તતો નાદૃશ્યત તદા સૌભં કુરુકુલોદ્વહ। અન્તર્હિતં માયયાઽભૂત્તતોઽહં વિસ્મિતોઽભવમ્
પછી, હે કુરુકુલના ગૌરવ, સૌભ અચાનક અદૃશ્ય થઈ ગયું; માયાથી તે લુપ્ત થયું અને હું આશ્ચર્યચકિત રહી ગયો.
અથ દાનવસઙ્ઘાસ્તે વિકૃતાનનમૂર્ધજાઃ। ઉદક્રોશન્મહારાજ ધિષ્ઠિતે મયિ ભારત
પછી, હે રાજા, વિકૃત ચહેરા અને વાળ ધરાવતાં દાનવોના ટોળા, હું સ્થિર ઊભો હતો ત્યારે, જોરથી ચીસો પાડવા લાગ્યા.
તતોઽસ્ત્રં શબ્દસાહં વૈ ત્વરમાણો મહારણે। અયોજયં તદ્વધાય તતઃ શબ્દ ઉપારમત્
પછી મહાસંગ્રામમાં હું ઝડપથી અવાજના અસ્ત્રનો ઉપયોગ કર્યો અને તેમને નાશ કરવા માટે તેને ચલાવ્યું, જેથી અવાજ બંધ થઈ ગયો.
હતાસ્તે દાનવાઃ સર્વે યૈઃ સ શબ્દ ઉદીરિતઃ। શરૈરાદિત્યસંકશૈર્જ્વલિતૈઃ શબ્દસાધનૈઃ
જે દાનવો એ અવાજ પેદા કર્યો હતો, તેઓ બધાં જ પ્રખર તીરો વડે મારી નાખાયા, એ તીરો સૂર્ય જેવું તેજ ધરાવતા અને અવાજના બળથી ચાલતા હતા.
તસ્મિન્નુપરતે શબ્દે પુનરેવાન્યતોઽભવત્। શબ્દોઽપરો મહારાજ તત્રાપિ પ્રાહરં શરૈઃ
જ્યારે એ અવાજ બંધ થયો, ત્યારે બીજું અવાજ બીજેથી ઊઠ્યું, રાજા, અને ત્યાં પણ મેં તીરો વરસાવ્યા.
એવં દશ દિશઃ સર્વાસ્તિર્યગૂર્ધ્વં ચ ભારત। નાદયામાસુરસુરાસ્તે ચાપિ નિહતા મયા
આ રીતે દસેય દિશામાં, ઉપર અને ચારે બાજુ, ભારત, અસુરો અને દેવો અવાજ કરતા હતા, અને તેમને પણ મેં મારી નાખ્યા.
તતઃ પ્રાગ્જ્યોતિષં ગત્વા પુનરેવ વ્યદૃશ્યત। સૌભં કામગમં વીર મોહયન્મમ ચક્ષુષી
પછી હું પ્રાગ્જ્યોતિષપુર ગયો અને ત્યાં ફરીથી કામચલાઉ ચાલતું સૌભ વિમાન જોયું, જે મારી નજરને ભુલાવતું હતું, વીર.
તતો લોકાન્તકરણો દાનવો દારુણાકૃતિઃ। શિલાવર્ષેણ મહતા સહસા માં સમાવૃણોત્
પછી એક ભયાનક દાનવ, જે લોકનાશક હતો, અચાનક જ મોટાં પથ્થરોની વરસાદથી મને ઢાંકી દીધો.
સોહં પર્વતવર્ષેણ વધ્યમાનઃ સમન્તતઃ। વલ્મીક ઇવ રાજેન્દ્ર પર્વતોપચિતોઽભવમ્
મોટાં પર્વતો જેવી વરસાદથી હું ચારે બાજુથી ઘેરાઈ ગયો અને, રાજેન્દ્ર, પર્વતોના ઢગલામાં છુપાયેલા વાંદળા જેવો થઈ ગયો.
તતોઽહં પર્વતચિતઃ સહયઃ સહસારથિઃ। અપ્રખ્યાતિમિયાં રાજન્સધ્વજઃ પર્વતૈશ્ચિતઃ
પછી પર્વતોમાં ઢંકાઈને, મારા સહયોગીઓ અને સારથી સાથે, ધ્વજાવાળા હું, રાજા, ઓળખાય નહીં એવો બનીને આગળ વધ્યો.
તતો વૃષ્ણિપ્રવીરા યે મમાસન્સૈનિકાસ્તદા। તે ભયર્તા દિશઃ સર્વે સહસા વિપ્રદુદ્રુવુઃ
પછી મારા વૃષ્ણિ વંશના શ્રેષ્ઠ યોદ્ધાઓ, જે મારા સૈનિકો હતા, ભયથી ભરાઈને અચાનક બધાં દિશામાં ભાગી ગયા.
તતો હાહાકૃતમભૂત્સર્વં કિલ વિશાંપતે। દ્યૌશ્ચ ભૂમિશ્ચ ખં ચૈવાદૃશ્યમાને તથા મયિ
પછી, મનુષ્યોના સ્વામી, બધે 'હાય હાય'ના રડારા ઊઠ્યા, અને મારા કારણે આકાશ, ધરતી કે ગગન કંઈયું દેખાતું નહોતું.
તતો વિષણ્ણમનસો મમ રાજન્સુહૃજ્જનાઃ। રુરુદુશ્ચુક્રુશુશ્ચૈવ દુઃખશોકસમન્વિતાઃ
પછી, રાજા, મારા મિત્રો દુઃખથી અને શોકથી ભરાઈને, મનથી ઉદાસ થઈ રડવા અને ચીસો પાડવા લાગ્યા.
દ્વિષતાં ચ પ્રહર્ષોઽભૂદાર્તિશ્ચ સુહૃદામપિ। એવં વિજિતવાન્વીર પશ્ચાદશ્રૌષમચ્યુત
શત્રુઓમાં આનંદ અને મિત્રો સુધી પણ દુઃખ હતો; એ રીતે, વીર, જીત્યા પછી મને પછીથી ખબર પડી, અચ્યૂત.
તતોઽહમિન્દ્રદયિતં સર્વપાષાણભેદનમ્। વજ્રમુદ્યમ્ય તાન્સર્વાન્પર્વતાન્સમશાતયમ્
પછી મેં ઇન્દ્રપ્રિય, બધા પથ્થરોને તોડી નાખતું વજ્ર ઉંચક્યું અને એ બધા પર્વતોને ચકનાચૂર કરી નાખ્યા.
તતઃ પર્વતભારાર્તા મન્દપ્રાણવિચેષ્ટિતાઃ। હયા મમ મહારાજ વેપમાના ઇવાભવન્
પછી, મહારાજા, પર્વતોના ભારથી મારા ઘોડાં ધીમા અને થાકેલા થઈ ગયા, અને ડરથી કાંપતા હોય તેમ લાગતા હતા.
મેઘજાલ ઇવાકાશે વિદાર્યાભ્યુદિતં રવિમ્। દૃષ્ટ્વા માં બાન્ધવાઃ સર્વે હર્ષમાહારયન્પુનઃ
જેમ આકાશમાં મેઘોના ગાઢ વલયને ફાડી સૂર્ય ઊગે છે, તેમ મને જોઈને મારા બધા સગાંઓ ફરી ખુશ થયા.
તતઃ પર્વતભારાર્તાન્મન્દપ્રાણવિચેષ્ટિતાન્। હયાન્સંદૃશ્ય માં સૂતઃ પ્રાહ તાત્કાલિકં વચઃ
પછી, પર્વતોના ભારથી ધીમા અને થાકેલા ઘોડાંને જોઈ, મારા સારથીએ યોગ્ય સમયે મને વાત કરી.
સાધુ સંપશ્ય વાર્ષ્ણેય સાલ્વં સૌભપતિં સ્થિતમ્। અલં કૃષ્ણાવમન્યૈનં સાધુ યત્નં સમાચર
'શાબાશ, વાર્ષ્ણેય! જોઈને રાખ, સૌભના માલિક શાલ્વ ત્યાં ઊભો છે. એને હલકું ન સમજજે, કૃષ્ણ—પૂરેપૂરો પ્રયાસ કર.'
માર્દવં સખિતાં ચૈવ સાલ્વાદદ્ય વ્યપાહર। જહિ સાલ્વં મહાબાહો મૈનં જીવય કેશવ
'આજે શાલ્વ પ્રત્યેની નમ્રતા અને મિત્રતા છોડીને, મહાબાહુ, શાલ્વને મારી નાખ—કેશવ, એને જીવતો ન રાખ.'
સર્વૈઃ પરાક્રમૈર્વીર વધ્યઃ શત્રુરમિત્રહન્। ન શત્રુરવમન્તવ્યો દુર્બલોઽપિ બલીયસા। યોપિસ્યાત્પીઠગઃ કશ્ચિત્કિં પુનઃ સમરે સ્થિતઃ
હે વિર, તું તારી આખી તાકાતથી દુશ્મનનો નાશ કર. દુશ્મન ભલે કમજોર હોય, પણ તું જો મજબૂત હો ત્યારે પણ તેને કદી હલકું ન માનવું. કારણ કે, જે કોઈ નબળો લાગે છે તે પણ, ખાસ કરીને યુદ્ધના મેદાનમાં ઊભો હોય ત્યારે, ભયાનક બની શકે છે.
સ ત્વં પુરુષશાર્દૂલ સર્વયત્નૈરિમં પ્રભો। જહિ વૃષ્ણિકુલશ્રેષ્ઠ મા ત્વાં કાલોઽત્યગાત્પુનઃ
એટલે, હે પુરુષશિખામણિ, તું તારી બધી મહેનત લગાડી આ શત્રુનો અંત કર. હે વૃષ્ણિકુલના શ્રેષ્ઠ, સમય ફરીથી હાથમાંથી ન નીકળી જાય એ જો.
જિતવાઞ્જામદગ્ન્યં યઃ કોટિવર્ષગણાન્બહૂન્। સ એષ નાન્યૈર્વધ્યો હિ ત્વામૃતે નાસ્તિ કશ્ચન
જેmany વર્ષોથી જમદગ્નિપુત્રને અને અનેક દુશ્મન સેના પર વિજય મેળવ્યો છે, એ શત્રુ તારા સિવાય બીજાને મારવો શક્ય નથી. તારા સિવાય બીજું કોઈ તેનું અંત કરી શકે એમ નથી.
નૈષ માર્દવસાધ્યો વૈ મતો નાપિ સખા તવ। યેન ત્વં યોધિતો વીર દ્વારકા ચાવમર્દિતા
એ શત્રુને નમ્રતા કે દયાથી જીતવો શક્ય નથી, એ તારો મિત્ર પણ નથી. હે વિર, એણે તારી સામે યુદ્ધ કર્યું છે અને દ્વારકાને પણ અપમાની છે.
એવમાદિ તુ કૌન્તેય શ્રુત્વાઽહં સારથેર્વચઃ। તત્વમેતદિતિ જ્ઞાત્વા યુદ્ધે મતિમધારયમ્
કૌંતેય, જ્યારે મેં સારથીના આવા વચન સાંભળ્યા અને એ સાચું છે એ જાણી, ત્યારે મેં મનમાં યુદ્ધ કરવાનો દૃઢ નિશ્ચય કર્યો.
વધાય સાલ્વરાજસ્ય સૌભસ્ય ચ નિપાતને। દારુકં ચાબ્રુવં વીર મુહૂર્તં સ્થીયતામિતિ
સાલ્વરાજા અને સૌભના વિનાશ માટે, મેં દારુકને કહ્યું, 'હે વિર, થોડી ક્ષણ માટે રથ રોક.'
તતોઽપ્રતિહતં દિવ્યમભોદ્યમતિવીર્યવત્। આગ્નેયમસ્ત્રં દયિતં સર્વસાહં મહાપ્રભમ્। યોજયં તત્રધનુષા દાનવાન્તકરં રણે
પછી મેં અપરાજેય અને દિવ્ય અગ્નિબાણ, જે દુશ્મનોનો વિનાશ કરે છે, મારા ધનુષ પર ચડાવ્યું અને યુદ્ધમાં દાનવોને નાશ કરનાર એ પ્રભાવશાળી શસ્ત્ર તૈયાર કર્યું.
યક્ષાણાં રાક્ષસાનાં ચ દાનવાનાં ચ સંયુગે। રાજ્ઞાં ચ પ્રતિલોમાનાં ભસ્માન્તકરણં મહત્
યક્ષ, રાક્ષસ, દાનવ અને વિરોધી રાજાઓ સામેના યુદ્ધમાં એ મહાશસ્ત્ર તેમને રાખ ભસ્મ કરી નાખે છે.
ક્ષુરાન્તમમલં ચક્રં કાલાન્તકયમોપમમ્। અનુમન્ત્ર્યાહમતુલં દ્વિષતાં વિનિબર્હણમ્
પછી મેં શુદ્ધ, કટારાની ધાર જેવું અને યુગના અંત જેવું ભયાનક, દુશ્મનોનો નાશ કરનાર સુદર્શન ચક્ર સ્મરણ કરીને બોલાવ્યું.
જહિ સૌભં સ્વવીર્યેણ યે ચાત્ર રિપવો મમ। ઇત્યુક્ત્વા ભુજવીર્યેણ તસ્મૈ પ્રાહિણવં રુષા
'તારા પોતાના બળથી સૌભને અને અહીંના મારા બધા દુશ્મનોને સંહાર,' એમ કહીને મેં ગુસ્સાથી એ ચક્રને મારા હાથના બળથી પ્રેરિત કર્યું.