પાંડવો અને તેમની માતા કુન્તી ઘનઘોર જંગલમાં ઊંઘી રહ્યા હતા. અચાનક ભયંકર અવાજથી તેમની આંખો ખુલ્લી ગઈ. સામે જોઈને, તેમણે હિડિમ્બાની બહેન હિડિમ્બાને પોતાના સમક્ષ ઊભેલી જોઈ. તેનો આકાર માનવથી પર હતો, અને તેને જોઈને પાંડવો અને કુન્તી આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. કુન્તીએ, તેની સુંદરતા જોઈને, સૌપ્રથમ તેને આશ્વાસન આપતા સૌમ્ય શબ્દોમાં પૂછ્યું: “હે દિવ્યરૂપાવાળી સ્ત્રી, તમે કોણ છો? કયા કુળની દીકરી છો? અહીં શા માટે આવી છો અને કયાંથી આવી છો? જો તમે આ જંગલની દેવી કે અપ્સરા હોવ, તો કૃપા કરીને બધું જણાવી દો—તમે અહીં કેમ ઊભી છો?” હિડિમ્બાએ નમ્રતાપૂર્વક જવાબ આપ્યો: “હે સુંદર સ્ત્રી, આ વિશાળ જંગલ, જે મેઘ જેવું કાળું છે, એ મારા ભાઈ રાક્ષસ હિડિમ્બાનું અને મારું નિવાસસ્થાન છે. તમે મને હિડિમ્બાની બહેન જાણો. મારા ક્રૂરમનસ્ક ભાઈએ મને અહીં મોકલ્યું છે, કારણ કે તે તમને અને તમારા દીકરાઓને મારી નાખવા માંગે છે. પરંતુ, જ્યારે હું અહીં આવી, ત્યારે મેં તમારા દીકરા ભીમને જોયા—તેજસ્વી, નવાં સોનાની જેમ ચમકતા અને અપરિમિત બળવાળા. ત્યારબાદ, હે મહાન સ્ત્રી, બધાં જીવોમાં ફરતી વખતે, હું તમારા પુત્ર માટે પ્રેમથી આકર્ષાઈ ગઈ. હું તેને પતિ તરીકે પસંદ કરી બેઠી, અને પાછી જવા ઈચ્છતી હતી છતાં પણ, એ શક્ય બન્યું નહીં. મારું મોડું થતું જોઈને, તે માનવમાંસભક્ષી રાક્ષસ પોતે અહીં આવી ગયો, અને તમારા દીકરાઓને મારવા લાગ્યો. પણ, તમારા પ્રિય પુત્ર, મહાન આત્માવાળા, બુદ્ધિશાળી ભીમે પોતાની શક્તિથી તેને દમન કરી દીધો અને દૂર ફેંકી દીધો. જુઓ, હવે એ બંને—માણસ અને રાક્ષસ—મહાન ઝડપથી એકબીજાને ખેંચતાં અને ગર્જના કરતાં, પરાક્રમી રીતે યુદ્ધ કરી રહ્યા છે.” હિડિમ્બાની વાત સાંભળીને, યુધિષ્ઠિર, અર્જુન, નકુલ અને શક્તિશાળી સહદેવ તત્કાળ ઊભા થઈ ગયા. તેઓએ જોયું કે બે મહાબલી, સિંહ સમાન બળથી, એકબીજાને ખેંચી રહ્યા છે, જીત માટે આતુર છે. બંને વારંવાર પકડીને ખેંચતા, ધૂળના ગોટા ઉડાડી રહ્યા હતા, જેમ કે જંગલમાં ધૂમાડો ફેલાય છે. જમીનની ધૂળથી ઢંકાઈને, તેઓ પર્વતો જેવા દેખાઈ રહ્યા હતા—મેઘથી ઢંકાયેલા શિખરો જેવું તેજ પ્રગટતું હતું. ભીમને રાક્ષસ દ્વારા હેરાન થતો જોઈને, અર્જુને હળવી સ્મિત સાથે કહ્યું: “ભીમ, ડરતા નહીં, મહાબાહુ! અમે તો હવે થાકી ગયા છીએ, એથી અમને ખબર નથી પડતી કે તમે ભીમ છો કે ભીમના રૂપમાં કોઈ દૈત્ય. હું તયાર છું, પાર્થ, તારી મદદ કરવા; આ દૈત્યને હું નીચે પાડી દઈશ. નકુલ અને સહદેવ અમારી માતાની રક્ષા કરશે. શાંતિથી જુઓ, ચિંતિત ન થાઓ. મારા હાથમાં આ દૈત્ય આવી ગયો છે, તો જીવતો બચી શકશે નહીં. ભીમસેનના હાથમાં આવેલા દૈત્યનું મૃત્યુ નિશ્ચિત છે—કોઈ શંકા નહીં રાખો. આ દૈત્ય અમને ક્યારેય મારી શકશે નહીં, પાર્થ. હું તેને જીવતો છોડતો નથી; ડરશો નહીં, હે ભરતોમાં શ્રેષ્ઠ. રાતે પણ આ ક્રૂર દૈત્યએ તને હુમલો કર્યો હતો, ભીમ. જો રાત પૂરી ન થઈ હોત, તો આ મહાયુદ્ધ હજુ ચાલતું જ રહેત. હે ભીમ, કેટલો સમય આ દુષ્ટ દૈત્ય જીવતો રહેશે? હવે એ અહીં વધુ સમય રહી શકશે નહીં, હે શત્રુદમન. પૂર્વ દિશામાં પ્રકાશ ફેલાય તે પહેલાં, ભોર થાય એ પહેલાં, આ ભયંકર ઘડીએ દૈત્યો સૌથી વધુ શક્તિશાળી બને છે. તું વિલંબ ન કર, ભીમ, રમતો નહીં—આ ભયાનક દૈત્યને એના મંત્રો ઉપયોગ કરે એ પહેલાં જ, આખું બળ લગાડીને મારી નાંખ. તું જાણે છે કે તું કેટલો મહાન છે, અને સારા લોકોના હિત માટે કામ કરે છે. જેમ ઇન્દ્રે મહાબલી વૃત્રને મારો, એમ તું પણ આ દૈત્યને સંહાર. અથવા, જો તને લાગે કે આ દૈત્ય તારા માટે બહુ ભારે છે, તો હું તારી જગ્યાએ આવીને તેને તરત જ સંહાર કરી દઈશ. નહિંતર, વ્રિકોદર, હું પોતે તેને મારી નાખીશ. તું તારો ભાગ કરી લીધો છે અને હવે થાકી ગયો છે—થોડો આરામ કર.” અર્જુનના આ શબ્દો સાંભળીને, ભીમ ગુસ્સાથી પ્રગટ થઈ ગયો અને એવું લાગ્યું કે જાણે પ્રલય લાવવાનો ઉદ્દેશ ધરાવે છે. ભીમે રાક્ષસને, જેનું શરીર મેઘ જેવું કાળું હતું, જોરથી પકડીને સો ગણું બળ લગાવીને ઘૂમાવવાનું શરૂ કર્યું. પોતાની ભયંકર શક્તિથી ભીમે વારંવાર ગર્જના કરી, અને કહ્યું: “તુ માનવમાંસ ખાઈને વ્યર્થ બળવાન બન્યો છે, તારો મન પણ વ્યર્થ છે. તારે વ્યર્થ મરણ મેળવવું છે—આજે તું નાશ પામશે. આજે હું આ જંગલને સુરક્ષિત અને નિર્વ્યથ બનાવીશ. હવે પછી તું ક્યારેય માણસોને મારીને ખાઈ શકીશ નહીં, દૈત્ય!” આ રીતે બોલીને, ભીમસેને તેને જમીન પર પછાડી દીધો, પોતાની બાહુઓથી દબાવીને, એક જ ઝાટકામાં તેને મરી નાખ્યો, જેમ કોઇ જંગલી પ્રાણીને મારવામાં આવે. જ્યારે ભીમ તેને દમન કરી રહ્યો હતો, ત્યારે દૈત્યે જંગલમાં ભયંકર ગર્જના કરી, જાણે પાણીથી ભીંજાયેલી ઢોલ વગાડાય. પાંડુપુત્ર ભીમસેને પોતાની બાહુઓથી તેને પકડીને ઊંચક્યો અને તેની કટારથી માથું અને ગળું અલગ કરી નાખ્યું. પછી તેનું માથું, કાન ફાટેલા, આંખો કાઢી નાખેલા, જીભ કાપેલી અને લોહીથી લથપથ, દૂર ફેંકી દીધું. ભીમસેને ફેંકેલું તે માથું પોતાના દાંત કાઢીને ભયાનક લાગતું હતું—માસ અને ચામડી ફાટેલી, હાથ હિંસાથી પથરાયેલા—અને એ દૃશ્ય અત્યંત ભયાનક હતું.