તૌ રૌક્મિણેયમાગમ્ય વચોઽબ્રૂતાં દિવૌકસામ્। નૈવ વધ્યસ્ત્વયા વીર સાલ્વરાજઃ કથંચન
તે બંને રુક્મિણીપુત્ર પાસે આવ્યા અને દેવતાઓનું સંદેશ આપ્યું: 'વીર, તું ક્યારેય પણ સાલ્વરાજને મારી શકતો નથી.'
સંહરસ્વ પુનર્બાણમવધ્યોઽયં ત્વયા રણે। એતસ્ય ચ શરસ્યાજૌ નાવધ્યોસ્તિ પુમાન્ક્વચિત્
'તું તારો બાણ પાછો ખેંચી લે; યુદ્ધમાં એ તારા હાથથી મરી શકતો નથી. અને આ બાણથી પણ કોઈ પુરુષ ક્યારેય મરી શકતો નથી.'
મૃત્યુરસ્ય મહાબાહો રણે દેવકિનન્દનઃ। કૃષ્ણઃ સંકલ્પિતો ધાત્રા તન્મિથ્યા ન ભવેદિતિ
'મહાબાહુ, યુદ્ધમાં તેની મૃત્યુ દેવકીપુત્ર શ્રીકૃષ્ણના હાથેથી જ નિશ્ચિત છે, એમ સર્જનહારનું નિર્ધાર છે; એ ખોટું થઈ શકે નહીં.'
તતઃ પરમસંહૃષ્ટઃ પ્રદ્યુમ્નઃ શરમુત્તમમ્। સંજહાર ધનુઃશ્રેષ્ઠાત્તૂણે ચૈવ ન્યવેશયત્
પછી પ્રદ્યુમ્ન ખૂબ આનંદિત થઈ, શ્રેષ્ઠ ધનુષ્ય પરથી ઉત્તમ બાણ પાછો ખેંચી તૂણેમાં મૂકી દીધો.
તત ઉત્થાય રાજેન્દ્ર સાલ્વઃ પરમદુર્મનાઃ। વ્યપાયાત્સબલસ્તૂર્ણં પ્રદ્યુમ્નશરપીડિતઃ
પછી, રાજા, સાલ્વ ભારે દુઃખી થઈ, પ્રદ્યુમ્નના બાણોથી પીડાઈ, પોતાની સેના સાથે ઝડપથી ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો.
સ દ્વારકાં પરિત્યજ્ય સાલ્વો વૃષ્ણિભિરાર્દિતઃ। સૌભમાસ્થાય રાજેન્દ્ર દિવમાચક્રમે તદા
પછી સાલ્વ, વૃષ્ણિઓ દ્વારા હેરાન થઈ, દ્વારકા છોડીને પોતાના સૌભમાં ચડી, એ સમયે આકાશ તરફ ચાલ્યો ગયો, રાજા.
આનર્તનગરં મુક્તં તતોઽહમગમં તદા। મહાક્રતૌ રાજસૂયે નિવૃત્તે નૃપતે તવ
પછી હું અનર્તનગર પહોંચ્યો, જ્યારે તારો મહાન રાજસૂય યજ્ઞ પૂર્ણ થયો હતો, રાજા.
અપશ્યં દ્વારકાં ચાહં મહારાજ હતત્વિષમ્। નિઃસ્વાધ્યાયવષટ્કારાં નિર્ભૂષણવરસ્ત્રિયમ્
હું દ્વારકાને જોયું, મહારાજા, જ્યાં તેજસ્વિતા નહોતી, ન તો સ્વાધ્યાયના શબ્દો હતા, ન યજ્ઞના ઉચ્ચાર, અને સ્ત્રીઓ પણ વિના આભૂષણ અને વિના સુંદર વસ્ત્રો હતી.
અનભિજ્ઞેયરૂપાણિ દ્વારકોપવનાનિ ચ। દૃષ્ટ્વા શઙ્કોપપન્નોઽહમપૃચ્છં હૃદિકાત્મજમ્
હું દ્વારકાના બાગ-બગીચાઓને અજાણી સ્થિતિમાં જોયા; મને શંકા થઈ અને હું હૃદિકપુત્રને પૂછ્યું.
અસ્વસ્થનરનારીકમિદં વૃષ્ણિકુલં ભૃશમ્। કિમિદં નરશાર્દૂલ શ્રોતુમિચ્છામિ તત્ત્વતઃ
આ વૃષ્ણિવંશમાં પુરુષો અને સ્ત્રીઓ ખૂબ જ અસ્વસ્થ અને દુઃખી છે; હે પુરુષશાર્દૂલ, આ શું થયું છે? હું સાચી વાત સાંભળવા ઈચ્છું છું.
એવમુક્તઃ સ તુ મયા વિસ્તરેણેદમબ્રવીત્। રોધં મોક્ષં ચ સાલ્વેન હાર્દિક્યો રાજસત્તમ
હું જ્યારે એમ કહ્યું, ત્યારે હાર્દિક્યે રાજાઓમાં શ્રેષ્ઠ, શાલ્વ દ્વારા થયેલી કેદી અને મુક્તિની વાત મને વિગતે કહી.
તતોઽહં ભરતશ્રેષ્ઠ શ્રુત્વા સર્વમશેષતઃ। વિનાશે સાલ્વરાજસ્ય તદૈવાકરવં મતિમ્
પછી, હે ભરતવંશના શ્રેષ્ઠ, શાલ્વરાજના વિનાશ વિશે બધું સંપૂર્ણ સાંભળ્યા પછી, એ જ ક્ષણે મેં મનમાં નક્કી કર્યું.
તતોઽહં ભરતશ્રેષ્ઠ સમાશ્વાસ્ય પુરે જનમ્ ।। રાજાનમાહુકં ચૈવ તથૈવાકનદુન્દુભિમ્
પછી, હે ભરતવંશના શ્રેષ્ઠ, મેં શહેરના લોકો અને રાજા આહુક તથા અક્રૂરને પણ આશ્વાસન આપ્યું.
સર્વાન્વૃષ્ણિપ્રવીરાંશ્ચ હર્ષયન્નબ્રુવં તદા। અપ્રમાદઃ સદા કાર્યો નગરે યાદવર્ષભાઃ
તે સમયે મેં બધા વૃષ્ણિવંશના વીરોને ખુશ કરીને કહ્યું: 'યાદવવીરો, શહેરમાં હંમેશાં ચેતન રહેવું જોઈએ.'
સાલ્વરાજવિનાશાય પ્રયાતં માં નિબોધત। નાહત્વા તં નિવર્તિષ્યે પુરીં દ્વારવતીં પ્રતિ
શાલ્વરાજના વિનાશ માટે હું જઈ રહ્યો છું, એ જાણો. તેને મારી નાખ્યા વિના હું દ્વારકા પાછો ફરવાનો નથી.
સસાલ્વં સૌભનગરં હત્વા દ્રષ્ટાસ્મિ વઃ પુનઃ। ત્રિઃસામા હન્યતામેષા દુન્દુભિઃ શત્રુભીષણા
શાલ્વ અને સૌભાનગરને મારીને પછી ફરીથી તમને મળીનેશ, અને દુશ્મનોને ડરાવતી આ ભયાનક દુન્દુભી ત્રણ વાર વગાડો.
તે મયાઽઽશ્વાસિતા વીરા યથાવદ્ભરતર્ષભ। સર્વે મામબ્રુવન્હૃષ્ટાઃ પ્રયાહિ જહિશાત્રવાન્
હું જેમ યોગ્ય રીતે તેમને આશ્વાસન આપ્યું, એ વીરોએ આનંદથી કહ્યું: 'જાઓ, દુશ્મનોને મારો!'
તૈઃ પ્રહૃષ્ટાત્મભિર્વીરૈરાશીર્ભિરભિનન્દિતઃ। વાચયિત્વા દ્વિજશ્રેષ્ઠાન્પ્રણમ્ય શિરસા ભવમ્
તે ખુશહાલ વીરોએ આશીર્વાદ આપ્યા, પછી મેં શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણો પાસેથી શુભમંત્રો બોલાવ્યા અને તમને નમસ્કાર કર્યો.
શૈબ્યસુગ્રીવયુક્તેન રથેનાનાદયન્દિશઃ। પ્રધ્માય શઙ્ખપ્રવરં પાઞ્ચજન્યમહં નૃપ
પછી, રાજા, શૈબ્ય અને સુગ્રીવ જોડાયેલા રથમાં બેઠો, ચારેય દિશામાં ધ્વનિ કરતા, મેં ઉત્તમ પાંચજન્ય શંખ વગાડ્યો.
પ્રયાતોસ્મિ નરવ્યાઘ્ર બલેન મહતા વૃતઃ। ક્લૃપ્તેન ચતુરઙ્ગેણ યત્તેન જિતકાશિના
હે પુરુષશાર્દૂલ, હું મોટી સેના સાથે, ચારે અંગોથી સજ્જ અને વિજયી યાદવોથી ઘેરાયેલી, રવાના થયો.
સમતીત્ય બહૂન્દેશાન્ગિરીંશ્ચ બહુપાદપાન્। સરાંસિ સરિતશ્ચૈવ માર્તિકાવતમાસદમ્
ઘણા પ્રદેશો, અનેક વૃક્ષોવાળા પર્વતો, સરોવર અને નદીઓ પાર કરીને હું માર્તિકાવત પહોંચ્યો.
તત્રાશ્રૌષં નરવ્યાઘ્ર સાલ્વં સાગરમન્તિકાત્। પ્રયાન્તં સૌભમાસ્થાય તમહં પૃષ્ઠતોઽન્વગામ્
ત્યાં, હે પુરુષશાર્દૂલ, મેં સાંભળ્યું કે શાલ્વ સૌભામાં બેઠો છે અને દરિયાની નજીક જઈ રહ્યો છે; હું તેની પાછળ ગયો.
દૃષ્ટવાનસ્મિ રાજેન્દ્ર સાલ્વરાજમથાન્તિકે।' તતઃ સાગરમાસાદ્ય કુક્ષૌ તસ્ય મહોર્મિણઃ। સમુદ્રનાભ્યાં સાલ્વોઽભૂત્સૌભમાસ્થાય શત્રુહન્
હે રાજેન્દ્ર, મેં શાલ્વરાજને નજીકથી જોયો; પછી, મોટી મોજાવાળા દરિયાના કિનારે પહોંચીને, દુશ્મનવિનાશક શાલ્વ દરિયાના મધ્યમાં સૌભામાં ચઢ્યો.
સ મામાલોક્ય સહસા સેનાં સ્વાં પ્રાહિણોન્મૃધે। મદ્બાહુના ચ સેનાયાં શિષ્ટાયાં કિંચિદેવ ચ
મને અચાનક જોઈને, તેણે પોતાની સેના યુદ્ધ માટે મોકલી; મારા હાથથી તેની સેના માંથી થોડાં જ બચ્યા.
સ સમાલોક્ય સહસા સ્મયન્નિવ યુધિષ્ઠિર। આહ્વયામાસ દુષ્ટાત્મા યુદ્ધાયૈવ મુહુર્મુહુઃ
હે યુધિષ્ઠિર, મને જોઈને, એ દુષ્ટ મનવાળો વારંવાર સ્મિત કરતા યુદ્ધ માટે મને લલકારતો રહ્યો.
તસ્ય શાર્ઙ્ગવિનિર્મુક્તૈર્બહુભિર્મર્મભેદિભિઃ। પુરં નાસાદ્યત શરૈસ્તતો માં રોષ આવિશત્
શારંગથી છોડેલા અનેક જીવઘાતક બાણોથી હું તેની નગરી સુધી પહોંચી શક્યો નહીં; ત્યારે મને ગુસ્સો આવ્યો.
સ ચાપિ પાપપ્રકૃતિર્દૈતેયાપશદો નૃપ। મય્યવર્ષત દુર્ધર્ષઃ શરધારાઃ સહસ્રશઃ
એ પાપી, દૈત્યકુળનો શત્રુ, હે રાજા, મને હજારો બાણોની ધારા વરસાવતો રહ્યો.
સૈનિકાન્મમ સૂતં ચ હયાંશ્ચ સ સમાકિરત્। અચિન્તયન્તસ્તુ શરાન્વયં યુધ્યામ ભારત
તેને મારા સૈનિકો, સારથી અને ઘોડાઓને બાણોથી ઢાંકી દીધા; છતાં, અમે બાણોની ચિંતા કર્યા વિના યુદ્ધ કરતા રહ્યા, હે ભરત.
તતઃ શતસહસ્રાણિ શરાણાં નતપર્વણામ્। ચિક્ષિપુઃ સમરે વીરા મયિ સાલ્વપદાનુગાઃ
પછી, કુંતીપુત્ર, સાલ્વા સાથે આવેલા વીરોએ યુદ્ધમાં મારા પર વાંકાવાળા અઢી લાખથી પણ વધારે બાણ વરસાવ્યા.
તે હયાંશ્ચ રથં ચૈવ ધ્વજં દારુકમેવ ચ। છાદયામાસુરસુરાસ્તૈર્બાણૈર્મર્મભેદિભિઃ
એ તીખા બાણો થી મારા ઘોડા, રથ, ધ્વજ, અને દારુક — બધાને ઢાંકી દીધા.