યોજનાન્તે શતદ્વારં વીરવિક્રમતોરણમ્। અષ્ટાદશાવરૈર્નદ્ધં ક્ષત્રિયૈર્યુદ્ધદુર્મદૈઃ
એ મહેલના અંતે, એક યોજન દૂર, સો દ્વાર અને વિરુધ્ધો સામે લડવા સક્ષમ એવા શૂરવીર દરવાજા હતા; એ અઢાર કોટથી ઘેરાયેલું હતું અને અઢાર યુદ્ધવીર ક્ષત્રિયોએ રક્ષેલું હતું.
અષ્ટાદશ સહસ્રાણિ ભ્રાતૃણાં સન્તિ નઃ કલે। આહુકસ્ય શતં પુત્રા એકૈકસ્ત્રિદશાવરઃ
અમે ત્યાં અઢાર હજાર ભાઈઓ છીએ; આહુકના સો પુત્રો છે, અને દરેક ત્રણ કોટની રક્ષા કરે છે.
ચારુદેષ્ણઃ સહ ભ્રાત્રા ચક્રદેવોઽથ સાત્યકિઃ। અહં ચ રોહિણેયશ્ચ સામ્બઃ પ્રદ્યુમ્ન એવ ચ
ચારુદેષ્ન અને એનો ભાઈ, ચક્રદેવ, સાત્યકી, હું, રોહિણીપુત્ર, સાંબ અને પ્રદ્યુમ્ન—આ બધા ત્યાં છે.
એવમેતે રથાઃ સપ્ત રાજન્નન્યાન્નિબોધ મે। કૃતવર્મા હ્યનાધૃષ્ટિઃ સમીકઃ સમિર્તિજયઃ
આ રીતે, હે રાજા, આ સાત રથીઓ છે; હવે બીજાઓનું નામ સાંભળો: કૃતવર્મા, અનાધૃષ્ટિ, સમીક અને સમીર્તિજય.
કઙ્કઃ શઙ્કુશ્ચ કુન્તિશ્ચ સપ્તૈતે વૈ મહારથાઃ। `પ્રદ્યુમ્નશ્ચાનિરુદ્ધશ્ચ ભાનુરક્રૂરસારણૌ
કંક, શંકુ અને કુન્તિ—આ સાત મહારથીઓ છે; પ્રદ્યુમ્ન, અનિરુદ્ધ, ભાનુ, અક્રૂર અને સારણ પણ છે.
નિશઠશ્ચ ગદશ્ચૈવ સપ્ત ચૈતે મહારથાઃ। વિકમો ઝિલ્લિબભ્રૂ ચ ઉદ્ધવોઽથ વિદૂરથઃ
નિશઠ અને ગદ પણ, અને બીજા સાત મહારથીઓ: વિકમ, ઝિલ્લિક, બભ્રુ, ઉદ્ધવ અને વિદૂરથ.
વસુદેવોગ્રસેનૌ ચ સપ્તૈતે મન્ત્રિપુઙ્ગવાઃ। પ્રસેનજિચ્ચ યમલો રાજરાજગુણાન્વિતઃ
વસુદેવ, ઉગ્રસેન અને આ સાત મુખ્ય મંત્રીગણ, પ્રસેનજિત અને યમલ પણ, રાજાશાહી ગુણોથી યુક્ત છે.
સ્યમન્તકો મણિર્યસ્ય રુક્મં નિસ્રુવતે બહુ। પુત્રૌ ચાન્ધકભોજસ્ય વૃદ્ધો રાજા ચ તે દશ
જેણે સ્યામંતક મણિ ધરાવેલો છે, જેમાંથી ઘણું સોનું વહે છે; અને અંધક તથા ભોજના બે પુત્રો, વૃદ્ધ રાજા—આ દસ જણ છે.
વજ્રસંહનના વીરી વીર્યવન્તો મહાબલાઃ। સ્મરન્તો મધ્યમં દેશં વૃષ્ણિવીરા ગતજ્વરાઃ
આ બધા વીરોએ વજ્ર જેવી દઢ કાયાઓ ધરાવી છે, તેઓ બલવાન અને શક્તિશાળી છે, પોતાના મધ્યદેશને યાદ રાખે છે, વૃષ્ણિ વીરોએ કોઈ દુઃખ નથી.
પાણ્ડવૈશ્ચાપિ સતતં નાથવન્તો વયં નૃપ। સર્વસમ્પદ્ગુણૈઃ સિદ્ધે તસ્મિન્નેવં વ્યવસ્થિતે
હમેશા પાંડવો અમારી રક્ષા કરે છે, રાજન, અને સર્વ સંપત્તિ તથા ગુણોથી યુક્ત, બધું જ એમ જ સ્થિર છે.
ક્ષત્રે સમ્રાજમાત્માનં કર્તુમર્હસિ ભારત। દુર્યોધનં શાન્તનવં દ્રોણં દ્રૌણાયનિં કૃપમ્
અત્યારે, હે ભારત, તું પોતાને ક્ષત્રિયોમાં સમ્રાટ બનાવે એવી યોગ્યતા ધરાવ છે; પણ દુર્યોધન, શાંતનુપુત્ર, દ્રોણ, દ્રૌણાયન અને કૃપ—
કર્ણં ચ શિશુપાલં ચ રુક્મિણં ચ ધનુર્ધરમ્। એકલવ્યં દ્રુમં શ્વેતં શૈબ્યં શકુનિમેવ ચ
કર્ણ, શિશુપાલ, ધનુર્ધારી રુક્મિ, એકલવ્ય, દ્રુમ, શ્વેત, શૈબ્ય તથા શકુનિ—
એતાનજિત્વા સઙ્ગ્રામે કથં શક્નોષિ તં ક્રતુમ્। તથૈતે ગૌરવેણૈવ ન યોત્સ્યન્તિ નરાધિપાઃ
આ બધાને યુદ્ધમાં જીત્યા વિના, તું એ યજ્ઞ કેવી રીતે પૂર્ણ કરી શકે? અને આ રાજાઓ માન માટે યુદ્ધ નહીં કરે.
એકસ્તત્ર બલોન્મત્તઃ કર્ણો વૈકર્તનો વૃષા। યોત્સ્યતે સ પરામર્ષી દિવ્યાસ્રબલગર્વિતઃ
ત્યાં એકમાત્ર કર્ણ, વિકર્તનપુત્ર, બળથી ઉન્મત્ત, ક્રોધથી ભરેલો અને દિવ્ય શસ્ત્રોના ગર્વથી, એકલો જ યુદ્ધ કરશે.
ન તુ શક્યં જરાસન્ધે જીવમાને મહાબલ રાજસૂયસ્ત્વયાઽવાપ્તુમેષા રાજન્મતિર્મમ
પણ જયાં સુધી મહાબલી જરાસંધ જીવિત છે, તું રાજસૂય યજ્ઞ મેળવી શકતો નથી, રાજન—મારો મત એ છે.
તેન રુદ્ધા હિ રાજાનઃ સર્વે જિત્વા ગિરિવ્રજે। કન્દરે પર્વતેન્દ્રસ્ય સિંહેનેવ મહાદ્વિપાઃ
કેમ કે બધા રાજાઓ, ગિરિવ્રજમાં જીતાઈને, એના દ્વારા રોકાયેલા છે, જેમ પર્વતની ગુફામાં સિંહ મહા હાથીઓને રોકે છે.
સ હિ રાજા જરાસન્ધો યિયક્ષુર્વસુધાધિપૈઃ। `અભિષિક્તઃ સ રાજન્યૈઃ સહસ્રૈરુત ચાષ્ટભિઃ'। મહાદેવં મહાત્માનમુમાપતિમરિન્દમ
એ જરાસંધ રાજા, પૃથ્વીના રાજાઓ સાથે યજ્ઞ કરવા ઇચ્છતો હતો; તેને હજારો અને આઠ રાજાઓએ અભિષેક કર્યો હતો, દુશ્મનવિજયી, મહાદેવ અને ઉમાપતિની પૂજા કર્યા પછી.
આરાધ્ય તપસોગ્રેણ નિર્જિતાસ્તેન પાર્થિવાઃ। પ્રતિજ્ઞાયાશ્ચ પારં સ ગતઃ પાર્થિવસત્તમ
કઠોર તપસ્યા કરીને તેણે મહાદેવને પ્રસન્ન કર્યા, અને એથી, હે રાજાઓમાં શ્રેષ્ઠ, તેણે પૃથ્વીના રાજાઓને જીત્યા અને પોતાની પ્રતિજ્ઞા પૂર્ણ કરી.
સ હિ નિર્જિત્ય નિર્જિત્ય પાર્થિવાન્પૃતનાગતાન્। પુરમાનીય બદ્ધ્વા ચ ચકાર પુરુષવ્રજમ્
તે રાજાએ વારંવાર સેના સાથે આવેલા રાજાઓને જીત્યા, તેમને પોતાના શહેરમાં લાવી, બાંધીને પુરુષોની ભીડ ઉભી કરી.
વયં ચૈવ મહારાજ જરાસન્ધભયાત્તદા। મધુરા સમ્પરિત્યજ્ય ગતા દ્વારવતીં પુરીમ્
અને અમે, મહારાજા, ત્યારે જરાસંધના ભયથી, મથુરા છોડી દઈ, દ્વારકાપुरी ગયા.
યદિ ત્વેનં મહારાજ યજ્ઞં પ્રાપ્તુમભીપ્સસિ। યતસ્વ તેષાં મોક્ષાય જરાસન્ધવધાય ચ
જો, મહારાજા, તું એ યજ્ઞ મેળવવાની ઇચ્છા રાખે છે, તો તેમના મુક્તિ અને જરાસંધના વધ માટે પ્રયત્ન કર.
સમારમ્ભો ન શક્યોઽયમન્યથા કુરુનન્દન। રાજસૂયસ્ય કાર્ત્સ્ન્યેન કર્તું મતિમતાં વર
આ કાર્ય બીજું કોઈ રીતે શક્ય નથી, હે કુરુનંદન, રાજસૂય પૂર્ણપણે કરવો હોય તો એ જ રીતે શક્ય છે, હે બુદ્ધિશાળી.
ઇત્યેષા મે મતી રાજન્યથા વા મન્યસેઽનઘ। એવં ગતે મમાચક્ષ્વ સ્વયં નિશ્ચિત્ય હેતુભિઃ
મારો મત તો આવો છે, રાજન; પણ જો તને બીજું યોગ્ય લાગે, પાપરહિત, તો કારણપૂર્વક વિચારીને તું પોતાનો મત મને કહેજે.
સમ્રાડ્ગુણમભીપ્સન્વૈ યુષ્માન્સ્વાર્થપરાયણઃ। કથં પ્રહિણુયાં કૃષ્ણ સોઽહં કેવલસાહસાત્
હું પોતાને સમ્રાટ બનવાનો ઇચ્છુક અને પોતાના હિતમાં લાગેલો છું, તો માત્ર ઉતાવળથી હું તને, કૃષ્ણ, કેમ મોકલી શકું?
ભીમાર્જુનાવુભૌ નેત્રે મનો મન્યે જનાર્દનમ્। મનશ્ચક્ષુર્વિહીનસ્ય કીદૃશં જીવિતં ભવેત્
મારે તો ભીમ અને અર્જુન બંનેને આંખો સમાન લાગે છે અને જનાર્દન મન સમાન છે. મન અને આંખો વિના માણસનું જીવન કેવું હશે?
જરાસન્ધબલં પ્રાપ્ય દુષ્પારં ભીમવિક્રમમ્। યમોપિ ન વિજેતાઽઽજૌ તત્ર વઃ કિં વિચેષ્ટિતમ્
જ્યારે જરાસંધની દુર્લંઘ્ય અને ભીમના પરાક્રમથી ભરેલી સેના સામે તમે ઉભા રહો, જ્યાં યમરાજ પણ યુદ્ધમાં જીત્યા નથી, ત્યારે તમે ત્યાં શું કરી શકશો?
અસ્મિંસ્ત્વર્થાન્તરે યુક્તમનર્થઃ પ્રતિપદ્યતે। તસ્માન્ન પ્રતિપત્તિસ્તુ કાર્યા યુક્તા મતા મમ
આ વિષયમાં યોગ્ય માર્ગ છોડીને ગેરમાર્ગે જવું હંમેશા નુકસાન કરે છે. એટલે હું માનું છું કે એ રીતે આગળ વધવું યોગ્ય નથી.
યથાઽહં વિમૃશામ્યેકસ્તત્તાવચ્છ્રૂયતાં મમ। સંન્યાસં રોચયે સાધુ કાર્યસ્યાસ્ય જનાર્દન। પ્રતિહન્તિ મનો મેઽદ્ય રાજસૂયો દૂરાહરઃ
હવે, જનાર્દન, મારી વિચારેલી વાત સાંભળો: આ કામમાં સંયમ રાખવો એ જ સારું છે એવું મને ગમે છે. આજે મારા મનને આ રાજસૂય યજ્ઞ દૂર અને અઘરો લાગતો હોવાથી મન સંમતિ આપતું નથી.
પાર્થઃ પ્રાપ્ય ધનુઃ શ્રેષ્ઠમક્ષય્યૌ ચ મહેષુધી। રથં ધ્વજં હયાંશ્ચૈવ યુધિષ્ઠિરમભાષત
પાર્થે શ્રેષ્ઠ ધનુષ્ય, બે અક્ષય તૂણીઓ, રથ, ધ્વજ અને ઘોડા મેળવ્યા પછી યુધિષ્ઠિરને કહ્યું.
ધનુઃ શસ્ત્રં શરા વીર્યં પક્ષો ભૂમિર્યશો બલમ્। પ્રાપ્તમેતન્મય રાજન્દુષ્પ્રાપં યદભીપ્સિતમ્
રાજા, ધનુષ્ય, શસ્ત્રો, બાણ, બળ, સાથીઓ, જમીન, યશ અને શક્તિ—જે મેળવવું અઘરું હતું, તે બધું મેં મારી ઈચ્છા પ્રમાણે મેળવી લીધું છે.