વૈક્લવ્યં પરમં ગત્વાપ્રક્ષાલ્ય ચ મુખં તતઃ। મિથુનં પ્રેષયામાસ કેશિન્યા સહ ભારત્
ઘણું ઉદ્વેગ અનુભવીને, દમયંતીએ મોઢું ધોઈને, બંને બાળકોને કેશિની સાથે મોકલી દીધાં.
ઇન્દ્રસેનાં સહ ભ્રાત્રા સમભિજ્ઞાય બાહુકઃ। અભિદ્રુત્ય તદા રાજા પરિષ્વજ્યાઙ્કમાનયત્
બાહુકે ઇન્દ્રસેના અને તેના ભાઈને ઓળખી લીધા, પછી રાજાએ દોડી જઈને તેમને ચાંપમાં ભેળવીને ગોદમાં બેસાડ્યા.
બાહુકસ્તુ સમાસાદ્ય સુતૌ સુરસુતોપમૌ। ભૃશં દુઃખપરીતાત્મા સુસ્વરં પ્રરુરોદ હ
બાહુકે પોતાના બંને સંતાનોને, જે દેવસમાન લાગતા હતા, જોઈને ખૂબ દુઃખી થઈ મીઠા અવાજે રડવા લાગ્યો.
નૈષધો દર્શયિત્વા તુ વિકારમસકૃત્તદા। ઉત્સૃજ્ય સહસા પુત્રૌ કેશિનીમિદમબ્રવીત્
નિષધરાજાએ વારંવાર પોતાનો ઉદ્વેગ દેખાડ્યો અને અચાનક સંતાનોને છોડી કેશિનીને કહ્યું.
ઇદં ચ મદૃશં ભદ્રે મિથુનં મમ પુત્રયોઃ। અતો દૃષ્ટ્વૈવ સહસા બાષ્પમુત્સૃષ્ટવાનહમ્
સારી સ્ત્રી, આ બંને બાળકો મારા પોતાના સંતાન જેવા જ છે; એમને અચાનક જોઈને મારી આંખોમાંથી આંસુ આવી ગયા.
બહુશઃ સંપતન્તીં ત્વાં જનઃ શઙ્કેત દોષતઃ। વયંચ દેશાતિથયો ગચ્છ ભદ્રે યથાસુખમ્
તમે વારંવાર આવો-જાવો છો એટલે લોકો ઘણીવાર તમારું દોષારોપણ કરે છે; અમે તો પરદેશી મહેમાન છીએ, હવે તમે તમારી મરજી પ્રમાણે જાઓ.
સર્વં વિકારં દૃષ્ટ્વા તુ પુણ્યશ્લોકસ્ય ધીમતઃ। આગત્ય કેશિની ક્ષિપ્રં દમયન્ત્યૈ ન્યવેદયત્
પુણ્યશ્લોક અને વિવેકી બાહુકનો ઉદ્વેગ જોઈને, કેશિની ઝડપથી દમયંતી પાસે જઈ બધું કહી દીધું.
દમયન્તી તતો ભૂયઃ પ્રેષયામાસ કેશિનીમ્। માતુઃ સકાશં દુઃખાર્તા નલશઙ્કાસમુત્સુકા
પછી દમયંતીએ, દુઃખથી વ્યાકુળ અને બાહુક નલ છે એવી શંકાથી ઉત્સુક બની, ફરી કેશિનીને પોતાની માતા પાસે મોકલી.
પરીક્ષિતો મે બહુશો બાહુકો નલશઙ્કયા। રૂપે મે સંશયસ્ત્વેકઃ સ્વયમિચ્છમિ વેદિતુમ્
મારે બાહુકને ઘણીવાર નલ હોવાની શંકાથી પરખી લીધો છે; હવે માત્ર તેના રૂપે જ શંકા છે, જે હું પોતે દૂર કરવા માગું છું.
સ વા પ્રવેશ્યતાં માતર્માં વાઽનુજ્ઞાતુમર્હસિ। વિદિતં વાઽથવાઽજ્ઞાતં પિતુર્મે સંવિધીયતામ્
માતા, તો તમે તેને અંદર બોલાવો અથવા મને જવાની પરવાનગી આપો; તે ઓળખીતો હોય કે અજાણ્યો, હવે પિતા જે નક્કી કરે તે થવું જોઈએ.
એવમુક્તા તુ વૈદર્ભ્યા સા દેવી ભીમમબ્રવીત્। દુહિતુસ્તમભિપ્રાયમન્વજાનાત્સ પાર્થિવઃ
વૈદર્ભી દમયંતીએ આવું કહ્યું ત્યારે રાણી ભીમને મળવા ગઈ અને રાજાએ પોતાની દીકરીનો ભાવ સમજ્યો.
સા ચૈ પિત્રાઽભ્યનુજ્ઞાતા માત્રા ચ ભરતર્ષભ। `તયોર્નિયોગાત્કૌરવ્ય કેશિનીમિદમબ્રવીત્
પિતા અને માતા બંનેની પરવાનગી મળ્યા પછી, તેમના આદેશથી દમયંતીએ કેશિનીને આ રીતે કહ્યું.
ગચ્છ કેશિનિ શીઘ્રં ત્વંબાહુકં પિતૃશાસનાત્। આનયસ્વ યથા માતા ત્વં તથા કુરુ મે પ્રિયમ્
કેશિની, તું તરત જ પિતાના આદેશથી બાહુકને અહીં લાવ; મારી માતા જે રીતે કહે છે એ પ્રમાણે કરી મને પ્રસન્ન કર.
ગત્વા તુ કેશિની શિઘ્રં બાહુકં વાક્યમબ્રવીત્। ભીમસ્ય શાસનાત્સૂતાગતાહં વિદ્ધિ બાહુક
કેશિની ઝડપથી જઈને બાહુકને કહી: 'હું ભીમના આદેશથી આવી છું, એ જાણ.'
પ્રવિશ્યતાં રાજવેશ્મ ઇત્યુક્તો ભરતર્ષભ। બાહુકસ્તુ ચિરં ધ્યાત્વા કેશિન્યા સહ ભારત। પ્રવિવેશ મહાબાહુર્દમયન્તીનિવેશનમ્
રાજવી મહેલમાં પ્રવેશો એવું કહેવામાં આવ્યું ત્યારે, ભીમકુલના મહાન વીર બાહુકે, કેશિની સાથે લાંબા વિચાર પછી, દમયંતીના નિવાસસ્થાને પગ મૂક્યો.
નલં પ્રવેશયામાસ યત્રતસ્યાઃ પ્રતિશ્રયઃ
બાહુકે નલને ત્યાં લઈ ગયો, જ્યાં દમયંતીનું આશ્રય હતું.
તાં સ્મ દૃષ્ટ્વૈવ સહસા દમયન્તીં નલો નૃપઃ। આવિષ્ટઃ શોકદુઃખાભ્યાં બભૂવાશ્રુપરિપ્લુતઃ
મહારાજા નલ, દમયંતીને અચાનક જોઈને, દુઃખ અને શોકથી ભરાઈ ગયા અને તેમની આંખોમાંથી આંસુ વહવા લાગ્યા.
તં તુ દૃષ્ટ્વાતથાયુક્તં દમયન્તી નલં તદા। તીવ્રશોકસમાવિષ્ટા બભૂવ વરવર્ણિની
નલને આવી હાલતમાં જોઈને, સુંદર દમયંતી પણ ભારે શોકમાં ગરકાવ થઈ ગઈ.
તતઃ કાષાયવસના જટિલા મલપઙ્કિની। દમયન્તી મહારાજ બાહુકં વાક્યમબ્રવીત્
પછી, મહારાજા, કાશાયી વસ્ત્ર પહેરેલી, જટાવાળીઅને માટીથી મલિન થયેલી દમયંતીએ બાહુકને કહ્યું:
પૂર્વં દૃષ્ટસ્ત્વયા કશ્ચિદ્ધર્મજ્ઞો નામ બાહુક। સુપ્તામુત્સૃજ્યવિપિને ગતો યઃ પુરુષઃ સ્ત્રિયમ્
બાહુક, તું એક વખત ધર્મજ્ઞ નામના માણસને જોયો હતો, જે એક સ્ત્રીને જંગલમાં ઊંઘતી મૂકી, તેને છોડી ગયો હતો.
અનાગસં પ્રિયાં ભાર્યાં વિજને શ્રમમોહિતામ્। અપહાય તુ કો ગચ્ચેત્પુણ્યશ્લોકમૃતેનલમ્
જેની પ્રિય પત્ની નિર્દોષ હોય, એકાંતમાં થાકી અને ગૂમ થઈ ગઈ હોય, એવી સ્ત્રીને કોણ છોડી જાય, જો તેમાં પુણ્ય અને યશ બાકી હોય તો?
કિમુ તસ્ય મયા બાલ્યાદપરાદ્ધં મહીપતેઃ। યો મામુત્સૃજ્ય વિપિને ગતવાન્નિદ્રયાઽર્દિતામ્
મારે એ રાજા સામે બાળપણમાં એવું શું ગુનો કર્યો હતો, કે તેણે મને ઊંઘથી પીડાયેલી હાલતમાં જંગલમાં છોડી દીધું?
સાક્ષાદ્દેવાનપાહાય વૃતો યઃ સ પુરા મયા। અનુવ્રતામભિમતાં પુત્રિણીં ત્યક્તવાન્કથમ્
જેને મેં દેવતાઓને છોડી પસંદ કર્યો હતો, જે મારા માટે એકવચન અને પિતા પણ હતો, એણે મને કેમ છોડી દીધું?
અગ્નૌ પાણિગૃહીતા ચ હંસાનાં વચને સ્થિતામ્। ભરિષ્યામીતિ સત્યં તુ પ્રતિશ્રુત્ય ક્વ તદ્ગતમ્
જેણે અગ્નિમાં મારું હાથ પકડીને, હંસોના વચન પર ઊભો રહી, 'હું તારો સહારો બનીશ' એવું વચન આપ્યું હતું, એ વચન હવે ક્યાં ગયું?
દમયન્ત્યા બ્રુવન્ત્યાસ્તુ સર્વમેતદરિદમ। શોકજં વારિનેત્રાભ્યામસુખં પ્રાસ્રવદ્બહુ
જ્યારે દમયંતી આ બધું બોલી રહી હતી, ત્યારે તેના દુઃખથી ભરેલા આંખોમાંથી ઘણાં આંસુ વહેવા લાગ્યા.
અતીવ કૃષ્ણતારાભ્યાં રક્તાન્તાભ્યાં જલંતુ તત્। પરિસ્રવન્નલો રાજા શોકાર્તઇદમબ્રવીત્
દમયંતીના ઘેરા કાળા અને લાલ લાલ આંખોમાંથી પાણી વહેતું હતું; ત્યારે દુઃખથી પીડાતા રાજા નલે કહ્યું:
નલોઽહં વિપુલશ્રોણિ ત્વામુત્સૃજ્ય યતો ગતઃ। આવિષ્ટઃ કલિના ભદ્રે તેન મોહવશં ગતઃ
હું નલ છું, વિશાળ નિતંબવાળી; મેં તને છોડી જવાનું કારણ એ હતું કે, હું કળીના વશમાં આવી ગયો હતો, ભદ્રે, અને મારે ભ્રમ છવાઈ ગયો હતો.
મમ રાજ્યં પ્રનષ્ટં યન્નાહં તત્કૃતવાન્સ્વયમ્। કલિના તત્કૃતં ભીરુ યચ્ચ ત્વામહમત્યજમ્
મારું રાજ્ય હું પોતે ગુમાવ્યું નથી; એ બધું કળીના કારણે થયું, ડરપોક; અને એના કારણે જ મેં તને છોડી દીધું.
યત્ત્વયા ધર્મકૃચ્છ્રે તુ શાપેનાભિહતઃ પુરા। વનસ્થયા દુઃખિતયા શોચન્ત્યા માંદિવાનિશમ્
જ્યારે તું ધર્મના કઠિન સમયમાં અને શ્રાપથી પીડાઈ જંગલમાં રહી, દિવસ-રાત મારા માટે દુઃખી રહી હતી—
સ મચ્છરીરે ત્વચ્છાપાદ્દહ્યમાનોઽવસત્કલિઃ। ત્વચ્છાપદગ્ધઃ સતતં સોઽગ્નાવગ્નિરિવાહિતઃ
ત્યારે તારા શ્રાપથી કળી મારા શરીરમાં રહીને સળગતો રહ્યો; તારા શ્રાપથી દાઝાતો, એ હંમેશાં અગ્નિમાં અગ્નિ જેવી પીડાતો રહ્યો.