ભીમસેન અને હિડિમ્બ વચ્ચે રાત્રે ઘોર અંધકારમાં એક ભયાનક સંઘર્ષ શરૂ થયો. ભીમસેન રાક્ષસને લલકારતા કહ્યું, "હું એકલો જ આજે તને યમલોક પહોંચાડીશ. તારી ખોપરી મારા બળથી today હાથીની જેમ ચકનાચૂર કરી નાખીશ. આજે કાગડા, ગિધ્ધ અને શિયાળ તારા અવયવોને આનંદપૂર્વક ધરતી પર ખેંચશે, કારણ કે હું તને યુદ્ધમાં સંહાર કરીશ. તું ઘણા સમયથી આ જંગલમાં મનુષ્યોને ભક્ષી દુષિત કરતો આવ્યો છે, પણ હવે એક ક્ષણે જ આ રાક્ષસ-પીડિત વન તારી અશુદ્ધિથી મુક્ત થઈ જશે." ભીમસેન આગળ કહેછે, "આજે તારી બહેન તને મારા હાથે ખેંચાતો જોઈ લેશે—જેમ સિંહ મહાન હાથીને ખેંચે છે. જ્યારે હું તને મારિ નાખીશ, ત્યારે આ જંગલમાં રહેતા માણસો નિર્ભય થઈ ફરશે. તું વ્યર્થ દહાડે છે; હવે તારી વાતને કાર્યરૂપે સાબિત કર. તને તારી તાકાત અને પરાક્રમ પર વધારે ગર્વ છે, પણ આજે મારી સામે આવીને તું સાચી શક્તિ ઓળખી લેશે. જે બીજાઓ છે, તેઓ શાંતિથી સુઈ રહ્યા છે—એને હું નુકસાન નહીં કરું, પણ તું, દુષ્ટ, જે અપમૃદુ વચન બોલે છે, તને આજે હું સંહાર કરીશ. તારા અંગોમાંથી લોહી પીધા પછી, પછી હું આ સ્ત્રીને પણ દંડ આપીશ." આ રીતે ધમકી આપ્યા પછી, માનવભક્ષી રાક્ષસે ગુસ્સામાં ભીમસેન પર હુમલો કર્યો અને તેની ભુજ પકડી. પણ ભીમસેન, શત્રુઓના વિનાશક, સ્મિત સાથે તેની લંબાયેલી ભુજ પકડીને તેને જંગલમાંથી ખેંચી લાવ્યો—જેમ સિંહ નાનકડી વાછરડીને ખેંચે છે. રાક્ષસ ગુસ્સામાં ભરાઈ ભીમસેનને તેની બાહોમાં જકડીને ડરાવનાર દહાડ કર્યો. પણ ભીમસેન, મહાબળશાળી, વિચાર કર્યો કે મારા ભાઈઓની ઊંઘ ન તૂટે, એટલા માટે તેણે રાક્ષસને વધુ દૂર ખેંચી લીધો—જેમ ગરુડ સાપને પકડી દૂર લઈ જાય. હવે બંને સામસામે આવીને ભયાનક મल्लયુદ્ધ કરવા લાગ્યા—હિડિમ્બ અને ભીમસેન બંને પરમ શૌર્ય બતાવતા હતા. ગુસ્સામાં તેઓ વૃક્ષો તોડી, વેલીઓ ઉખાડી, અને જંગલમાં બે ઉગ્ર, મદમસ્ત હાથીઓની જેમ તોફાન મચાવ્યો. જાંઘ અને પગથી વૃક્ષો ઉખાડી, વેલીઓ ફાડી નાખી, એકબીજાને ઝપટે પડતા. બંનેના ઘોંઘાટથી ચારેય દિશાના પ્રાણી અને પક્ષીઓ ડરી ગયા. બંને બળશાળી અને મદમસ્ત, એકબીજાના વિનાશ માટે તત્પર. ભીમ અને રાક્ષસ વચ્ચે ભયાનક યુદ્ધ શરૂ થયું—જેમ પ્રાચીનકાળે ઇન્દ્ર અને વૃત્રાસુર વચ્ચે યુદ્ધ થયું હતું. ગુસ્સામાં આવીને તેમણે સાલ, તાળ, તમાલ, કેરી, વટ, અર્જુન અને વિભીતક જેવા મહાવૃક્ષો તોડી, એકબીજાને ફટકારી. વટ, પ્લક્ષ, ખજુર, ફણસ, અસ્મક અને કાંટાવાળા વૃક્ષો પણ ઉખાડી, બળપૂર્વક એકબીજાને ફેંક્યા. આખું જંગલ, જે ઘનઘોર વૃક્ષોથી ભરેલું હતું, પલમાં નગ્ન થઈ ગયું. પછી તો પથ્થરો, ઝાડી, કાંટાવાળા વૃક્ષો, અને પછી તો પહાડની ચોટીઓ પણ એકબીજાને ફેંકવા લાગ્યા—આકાશને અડતાં પહાડ પણ ઉખાડી. બંને શત્રુઓ પથ્થર ઉખાડી, એકબીજાને ફેંકતા, વિજય માટે ઝઝૂમતા. પાંચ યોજના સુધીનું જંગલ, વૃક્ષ, વેલી, ઝાડી, પથ્થર કે પ્રાણી કોઈ રહ્યું નહીં—બધું સમતલ થઈ ગયું. તેમના યુદ્ધથી, એ જંગલ પલમાં બાળકે રમે એવું ચિકણ થઈ ગયું. જાંઘ અને બાહુના બળથી એકબીજાને ખેંચતા, દબાવતાં, જોર અજમાવતા, બંને એકબીજાની પરિક્ષા લેતા. અન્ય કોઈ અવાજ ન હતો, માત્ર બંનેના દહાડ અને પથ્થર જેવી ટકરાર. બંને બાહુબલથી એકબીજાને પકડી, ભયાનક મલ્લયુદ્ધ કરતા—જેમ બલી અને ઇન્દ્ર યુદ્ધ કરતા, તેમ તેમના ઘોંઘાટ અને દહાડથી યુદ્ધવિરોધી ઉગ્રતા છલકાતી. આ ઘોર અવાજથી પાંડવો અને તેમની માતા કુંતી જગ્યા. તેમણે જોયું કે હિડિમ્બા, એક અપ્રાકૃતિક રૂપવાળી સ્ત્રી, તેમની સામે ઊભી છે. કુંતી એના અદભુત રૂપને જોઈ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ અને સૌમ્ય વચન બોલી: "હે દેવસદૃશા, તું કોણ છે? કોની પુત્રી છે? ક્યાંથી આવી છે અને કેમ આવી છે? જો તું આ જંગલની દેવતા કે અપ્સરા છે, તો મને બધું કહી દે—શા માટે અહીં ઊભી છે?" હિડિમ્બાએ વિનમ્રતાપૂર્વક ઉત્તર આપ્યો: "હે સુશોભિત સ્ત્રી, આ ઘનઘોર વન મારા ભાઈ રાક્ષસ હિડિમ્બનું નિવાસસ્થાન છે અને મારું પણ. હું એ રાક્ષસની બહેન છું. ભાઈએ મને મોકલ્યું કે હું તમને અને તમારા પુત્રોને મારી નાખું. એના આદેશે હું અહીં આવી, પણ જ્યારે મેં તમારા પુત્રને જોયો—સોનાની જેમ તેજસ્વી અને બલવાન—ત્યારે મારા મનમાં તેના પ્રત્યે અનોખું આકર્ષણ ઊભું થયું. બધા જીવોમાં ફરતી ફરતી, હું તમારા પુત્ર પર મોહિત થઈ ગઈ. તેથી, મેં તમારા બલવાન પુત્રને પતિ રૂપે પસંદ કર્યો—પણ ચાહીને પણ હું એથી વિમુખ થઈ શકી નહીં." આ રીતે હિડિમ્બાએ પોતાની ભાવનાઓ અને પરિસ્થિતિ પાંડવો અને કુંતી સમક્ષ ખુલ્લી કરી.