તાન્સ સર્વાન્સમાગમ્ય વિધિવત્કુરુનન્દનઃ। તતોઽપશ્યદ્દેવરાજં શતક્રતુમરિંદમઃ
કુરુવંશના આનંદ, એ બધા સાથે યોગ્ય રીતે મળીને, પછી તેણે દેવરાજ શતક્રતુ, શત્રુઓને જીતનાર, ને જોયા.
તતઃ પાર્થો મહાબાહુરવતીર્ય રથોત્તમાત્। દદર્શ સાક્ષાદ્દેવેશં પિતરં પાકશાસનમ્
પછી પાર્થે, મહાબાહુ, શ્રેષ્ઠ રથમાંથી ઉતરીને, પોતાના પિતા, પાકશાસન દેવેશને, પોતાની આંખે જોયા.
પાણ્ડુરેણાતપત્રેણ હેમદણ્ડેન ચારુણા। દિવ્યગન્ધાધિવાસેન વ્યજનેન વિધૂયતા
સફેદ છત્રી, જેમાં સોનાની ડાંડી હતી, એથી છાયામાં, અને દિવ્ય સુગંધવાળી સુંદર પાંખીથી પાંખી મારવામાં આવતો હતો.
વિશ્વાવસુપ્રભૃતિનિર્ગન્ધર્વૈઃ સ્તુતિવન્દિભિઃ। સ્તૂયમાનં દ્વિજાગ્ર્યૈશ્ચ ઋગ્યજુઃસામસંસ્તવૈઃ
વિશ્વાવસુ સહિતના ગંધર્વો, ગાયકો અને વંદીઓ, તથા શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણો ઋગ, યજુર અને સામવેદના સ્તોત્રોથી તેને વખાણતા હતા.
તતોઽભિગમ્ય કૌન્તેયઃ શિરસાઽભ્યગમદ્બલી। સ ચૈનં વૃત્તપીનાભ્યાં બાહુભ્યાં પ્રત્યગૃહ્ણત
પછી કુંતીપુત્ર બલવાન આગળ ગયો અને માથું ઝુકાવ્યું; અને તેને વિશાળ, મજબૂત બાહુઓથી आलિંગન મળ્યું.
તતઃ શક્રાસને પુણ્યે દેવર્ષિગણસેવિતે। શક્રઃ પાણૌ ગૃહીત્વૈનમુપાવેશયદન્તિકે
પછી, ઇન્દ્રના પવિત્ર સિંહાસન પર, જ્યાં દેવઋષિઓ હાજર હતા, શક્રએ તેને હાથ પકડીને નજીક બેઠાડ્યો.
મૂર્ધિ ચૈનમુપાઘ્રાય દેવેન્દ્રઃ પરવીરહા। અઙ્કમારોપયામાસ પ્રશ્રયાવનતં તદા
દેવેન્દ્ર, શત્રુવીરોને હરાવનાર, તેના માથું સુઘી, અને નમ્રતાથી ઝુકેલા તેને પોતાની ગોદમાં બેઠાડ્યો.
સહસ્રાક્ષનિયોગાત્સ પાર્થઃ શક્રાસનં તદા। આરુરુક્ષુરમેયાત્મા દ્વિતીય ઇવવાસવઃ
સહસ્રાક્ષના આદેશથી, પાર્થે, અપરિમિત આત્માવાળા, ઇન્દ્રના સિંહાસન પર બેઠવા ઈચ્છ્યો, જાણે બીજો વાસવ હોય.
તતઃ પ્રેમ્ણા વૃત્રશત્રુરર્જુનસ્ય શુભં મુખમ્। પસ્પર્શ પુણ્યગન્ધેન કરેણ પરિસાન્ત્વયન્
પછી, વૃત્રને હરાવનાર દેવે પ્રેમપૂર્વક અર્જુનના તેજસ્વી મુખને પોતાના સુગંધિત હાથથી હળવે હળવે સ્પર્શ કર્યો અને તેને શાંતિવાળી સુગંધથી સાંત્વના આપી.
પ્રમાર્જમાનઃ શનકૈર્બાહૂ ચાસ્યાયતૌ શુભૌ। જ્યાશરક્ષેપકિનૌ સ્તમ્ભાવિવ હિરણ્મયૌ
એ પછી, અર્જુનના લાંબા અને સુંદર બળવાન હાથો, જે ધનુષ્ય તાણવામાં અને બાણ છોડવામાં પારંગત હતા, તેમને ધીમે ધીમે પાંજરે પાંજરે પુંછતા, જાણે સોનાના થાંભલા હોય તેમ.
વજ્રગ્રહણચિહ્નેન કરેણ પરિસાન્ત્વયન્। મુહુર્મુહુર્વજ્રધરો બાહૂ ચાસ્ફોટયઞ્શનૈઃ
વજ્રધારી દેવે પોતાના હાથ, જેમાં વજ્ર પકડવાનો નિશાન હતો, તે હાથથી વારંવાર અને હળવે હળવે અર્જુનના હાથોને थपકાવ્યો.
સ્મયન્નિવ ગુડાકેશં પ્રેક્ષમાણઃ સહસ્રદૃક્। હર્ષેણોત્ફુલ્લનયનો ન ચાતૃપ્યત વૃત્રહા
હજારો આંખો ધરાવનારા વૃત્રહંતાએ સ્મિત સાથે ગુડાકેશ તરફ જોયું, આનંદથી તેની આંખો ફૂલીને ચમકી ઉઠી અને તે અર્જુનને જોયા વિના તૃપ્ત થતો ન હતો.
એકાસનોપવિષ્ટૌ તૌ શોભયાંસચક્રતુઃ સભામ્। સૂર્યાચન્દ્રમસૌ વ્યોમ ચતુર્દશ્યામિવોદિતૌ
બન્ને એક જ આસન પર બેસીને એ સભાને એવી શોભા આપતા હતા, જાણે ચૌદસના દિવસે આકાશમાં સૂર્ય અને ચંદ્ર એકસાથે ઉગ્યા હોય.
તત્ર સ્મ ગાથા ગાયન્તિ સામ્ના પરમવલ્ગુના। ગન્ધર્વાસ્તુમ્બુરુશ્રેષ્ઠાઃ કુશલા ગીતસામસુ
ત્યાં તુંબુરુના નેતૃત્વમાં શ્રેષ્ઠ ગંધર્વો, જે ગીત અને સંગીતમાં નિપુણ હતા, મીઠા સ્વરે સુંદર ગાથાઓ ગાતા હતા.
ઘૃતાચી મેનકા રમ્ભા પૂર્વચિત્તિઃ સ્વયંપ્રભા। ઉર્વશી મિશ્રકેશી ચ દણ્ડગૌરી વરૂથીનિ
ઘૃતાચી, મેનકા, રંભા, પૂર્વચિત્તિ, સ્વયંપ્રભા, ઉર્વશી, મિશ્રકેવી, દંડગૌરી અને વરુથિની—
ગોપાલી સહજન્યા ચ કુમ્ભયોનિઃ પ્રજાગરા। ચિત્રસેના ચિત્રલેખા સહા ચ મધુરસ્વરા
ગોપાલી, સહજન્યા, કુંભયોની, પ્રજાગરા, ચિત્રસેના, ચિત્રલેખા, સહા અને મધુરસ્વરા—
એતાશ્ચાન્યાશ્ચ નનૃતુસ્તત્રતત્ર શુચિસ્મિતાઃ। ચત્તપ્રમથને યુક્તાઃ સિદ્ધાનાં પદ્મલોચનાઃ
આ અને બીજી અનેક સુંદર સ્મિતવાળી, કમળ જેવી આંખો ધરાવતી સિદ્ધ સ્ત્રીઓ, નૃત્ય અને રમણમાં નિપુણ, ત્યાં-ત્યાં નૃત્ય કરતી હતી.
મહાકટિતટશ્રોણ્યઃ કમ્પમાનૈઃ પયોધરૈઃ। કટાક્ષહાવમાધુર્યૈશ્ચેતોબુદ્ધિમનોહરૈઃ
વિશાળ કટિ અને પાતળી કમરવાળી, હલનારી છાતી, મીઠા નજર અને હાવભાવથી મન અને બુદ્ધિને મોહી લેતી એવી સ્ત્રીઓ—
[તતો દેવાઃ સગન્ધર્વાઃ સમાદાયાર્ઘ્યમુત્તમમ્। શક્રસ્ય મતમાજ્ઞાય પાર્થમાનર્ચુરઞ્જસા
પછી દેવો અને ગંધર્વોએ શ્રેષ્ઠ અર્ઘ્ય લઈને, ઇન્દ્રની આજ્ઞા અનુસાર પાર્થનું સન્માનપૂર્વક પૂજન કર્યું.
પાદ્યમાચમનીયં ચ પ્રતિગ્રાહ્ય નૃપાત્મજમ્। પ્રવેશયામાસુરથો પુરંદરનિવેશનમ્
તેમણે રાજકુમારને પાદ્ય અને આચમન માટે પાણી અર્પણ કર્યું અને પછી પુરંદરના નિવાસસ્થાનમાં પ્રવેશાવ્યો.
એવં સંપૂજિતો જિષ્ણુરુવાસ ભવને પિતુઃ। ઉપશિક્ષન્મહાસ્રાણિ સસંહારાણિ પાણ્ડવઃ
આ રીતે સન્માન પામીને જિષ્ણુ પિતાના ઘરમાં રહ્યો અને પાંડવ, તું સાંભળ, તેણે ત્યાં મહાન અને ગુપ્ત અસ્ત્રો શીખ્યા.
શક્રસ્ય હસ્તાદ્દયિતં વજ્રમસ્ત્રં ચ દુઃસહમ્। અશનીશ્ચ મહાનાદા મેઘબર્હિણલક્ષણાઃ
શક્રના હાથેથી તેને પ્રિય અને દુર્લંઘ્ય વજ્રાસ્ત્ર તથા ગર્જનાવાળા, મેઘધ્વજ યુક્ત અસ્ત્રો પ્રાપ્ત થયા.
ગૃહીતાસ્ત્રસ્તુ કૌન્તેયો ભ્રાતૄન્સસ્માર પાણ્ડવઃ। પુરંદરનિયોગાચ્ચ પઞ્ચાબ્દાનવસત્સુખી
અસ્ત્રો પ્રાપ્ત કરીને કૌંતેય પાંડવોએ પોતાના ભાઈઓને યાદ કર્યા; પુરંદરની આજ્ઞાથી તેણે ત્યાં પાંચ વર્ષ આનંદથી વિતાવ્યા.
તતઃ શક્રોઽબ્રવીત્પાર્થં કૃતાસ્ત્રં કાલ આગતે। નૃત્યં ગીતં ચ કૌન્તેય ચિત્રસેનાદવાપ્નુહિ
પછી, અસ્ત્રવિદ્યા પૂર્ણ થતાં અને યોગ્ય સમય આવતા, શક્રે પાર્થને કહ્યું: 'કૌંતેય, તું ચિત્રસેન પાસેથી નૃત્ય અને ગીત શીખ.'
વાદિત્રં દેવવિહિતં નૃલોકે યન્ન વિદ્યતે। તદર્જયસ્વ કૌન્તેય શ્રેયો વૈ તે ભવિષ્યતિ
'દેવો દ્વારા રચાયેલું એવું વાદ્ય અને સંગીત, જે મનુષ્યલોકમાં અજાણ્યું છે, તે તું પ્રાપ્ત કર, કૌંતેય; એ તને મહાન કલ્યાણ આપશે.'
સખાયં પ્રદદૌ ચાસ્ય ચિત્રસેનં પુરંદરઃ। સ તેન સહ સંગમ્ય રેમે પાર્થો નિરામયઃ
પુરંદરે તેને ચિત્રસેનને મિત્ર તરીકે આપ્યો; ત્યારબાદ પાર્થે તેના સાથે મળીને નિરોગી અને આનંદથી સમય વિતાવ્યો.
ગીતવાદિત્રનૃત્યાનિ ભૂય એવાદિદેશ હ। તથાઽપિ નાલભચ્છર્મ તરસ્વી દ્યૂતકારિતમ્
પછી ફરીથી ગીત, વાદ્ય અને નૃત્ય કરાવવાનું કહ્યું, છતાં પણ તે શક્તિશાળી પોતાનું જુગારમાં હારેલું ચામડું પાછું મેળવી શક્યો નહીં.
દુઃશાસનવધામર્ષી શકુનેઃ સૌબલસ્ય ચ। તતસ્તેનાતુલાં પ્રીતિમુપાગમ્ય ક્વચિત્ક્વચિત્। ગાન્ધર઼્વમતુલં નૃત્યં વાદિત્રં ચોપલબ્ધવાન્
દુઃશાસનના વધ અને સુબલપુત્ર શકુનીના કૃત્યોને યાદ કરીને, ક્યારેક ક્યારેક તેણે ગાંધર્વ નૃત્ય અને સંગીતમાં અનન્ય આનંદ અનુભવ્યો.
સ શિક્ષિતો નૃત્યગુણાનનેકા- ન્વાદિત્રગીતાર્થગુણાંશ્ચ સર્વાન્। ન શર્ણ લેભે પરવીરહન્તા ભ્રાતૄન્સ્મરન્માતરં ચૈવ કુન્તીમ્
નૃત્યના અનેક ગુણો અને ગીત-વાદ્યના સર્વ ગુણોમાં નિપુણ હોવા છતાં, શત્રુવીરોના સંહારકને પોતાના ભાઈઓ અને માતા કુંતીને યાદ કરીને આનંદ મળતો નહોતો.
કદાચિત્સ હિ દેવેન્દ્રશ્ચિત્રસેનં રહોઽબ્રવીત્। પાર્થસ્ય ચક્ષુરુર્વશ્યાં સક્તં વિજ્ઞાય વાસવઃ
એક વખત દેવરાજે ચિત્રસેનને એકાંતમાં બોલાવીને કહ્યું, કારણ કે ઇન્દ્રને ખબર પડી હતી કે અર્જુનનું મન ઉર્વશી તરફ આકર્ષાયું છે.