું: 'આ જગતમાં તારી જેવો ઈર્ષા વિનાનો દાતા બીજો કોઈ નથી.'
ક્ષુદ્ધર્મસંજ્ઞાં પ્રણુદત્યાદત્તે ધૈર્યમેવ ચ। વિષયાનુસારિણી જિહ્વા કર્ષત્યેવ રસાન્પ્રતિ
જે અન્નને પોતાનું માને એ ભાવને દૂર કરે છે અને ધીરજ જ લે છે; જીભ તો વિષયોની પાછળ દોડતી રહે છે અને હંમેશાં સ્વાદની લાલસા રાખે છે.