આગથી મુક્ત થઈને, પાંડવો એક વૃક્ષ નીચે શરણ લઈ બેઠા હતા. તેઓએ ખૂબ કઠિન પરિસ્થિતિનો સામનો કર્યો હતો, અને હવે વિચાર કરતાં હતા કે હવે કઈ દિશામાં જવું? દુર્યોધનને સંબોધીને ભીમ કહે છે, “અરે, ધૃતરાષ્ટ્રના મૂર્ખ અને ટૂંકી દૃષ્ટિ ધરાવતા પુત્ર, સંતોષ રાખ! નિશ્ચયે દેવતાઓ તારી પર પ્રસન્ન છે, કેમ કે યુધિષ્ઠિરે મને અનુમતિ આપી નથી.” ભીમ દુર્યોધનને જીવનદાન આપી રહ્યો છે; તે દુર્યોધન, તેના પુત્રો, મંત્રીઓ, કર્ણ, ભાઈઓ અને શૌબલ—allને મૃત્યુમાંથી બચાવવાનો અવસર આપે છે. ભીમે ક્રોધથી ભરપૂર થઈને કહ્યું, “હું જઇને તને યમલોકમાં મોકલવાનો હતો, પણ રાજા (યુધિષ્ઠિર) એ મને રોકી દીધો છે, તેથી હું શું કરી શકું?” mighty-armed ભીમનો મન ક્રોધથી ભભૂકી રહ્યો હતો, અને યુધિષ્ઠિરે તેમ છતાં યોગ્ય વર્તન ન કર્યું. ભીમે પોતાનો હાથ પકડી, ઊંડા શ્વાસ લીધા, અને મનમાં ફરી દુઃખી થઈ ગયો—જાણે subdued fire હોય તેમ. ભીમે પોતાના ભાઈઓને જમીન પર સૂતાં જોયા, જાણે સામાન્ય લોકોની જેમ વિશ્વાસપૂર્વક સૂઈ ગયા હોય. “આ જંગલથી દૂર એક શહેર દેખાય છે; મારા ભાઈઓ સૂઈ ગયા છે, એટલે હું જાગવું જોઈએ,” એમ વિચારી ભીમે નક્કી કર્યું કે, જ્યારે ભાઈઓ પાણી પી ને થાક દૂર કરશે, ત્યાં સુધી તે જાગી રહેશે. એ સમયે, જંગલમાં એક રાક્ષસ, હિડીમ્બા નામે, શાલા વૃક્ષ નીચે શરણ લીધો હતો. તે માનવમાંસ ખાવા વાળો, અત્યંત શક્તિશાળી, મેઘ જેવા કાળા રંગનો, પીળા આંખો અને ભયાનક દેખાવ ધરાવતો હતો. તેની ભયાનક મુખાકૃતિ, લંબાયેલા નિતંબ અને પેટ, લાલ દાઢી અને વાળ, અને વૃક્ષ જેવા વિશાળ ખભા હતા. એ રાક્ષસે પાંડવોને—મહાન રથીઓ—જંગલમાં જોયા. હિડીમ્બા, ભૂખથી પીડાતા, માનવમાંસની ઈચ્છા સાથે, પાંડવોની સુગંધ પકડી. તેણે પોતાની આંગળીઓ ઉંચી કરી, વાળ ખંજવાળ્યા, અને મોટું મોઢું ખોલી યawning કર્યો, આસપાસ વારંવાર નજર કરી. માનવમાંસની સુગંધથી આનંદિત, તેણે પોતાની બહેન હિડીમ્બીને કહ્યું, “આજે, ઘણા સમયથી ઇચ્છિત અને મનપસંદ ખોરાક મળી ગયો છે; મારી જીભ ઉત્સુકતાથી મોઢામાંથી બહાર આવે છે.” હિડીમ્બાએ કહ્યું, “મારી આટલી મોટી,鋭 દાઢોથી હું તેમના નરમ શરીરમાં ઘૂસી જઈશ. હું માનવ ગળા પકડી, ધમની કાપી, તાજું, ગરમ, ફેનાળું લોહી પીશ.” તેણે હિડીમ્બીને આદેશ આપ્યો: “જંગલમાં સૂઈ રહેલા આ લોકો કોણ છે, તપાસી આવ. માનવસુગંધથી મારી નાક સંતોષાઈ છે. બધા માનવોને માર, અને મને લાવી દે; અમારા વિસ્તારમાં સૂઈ રહેલા લોકોનો ડર રાખવાની જરૂર નથી.” “આ લોકોના માંસને ફાડી, મનગમતું ખાઈશું; મારા શબ્દો પૂર્ણ કર. પછી, મનગમતું માંસ ખાઈને, હાથ તાળી વગાડતાં, સાથે નૃત્ય કરીશું.” હિડીમ્બા દ્વારા આ રીતે કહ્યા પછી, હિડીમ્બી, તેની બહેન, તરત જ ભાઈના આદેશનું પાલન કરવા માટે આગળ વધે છે. હિડીમ્બી વૃક્ષ પરથી વૃક્ષ પર કૂદી, પાંડવો જ્યાં સૂઈ રહ્યા હતા, ત્યાં પહોંચી. તેણે પૃથાસહીત પાંડવો તથા જાગતા ભીમસેનને જોયા. પાંડવો સુંદર, યુવાન, ભીમની દેખરેખમાં, થાકથી કંટાળેલા, દુઃખી, અને રાજસી દેખાવ ધરાવતા હતા. ભીમસેન, વૃક્ષના તણા જેવો, પૃથ્વી પર અદ્વિતીય સુંદરતા ધરાવતો, હિડીમ્બીને ખૂબ ગમી ગયો. હિડીમ્બી મનમાં વિચારે છે: “આ કાળાં, વિશાળ હાથ, સિંહ જેવા ખભા, તેજસ્વી પુરુષ... મારા પતિ એવા હોવા જોઈએ, શંખ જેવી ગરદન, કમળ જેવી આંખો, અને યોગ્યતા ધરાવનાર. હું મારા ભાઈના ક્રૂર આદેશને ક્યારેય પાળવી નથી.” હિડીમ્બી અનુભવે છે કે પતિ માટે પ્રેમ ખૂબ જ મજબૂત હોય છે, ભાઈ માટે એટલો નથી; ભાઈનું રક્ષણ પણ માત્ર ક્ષણિક સંતોષ આપે છે. હિડીમ્બી નક્કી કરે છે—આ પુરુષોને મારી નહિ, અને એ પણ મને મારી નહિ, તો હું અનેક વર્ષો સુધી આનંદ માણી શકીશ. ભીમને જોઈ, હિડીમ્બી બોલવા માટે તૈયાર થાય છે. તે પોતાનો રાક્ષસી સ્વરૂપ છોડીને માનવ રૂપ ધારણ કરે છે; કામથી પ્રેરિત, તે સુંદર રૂપમાં પાંડવો પાસે આવે છે. હિડીમ્બી ભીમસેન પાસે ધીરે ધીરે, નિર્વિકાર, gestures અને expressionsમાં કુશળ, નજીક આવે છે. દૈવી આભૂષણોથી સજજ, વનલતાની જેમ લચીલા ચાલે છે; ભીમ પણ ધીરે ધીરે તેની નજીક આવે છે. ભીમે તેને જોઈ, આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો—પાતળી, ઊંચા સ્તન, ચંદ્ર જેવા ચહેરા, કમળ જેવી આંખો, કાળી ત્વચા, વાળ વણાયેલા. ચમકતા સફેદ દાંતો, બિંબફળ જેવા હોઠ, સુંદરતા જોઈ ભીમ આશ્ચર્યમાં પડી જાય છે. હિડીમ્બી, મોહક હાવભાવ અને હાસ્ય સાથે, ભીમ પાસે આવી, વંદન કરે છે—જાણે કોઈ વરદાન માગતી હોય. બોલવાની ક્ષણે, તેજસ્વી સ્ત્રી, શણગારથી સજજ, નમ્રતાપૂર્વક માથું ઝુકાવી, ભીમસેનને સંબોધે છે.