રાજા દ્રુપદે મનમાં નક્કી કર્યું કે હવે એક અતિ દુષ્કર લક્ષ્ય નિર્ધારિત કરવું જોઈએ. એમ વિચારીને તેમણે એક અદ્વિતીય લક્ષ્ય તૈયાર કરાવ્યું. સાથે જ, ધાતુથી બનેલું એક યાંત્રિક ઉપકરણ પણ તૈયાર કરાવ્યું, અને એ ઉપકરણમાં એક સુવર્ણ લક્ષ્ય સ્થાપિત કરવામાં આવ્યું. રાજા દ્રુપદે જાહેર કર્યું: "જે કોઇ આ ધનુષ્ય ચઢાવી, આ બાણોથી લક્ષ્ય ભેદશે, તે જ મારા પુત્રીને જીતશે." આ રીતે દ્રુપદે સ્વયંવરની જાહેરાત કરી. આ વાત સાંભળીને બધા રાજાઓ ત્યાં એકઠા થયા. મહાન ઋષિઓ પણ એ સ્વયંવર જોવા આતુર હતા, અને દુશ્મન પક્ષના દુર્યોધન તથા કર્ણ સહિત કૌરવો પણ આવ્યા. યાદવો, વસુદેવ, અને અંધક-વૃષ્ણિ કુળના મહાન રાજાઓને પણ દ્રુપદે તેમના રાજકીય ગુણોને કારણે સન્માન આપ્યો. વિભિન્ન પ્રદેશોના પવિત્ર બ્રાહ્મણો સ્વયંવર જોવા આવ્યા અને આરામદાયક આસનો પર બેઠા. પાંડવો પણ બ્રાહ્મણોના સાથે બેઠા; અને આકાશમાં ત્રીસત્રીસ દેવતાઓ તેમના વિમાનમાં ઊભા રહ્યા. શહેરના લોકો, જેમનું ગર્જન સાગરના મંડાણ જેવું હતું, અને રાજાઓ, તેઓ બધા સિમ્સુમારના મસ્તક નામના સ્થળે આવી બેઠા. શહેરના ઉત્તરપૂર્વમાં, સમતલ અને શુભ ભૂમિ પર, એ વિશાળ સભામંડપ ચોમેર ભવ્ય ઇમારતોથી ઘેરાયેલો ઝગમગતો હતો. મંડપને કિલ્લાની દિવાલો, ખાઈઓ, ભવ્ય દ્વારો અને તોરણોથી અલંકૃત કરવામાં આવ્યો હતો, અને સર્વત્ર રંગબેરંગી છત્રોથી શોભિત હતો. ત્યાં સોંસો વાદ્યોના સ્વરો ગુંજી રહ્યા હતા, ઉત્તમ અગરબત્તીનું સુગંધ અને ચંદનના જળથી છાંટણી થઈ હતી, અને સર્વત્ર ફૂલમાળાઓથી શોભિત હતું. આ મંડપ ચારેય બાજુથી ભવ્ય, ઊંચી અને મજબૂત મહેલોથી ઘેરાયેલો હતો, જે કેલાસ પર્વતની શિખરોને સ્પર્શતા હોય એમ લાગતા. સોનાની જાળી, રત્નખચિત ફ્લોર, આરામદાયક સીડીઓ અને વિશાળ બેઠકો—સર્વત્ર વૈભવ છલકાતું હતું. સુવર્ણ હંસોથી શોભિત, સુગંધિત ફૂલમાળાઓથી ઢંકાયેલું, અને સુગંધ દૂર દૂર સુધી ફેલાતી હતી. શતદ્વારોવાળો એ મંડપ, આરામદાયક પથારી અને બેઠકોથી ભરપૂર, વિવિધ ધાતુઓથી શોભિત, હિમાલયની શિખરો જેવો ઝગમગતો હતો. એ વિવિધ રીતે શોભાવેલા મંડપોમાં રાજાઓ ભવ્ય વસ્ત્રોમાં સજ્જ થઈને બેઠા હતા, દરેક એક બીજાથી આગળ દેખાવાની સ્પર્ધા કરતાં. સામાન્ય લોકોએ પણ એ મહાન આત્માવાળા, સિંહ સમાન રાજાઓને કાળી અગરની સુગંધથી સુગંધિત જોઈને આશ્ચર્ય અનુભવ્યું. તેઓએ બ્રાહ્મણોને પણ જોયા, જે પોતાના પ્રદેશોના રક્ષક અને સમગ્ર જગતમાં પ્રિય હતા, અને પોતાના પુણ્યથી તેજસ્વી દેખાતા હતા. શહેરના અને ગામડાના લોકોએ પણ ભવ્ય આસનો પર બેસીને કૃષ્ણાને જોવા આતુરતા વ્યક્ત કરી. પાંડવો બ્રાહ્મણો સાથે બેઠા, અને પંચાલોના રાજાની અદ્વિતીય ભવ્યતા નિહાળી. એ સભા દિવસે દિવસે વધુ ભવ્ય બનતી ગઈ, અનેક રત્નોનું દાન થતું, અને નૃત્ય-ગાનથી આનંદિત થતી. પછી, સોળમા દિવસે, શુભ મૈત્ર મુહૂર્તે, રાજાની પત્નીઓ, જૂના સંસ્કારોમાં નિપુણ, સુંદર વસ્ત્રો પહેરીને અને પુત્રો સાથે, દ્રૌપદીનું શૃંગાર શરૂ કર્યું. દ્રૌપદી ને વૈદૂર્યમણિના સિંહાસન પર બેસાડીને, સોનાની કળશોમાંથી સંગીતના સ્વરે સ્નાન કરાવવામાં આવ્યું. ત્યારબાદ, શ્રેષ્ઠ વસ્ત્રો પહેરીને, સુંદર રીતે શોભિત મંડપમાં, જે રત્નમય સ્તંભ જેવું ઝગમગતું હતું, ત્યાં લઈ જવાઈ. પૂર્વ દિશા તરફ મોઢું કરીને દ્રૌપદી ને બેઠાડી, આનંદિત અને આશ્ચર્યથી મોટી આંખો કરીને, દાસીઓ એકબીજાને પૂછતી—"કયા આભૂષણથી શોભિત છે?" પછી, અગરની ગરમીથી વાળ સુકવી, તેને ટોપકNOT બનાવી, સુગંધિત ફૂલમાળાથી શોભાવ્યા. એમણે દ્રૌપદીના હાથમાં પવિત્ર કુશ અને મધની માળા આપી, અને સ્તનો પર કાળી અગરના પાંદડા ગોઠવ્યા. એ સમયે દ્રૌપદી એક સુવર્ણ નદી જેવી ઝગમગતી હતી, જેમાં ચક્રવાક પક્ષીઓનું જોડી હોય એમ. તેના વાળની લટમાં ચહેરો ખીલ્યો હતો. એ ફૂલ, જેના પર મધમાખીઓ બેઠી હતી, તે પૂર્ણિમાના ચાંદને પણ ઝાંખો પાડતું હતું. પરંપરાનું પાલન કરતાં, દાસીઓએ તેના આંખોમાં કાજલ લગાવ્યું. પછી તેને યથાયોગ્ય રત્નજડિત આભૂષણોથી શોભાવી. માતાએ પોતાના હાથે લીલા ખણી અને પીળી ચંદન લઈને, દ્રૌપદીના મોઢા પર તિલક લગાવ્યું. વધુમાં, દુલ્હન શોભાયમાન જોઈને સ્ત્રીઓ આનંદિત થઈ. પરંતુ દ્રૌપદીની માતા આનંદિત ન થઈ, મનમાં વિચારી—"કેવો પતિ મળશે મારી દીકરીને?" ત્યારબાદ, દાસીઓ રાજા દ્રુપદના આદેશથી એકઠી થઈ. તેઓએ દ્રૌપદી, જેને સ્તનો પર આભૂષણોથી શોભાવી હતી, તેને હાથી પર બેસાડીને, શુભ વાદ્યો વગાડવામાં આવ્યા, જેના ધ્વનિ આકાશ સુધી પહોંચી. મહેલની સ્ત્રીઓ, સો ભવ્ય હાથીઓ સાથે, શુભ ગીતો ગાતી, બંને બાજુએ ચાલતી. પોલીસવાળાઓ, ભીડને દૂર કરતા, શહેરમાં આગળ આગળ ચાલતા. એ સમયે, એ ભવ્ય શહેરમાં ભારે ગુંજારવ થયો. ધૃષ્ટદ્યુમ્ન ઘોડા પર આગળ ચાલતા, અને દ્રુપદ વિશાળ સેના સાથે મંડપમાં આવ્યા. તેમણે પોતાની શક્તિશાળી સેનાને ગોઠવી, ધનુષ્યધારી ધનુર્ધરોના રક્ષણમાં ઊભા રહ્યા. દ્રૌપદી, સૌંદર્યથી શોભિત, સુંદર વસ્ત્ર અને સર્વ આભૂષણોથી શણગારેલી, હાથમાં સુવર્ણ અને ભવ્ય માળા લઈને સૌના નજરે પડતી હતી, જેમ જ તે શોભાયમાન મંડપમાં પ્રવેશી. પછી દ્રૌપદી એ ભવ્ય મંડપમાં નીચે ઉતરી, અને રાજાઓના વર્તુળમાં શરમાળ નજરે, સૌને મોહી લેતી ઊભી રહી.