ન મ્રિયેયુર્ન જીર્યૈયુઃ સર્વે સ્યુઃ સર્વકામિકાઃ। નાપ્રિયં પ્રતિપશ્યેયુર્વિધિશ્ચ યદિ નો ભવેત્
જો વિધિ ન હોત તો કોઈ મરત નહીં, કોઈ વૃદ્ધ થત નહીં, સૌને બધું જ મળતું અને કદી કોઈ દુઃખ પણ ન આવતું.
ઉપર્યુપરિ લોકસ્ય સર્વો ગન્તું સમીહતે। યતતે ચ યથાથક્તિ ન ચ તદ્વર્તતે તથા
આ જગતમાં દરેક માણસ વધુ ઊંચે જવા પ્રયત્ન કરે છે અને પોતાની શક્તિ પ્રમાણે મહેનત કરે છે, પણ બધું એમના મનગમતાં બને જ નથી.
બહવઃ સંપ્રદૃશ્યન્તે તુલ્યનક્ષત્રમઙ્ગલાઃ। મહત્તુ ફલવૈષમ્યં દૃશ્યતે કર્મસિદ્ધિષુ
ઘણાં લોકો એકસરખા નક્ષત્ર અને શુભ ચિહ્ન ધરાવે છે, છતાં પણ કર્મના ફળમાં મોટો ફરક જોવા મળે છે.
ન કેચિદીશતે બ્રહ્મન્સ્વયંગ્રાહ્યસ્ય સત્તમ। કર્મણાં પ્રાકૃતાનાં વૈ ઇહ સિદ્ધિઃ પ્રદૃશ્યતે
હે બ્રાહ્મણ, કોઈ પણ પોતે મેળવવાને સ્વામી નથી; અહીં સામાન્ય કર્મનું ફળ મળવું અનિશ્ચિત જ હોય છે.
તથા શ્રુતિરિયંબ્રહ્મઞ્જીવઃ કિલ સનાતનઃ। શરીરમધ્રુવં લોકે સર્વેષાં પ્રાણિનામિહ
જેમ સાંભળવામાં આવે છે, હે બ્રાહ્મણ, આત્મા તો સદા અવિનાશી છે, પણ આ જગતમાં બધાં જીવનું શરીર અસ્થિર છે.
વધ્યમાને શરીરે તુ દેહનાશો ભવત્યુત। જીવઃ સંક્રમતેઽન્યત્રકર્મબનધનિબન્ધનઃ
જ્યારે શરીર નાશ પામે છે ત્યારે શરીર તો નષ્ટ થાય છે, પણ કર્મના બંધનથી બંધાયેલો જીવ બીજે જતો રહે છે.
કથં ધર્મવિદાંશ્રેષ્ઠ જીવો ભવતિ શાશ્વતઃ। એતદિચ્છામ્યહં જ્ઞાતું તત્ત્વેન વદતાંવર
હે ધર્મના શ્રેષ્ઠ જાણકાર, આત્મા કઈ રીતે શાશ્વત બને છે? હું એ સાચું જાણવું ઈચ્છું છું, હે શ્રેષ્ઠ વક્તા.
ન જીવનાશોસ્તિ હિ દેહભેદે મિથ્યૈતદાહુર્મ્રિયતીતિ મૂઢાઃ। જીવસ્તુ દેહાન્તરિતઃ પ્રયાતિ દશાર્ધતૈવાસ્ શરીરભેદઃ
શરીર નાશ પામે ત્યારે જીવ કદી નાશ પામતો નથી; 'મરી ગયો' એવું કહેવું મૂર્ખાઈ છે. જીવ તો શરીર છોડીને આગળ જાય છે, નાશ તો માત્ર શરીરનો થાય છે.
અન્યો હિ નાશ્નાતિ કૃતં હિ કર્મ મનુષ્યલોકે મનુજસ્ કશ્ચિત્। યત્તેન કિંચિદ્ધિ કૃતંહિ કર્મ તદશ્નુતે નાસ્તિ કૃતસ્ય નાશઃ
મનુષ્યે જે કર્મ કર્યું હોય તેનું ફળ બીજું કોઈ ભોગવે નહીં; જે કર્મ તેણે કર્યું હોય એ ફળ તે પોતે જ ભોગવે છે—કર્મ કદી નષ્ટ થતું નથી.
સુપુણ્યશીલા હિ ભવન્તિ પુણ્યા નરાધમાઃ પાપકૃતો ભવન્તિ। નરોઽનુયાતસ્ત્વિહ કર્મભિઃ સ્વૈ- સ્તતઃ સમુત્પદ્યતિ ભાવિતસ્તૈઃ
સારા વર્તનવાળા માણસો પુણ્યવાન બને છે અને પાપી લોકો અધમ બને છે; માણસ અહીં પોતાના કર્મને અનુસરે છે અને તેમ જ જન્મે છે.
કથં સંભવતે યોનૌ કથં વા પુણ્યપાપયોઃ। જાતીઃ પુણ્યા હ્યપુણ્યાશ્ કથં ગચ્છતિ સત્તમ
કઈ રીતે જન્મ થાય છે અને પુણ્ય-પાપ કેવી રીતે કાર્ય કરે છે? હે શ્રેષ્ઠ, શુભ અને અશુભ જન્મ કેવી રીતે થાય છે?
ગર્ભાધાનસમાયુક્તં કર્મેદં સંપ્રદૃશ્યતે। સમાસેન તુ તે ક્ષિપ્રં પ્રવક્ષ્યામિ દ્વિજોત્તમ
આ કર્મ ગર્ભાધાન સાથે જોડાયેલું છે; પણ હે શ્રેષ્ઠ દ્વિજ, હું તને ટૂંકમાં એ સમજાવી દઈશ.
યથા સંભૃતસંભારઃ પુનરેવ પ્રજાયતે। શુભકૃચ્છુભયોનીષુ પાપકૃત્પાપયોનિષુ
જેવી રીતે કોઈ વ્યક્તિ પોતાનાં કરેલા સંગ્રહ પ્રમાણે ફરીથી જન્મે છે, તેવી જ રીતે સારા કર્મ કરનારને શુભ યોનિ મળે છે અને દુષ્કર્મ કરનારને અશુભ યોનિ મળે છે.
શુભૈઃ પ્રયોગૈર્દેવત્વંવ્યામિશ્રૈર્માનુષો ભવેત્। મોહનીયૈર્વિયોનીષુ ત્વધોગામી ચ કિલ્બિષૈઃ
શુદ્ધ કર્મોથી દેવત્વ મળે છે, મિશ્ર કર્મોથી મનુષ્ય જન્મ મળે છે, અને મોહક તથા પાપી કર્મોથી નીચી યોનિ મળે છે.
જાતિમૃત્યુજરાદુઃખૈઃ સતતં સમભિદ્રુતઃ। સંસારે પચ્યમાનશ્ચ દોષૈરાત્મકૃતૈર્નરઃ
માનવ જન્મ, મૃત્યુ અને વૃદ્ધાવસ્થાના દુઃખોથી સતત પીડાય છે અને પોતે કરેલા દોષોથી સંસારમાં દુઃખ ભોગવે છે.
તિર્યગ્યોનિસહસ્રાણિ ગત્વા નરકમેવ ચ। જીવાઃ સંપરિવર્તન્તે કર્મબન્ધનિબન્ધનાઃ
જીવો હજારો પ્રાણી યોનિ અને નરક ભોગવીને, કર્મના બંધનથી સતત ફરીથી જન્મ લે છે.
જન્તુસ્તુ કર્મભિસ્તૈસ્તૈઃ સ્વકૃતૈઃ પ્રેત્ય દુઃખિતઃ। તદ્દુઃખપ્રતિઘાતાર્થમપુણ્યાં યોનિમાપ્નુતે
પ્રાણી પોતે કરેલા કર્મોથી મૃત્યુ પછી દુઃખ પામે છે અને એ દુઃખના પરિણામે તેને દુઃખદાયક જન્મ મળે છે.
તતઃ કર્મ સમાદત્તે પુનરન્યન્નવં બહુ। પચ્યતે તુ પુનસ્તેન ભુક્ત્વાઽપથ્યમિવાતુરઃ
પછી એ ફરીથી અનેક નવા કર્મ કરે છે અને એના પરિણામે ફરી દુઃખ ભોગવે છે, જેમ બીમાર માણસ અયોગ્ય ખોરાક ખાઈને પીડાય છે.
અજસ્રમેવ દુઃખાર્તોઽદુઃખિતઃ સુખિસંજ્ઞિતઃ। તતો નિવૃત્તબન્ધત્વાત્કર્મણામુદયાદપિ
સદાય દુઃખથી પીડાય છે, છતાં જ્યારે દુઃખ નથી ત્યારે પોતાને સુખી માને છે; એ કર્મના બંધનથી બંધાયેલો છે, પણ જ્યારે કર્મ પૂરા થાય ત્યારે મુક્ત પણ થાય છે.
પરિક્રામતિ સંસારે ચક્રવદ્બહુવેદનઃ। સ ચેન્નિવૃત્તબન્ધસ્તુ વિશુદ્ધશ્ચાપિ કર્મભિઃ
એ સંસારના ચક્રમાં અનેક પ્રકારના દુઃખ ભોગવીને ફરતો રહે છે; પણ જો કર્મના બંધનથી મુક્ત અને શુદ્ધ બને તો—
તપોયોગસમારમ્ભં કુરુતે દ્વિજસત્તમ। કર્મભિર્બહુભિશ્ચાપિ લોકાનશ્નાતિ કર્મભિઃ
—ત્યારે તે તપ અને યોગનો આરંભ કરે છે, અને અનેક સારા કર્મોથી એ કર્મોના ફળરૂપે વિવિધ લોકોએ સુખ ભોગવે છે.
[સ ચેન્નિવૃત્તબન્ધસ્તુ વિશુદ્ધશ્ચાપિ કર્મભિઃ।] પ્રાપ્નોતિ સુકૃતાઁલ્લોકાન્યત્રગત્વા ન શોચતિ
જો તે કર્મના બંધનથી મુક્ત અને શુદ્ધ બને, તો સારા લોકોના લોકને પ્રાપ્ત કરે છે અને ત્યાં જઈને કદી શોક કરતો નથી.
પાપં કુર્વનપુણ્યવૃત્તઃ પુણ્યસ્યાન્તં ન ગચ્છતિ। `પુણ્યં કુર્વન્પુણ્યવૃત્તઃ પુણ્યસ્યાન્તં ન ગચ્છતિ'। તસ્માત્પુણ્યં યતેત્કર્તું વર્જયીત ચ પાપકમ્
પાપી વર્તન કરનાર પુણ્યનો અંત નથી પામતો; અને પુણ્ય વર્તન કરનાર પણ પુણ્યનો અંત નથી પામતો. તેથી સારા કર્મ કરવા પ્રયત્ન કરવો જોઈએ અને પાપ ટાળવું જોઈએ.
અનસૂયુઃ કૃતજ્ઞશ્ચ કલ્યાણાન્યેવ સેવતે। સુખાનિ ધર્મમર્થં ચ સ્વર્ગં ચ લભતે નરઃ
જે માણસ ઈર્ષ્યા રાખતો નથી અને કૃતજ્ઞ છે, તે હંમેશા શુભ કાર્યો કરે છે; તેને સુખ, ધર્મ, ધન અને સ્વર્ગ મળે છે.
સંસ્કૃતસ્ય ચ દાન્તસ્ નિયતસ્ય યતાત્મનઃ। પ્રાજ્ઞાસ્યાનન્તરા વૃત્તિરિહિ લોકે પરત્ર ચ
શાંત, સંયમી અને નિયમિત માણસને, આ દુનિયામાં અને પરલોકમાં પણ, વિદ્વાનોની સારી આચરણ પ્રાપ્ત થાય છે.
સતાં ધર઼્મેણ વર્તેત ક્રિયાં શિષ્ટવદાચરેત્। અસંક્લેશેન લોકસ્ય વૃત્તિં લિપ્સેત વૈ દ્વિજઃ
સજ્જનોની રીત પ્રમાણે વર્તવું જોઈએ, અને જેમ વિદ્વાન વર્તે છે તેમ કરવું જોઈએ; દુનિયાને કોઈ દુઃખ ન પહોંચાડે અને પોતાનું જીવન નિર્વાહ કરવું જોઈએ.
સન્તિ હ્યાગમવિજ્ઞાનાઃ શિષ્ટાઃ શાસ્ત્રે વિચક્ષણાઃ। સ્વધર્મેણ ક્રિયા લોકે કુર્વાણાસ્તે હ્યસંકરાઃ
શાસ્ત્રજ્ઞ અને વિદ્વાન સજ્જનો છે, જે પોતાના ધર્મ અનુસાર આ દુનિયામાં કર્મ કરે છે, તેઓ કદી ગૂંચવાતા નથી.
પ્રાજ્ઞો ધર્મેણ રમતે ધર્મં ચૈવોપજીવતિ। તસ્માદ્ધર્માદવાપ્તેન ધનન દ્વિજસત્તમ
વિદ્વાન માણસ ધર્મમાં આનંદ પામે છે અને ધર્મથી જીવન નિર્વાહ કરે છે; તેથી, હે શ્રેષ્ઠ દ્વિજ, ધન પણ ધર્મથી જ મેળવવું જોઈએ.
તસ્યૈવ સિંચતે મૂલં ગુણાન્પશ્યતિ યત્ર વૈ। ધર્માત્મા ભવતિ હ્યેવં ચિત્તં ચાસ્ય પ્રસીદતિ। સ મિત્રજનસંતુષ્ટ ઇહ પ્રેત્ય ચ નન્દતિ
જ્યાં ગુણો જોવા મળે છે ત્યાં જ મૂળ મજબૂત થાય છે; એ રીતે માણસ ધર્માત્મા બને છે, મન પ્રસન્ન થાય છે અને મિત્રો તથા લોકોમાં સંતોષ પામે છે, અહીં અને પરલોકમાં આનંદ અનુભવે છે.
શબ્દં સ્પર્શં તથા રૂપં ગન્ધાનિષ્ટાંસ્ચ સત્તમ। પ્રભુત્વં લભતે ચાપિ ધર્મસ્યૈતત્ફલં વિદુઃ
શબ્દ, સ્પર્શ, રૂપ, સુગંધ અને સુખદ સામર્થ્ય—આ બધું ધર્મના ફળરૂપે મળે છે, હે શ્રેષ્ઠ.