સાવિતાએ પોતાની પુત્રી તપતીને યુવાન થતી જોઈ, જે સૌંદર્યમાં તેજસ્વી, શ્યામવર્ણ અને આશરે સોળ વર્ષની હતી, ત્યારે તેમણે સતત ચિંતામાં પડ્યા કે, આ પુત્રીને કોને આપવી. એ સમયે, રિક્ષપુત્ર પરાક્રમી સમ્વરણ રાજાએ સૂર્યદેવની ઉપાસના શરૂ કરી. તેમણે જળ, ફૂલો, દાન અને સુગંધિત વસ્તુઓથી, પવિત્રતા અને નિયમોથી, વિવિધ તપશ્ચર્યાઓ અને ઉપવાસથી સૂર્યદેવની આરાધના કરી. સેવા માટે ઉત્સુક અને વાણીમાં વિનમ્ર, સ્વચ્છ હૃદયવાળા સમ્વરણ રાજા ઉત્સાહપૂર્વક ઉગતા સૂર્યની ભક્તિપૂર્વક પૂજા કરતા. ત્યારે સૂર્યદેવે વિચાર્યું કે આ સમ્વરણ રાજા, જે કૃતજ્ઞ, ધર્મનિષ્ઠ અને પૃથ્વી પર સૌંદર્યમાં અપ્રતિમ છે, તપતી માટે યોગ્ય પતિ છે. તેથી, સૂર્યદેવે નક્કી કર્યું કે પોતાની પ્રસિદ્ધ અને ઉન્નત વંશજ પુત્રી તપતીને એ શ્રેષ્ઠ રાજા સમ્વરણને આપવી. જેમ સૂર્યદેવ પોતાના તેજથી આકાશને પ્રકાશિત કરે છે, તેમ સમ્વરણ રાજા પૃથ્વી પર પોતાના તેજથી ઝગમગતા હતા. જેમ બ્રહ્મવેદીજન ઉગતા સૂર્યની પૂજા કરે છે, તેમ લોકો, ખાસ કરીને બ્રાહ્મણો, સમ્વરણને માન આપતા. એ મહાન રાજા સૌંદર્યમાં ચંદ્ર જેવા, તેજમાં સૂર્ય જેવા અને મિત્ર તથા શત્રુ બંનેને પ્રિય હતા. આ રીતે, સમ્વરણ રાજાની પવિત્રતા અને ઉત્તમ વર્તન જોઈને, સૂર્યદેવે પોતે તપતીને સમ્વરણને આપવાનો સંકલ્પ કર્યો. એક દિવસ, એ અજેય અને પ્રસિદ્ધ રાજા શિકાર માટે પર્વતોની તળેટી પાસેના જંગલમાં ગયા. શિકાર દરમ્યાન, ભૂખ અને તરસથી પીડાતા રાજાના અપ્રતિમ ઘોડાનું પર્વતમાં મૃત્યુ થયું. ત્યારબાદ, રાજા પગપાળા પર્વતમાં ફરતા હતા ત્યારે એમણે એક વિશાળ નેત્રોવાળી, દુનિયામાં અપ્રતિમ સૌંદર્ય ધરાવતી યુવતીને જોયી. એ યુવતીને એકલી જોઈ, શત્રુઓના સંહારક અને રાજાઓમાં સિંહ સમાન સમ્વરણ રાજા ત્યાં ઊભા રહી ગયા, તેમની દ્રષ્ટિ એક ક્ષણે પણ દૂર ન થઈ. રાજાએ તેના સૌંદર્યને ભાગ્યનું ફળ માન્યું; તેને લાગ્યું કે જાણે સૂર્યમાંથી પડેલું તેજ એ યુવતીરૂપે સામે આવ્યું છે. આ યુવતી સ્વરૂપ અને તેજમાં અગ્નિની જ્યોતિ જેવી, શાંતિ અને કાંતિમાં નિષ્કલંક ચાંદની જેવી હતી. પર્વતની ઢાળ પર ઊભેલી એ વિશાળ નેત્રોવાળી યુવતી જાણે સુવર્ણમૂર્તિ સમાન ઝગમગતી હતી. એની સુંદરતા અને ખાસ કરીને વસ્ત્રાલંકારમાંથી આખો પર્વત, વૃક્ષો, લતાઓ અને વનસ્પતિઓ સાથે જાણે સોનાનો બની ગયો હોય એમ લાગતું હતું. એ યુવતીને જોઈને રાજાએ દુનિયાની બધી સ્ત્રીઓનું મૂલ્ય ભૂલી ગયા; એમને લાગ્યું કે એમના નેત્રોને સાચું ફળ મળી ગયું. જન્મથી અત્યાર સુધી રાજાએ જે પણ સ્વરૂપ જોયું, એમાં કોઈ પણ એની સમકક્ષ લાગ્યું નહીં. રાજાનું મન અને આંખો એની ગુણોની દોરથી બંધાઈ ગયા; રાજા એ સ્થાનેથી હલ્યા નહીં, અને બીજું કંઈ જ ધ્યાનમાં નહોતું. એમને લાગ્યું કે દેવ, દાનવ અને મનુષ્ય લોકને churn કરીને બ્રહ્માએ આ વિશાળ નેત્રોવાળાનું રૂપ સર્જ્યું છે. આ રીતે, સમ્વરણ રાજા વિચારી રહ્યા હતા કે સૌંદર્ય, વૈભવ અને ભાગ્યમાં દુનિયામાં આવી બીજી કોઈ યુવતી નથી. એ શુભ યુવતીને જોઈને, રાજાની હૃદયમાં કામના જાગી, તેઓ કામના ના બાણથી ઘાયલ થયા. પ્રેમની ઉગ્ર આગમાં દહેલી રહેલા રાજા, સામાન્ય રીતે નિર્ભય હોવા છતાં, હવે સંકોચપૂર્વક એ મોહક યુવતીને બોલ્યા: "તમે કોણ છો? કોણની પુત્રી છો, સુશોભિત સ્લિમ ઉરુવાળી? તમે અહીં શૂન્ય જંગલમાં એકલી કેમ ઊભી છો? તમારા દરેક અંગ નિર્વિકાર છે, સર્વાંગે આભૂષણોથી શોભિત, જાણે આભૂષણોને પણ તમે અભૂષણરૂપ લાગો છો. મને લાગતું નથી કે તમે દેવતા, દાનવી, યક્ષી, રાક્ષસી, નાગકન્યા અથવા ગંધર્વી છો, કે માનવ સ્ત્રી છો. હે તેજસ્વિની, મેં જેટલી પણ ઉચ્ચ કુલની સ્ત્રીઓ જોઈ કે સાંભળી, એમાં કોઈ પણ તમારી સમકક્ષ નથી. તમારા ચંદ્રથી પણ તેજસ્વી, કમળની પાંખડી જેવા નેત્રોવાળા મુખમંડળને માત્ર જોવાથી જ પ્રેમથી મન ભરાઈ જાય છે." આ રીતે રાજાએ પ્રેમથી ભરેલા વચનો કહ્યા, પણ એ યુવતી એ એકાંત જંગલમાં મૌન રહી, રાજાને કોઈ જવાબ ન આપ્યો. ત્યારબાદ, જ્યારે રાજા વિનંતી કરતા રહ્યા, ત્યારે એ વિશાળ નેત્રોવાળી યુવતી અચાનક જ વાદળોમાં સમાઈ ગઈ, જાણે વીજળી ઝબકતી હોય તેમ. રાજા એ કમળનેત્રોવાળી યુવતીને શોધતા જંગલમાં ચારેકોર ભટક્યા, જાણે પાગલ થઈ ગયા હોય. જ્યારે એ યુવતી દેખાઈ નહીં, ત્યારે રાજા ખૂબ દુઃખી થઈ, થોડા સમય માટે સ્થિર ઊભા રહ્યા. પછી, જ્યારે એ યુવતી અદૃશ્ય થઈ ગઈ, ત્યારે કામના વડે મોહિત થયેલા રાજા જમીન પર પડી ગયા. જ્યારે તેઓ પૃથ્વી પર પડેલા હતા, ત્યારે વિશાળ ઉરુવાળી, મીઠા સ્મિતવાળી એ યુવતી ફરીથી રાજા સામે અવતરી. ત્યારબાદ, એ શુભ તપતી યુવતીએ, જે રાજાના હૃદયમાં કામના જગાવી ચૂકી હતી, મીઠા વચનોથી રાજાને સંબોધન કર્યું: "ઉઠો, ઊઠો! તમારે શુભ થાય. હે શત્રુવિજયી, તમે મોહમાં પડવા યોગ્ય નથી." "હે રાજાસિંહ, તમે પૃથ્વી પર મોહમાં પડો એ યોગ્ય નથી." આવી મીઠી વાતો સાંભળીને રાજાએ ફરીથી, એ વિશાળ ઉરુવાળી, કાળી આંખોવાળી યુવતીને સામે ઊભેલી જોઈ, અને પછી રાજાએ એને સંબોધીને વાત કરી.