પોતાના શસ્ત્રોના અદભુત પ્રયોગથી, એક મહાન યોદ્ધાએ પૃથ્વી શસ્ત્ર વડે જમીન ઉત્પન્ન કરી, પર્વત શસ્ત્ર વડે પહાડો ઉત્પન્ન કર્યા અને ગુપ્ત શસ્ત્ર વડે અચાનક જ દેખાઈને અદ્રશ્ય થઈ ગયો. પલમાં એ ઊંચો, પલમાં નાનો, પલમાં રથના ધ્વજ પર, પલમાં રથમાં, અને પલમાં જમીન પર ઉતરી ગયો. એ યોદ્ધા ક્યારેક સુક્ષ્મ અને નમ્ર, ક્યારેક ભારે અને ભારે લોકોમાં પ્રિય, કૌશલ્યથી ભરપૂર, વિવિધ તીરો વડે પ્રહાર કરતો. લોખંડના વરાહ જેવો એ ચપલ યોદ્ધા એક સાથે પાંચ તીરો છોડતો, જાણે એક જ તીરથી પ્રહાર કરી રહ્યો હોય. ગાયના શિંગના આવરણ અને હલતી દોર પર, એ શક્તિશાળી યોદ્ધાએ એકસાથે એકવીસ તીરો ઘુસી દીધા. એ રીતે મહાસૂર્ય, ધનુષ, અને ગદા જેવા શસ્ત્રોમાં પણ એ યોદ્ધાએ પોતાની કૌશલ્યભરી ચક્રાકૃતિઓ બતાવી. જ્યારે એ કૌશલ્યના કાર્યો પૂર્ણ થવા આવ્યા, ત્યારે સભામાં શાંતિ છવાઈ, વાદ્યના અવાજો ધીमे પડ્યા. એ સમયે, દ્વારની દિશામાંથી એક અદભુત અને શક્તિશાળી અવાજ ઉઠ્યો—વિજળીના ગજ્જન જેવો, શસ્ત્રોનો ધમાકો સંભળાયો. લોકો વિચારોમાં પડ્યા—શું પર્વતો તૂટી રહ્યા છે? શું પૃથ્વી ફાટી રહી છે? શું આકાશમાં વાદળો વરસી રહ્યા છે? પૃથ્વીના રાજા અને બધા દર્શકોના મનમાં આવા પ્રશ્નો ઉઠ્યા અને બધાં નજરે દ્વાર તરફ વળી ગયા. પાંચ પાંડવ ભાઈઓની ઘેરાવમાં દ્રોણ અદભુત તેજથી ઝળહળાયો, જાણે ચંદ્ર સવિત્રી નક્ષત્ર સાથે ઝળહળતો હોય. અશ્વત્થામા અને સો મજબૂત ભાઈઓ સાથે, તેઓ દુશ્મનોના વિનાશક દુર્યોધનને ઘેરીને ઉભા હતા. દુર્યોધન પોતાના ભાઈઓ સાથે, શસ્ત્રો ઊંચા કરીને, ગદાઓ સાથે ઉભા, દેવોમાં ઇન્દ્ર જેવો ઝળહળતો હતો, જેમકે ઇન્દ્ર દૈતોના વિનાશ સમયે ઝળહળતો. એ જ સમયે, જ્યારે લોકો ભેગા થયા અને પુરુષોએ જગ્યા આપી, દુશ્મન નગરોનો વિજયી કર્ણ વિશાળ મંચમાં પ્રવેશ કર્યો, તેની આંખોમાં આશ્ચર્ય. કુદરતી કવચ અને કુંડલથી ચમકતો, ધનુષ અને તલવાર સાથે, કર્ણ પર્વત જેવો, પગે ચાલતો દેખાયો. એ કન્યાના ગર્ભમાંથી જન્મેલો, પ્રસિદ્ધ અને વિશાળ આંખોવાળો, પૃથાના પુત્ર કર્ણ, તેજસ્વી સૂર્યનો અંશ, દુશ્મનોનો વિનાશક હતો. શક્તિ, ઉત્સાહ અને પરાક્રમમાં કર્ણ સિંહ, વાઘ, અથવા મહા હાથી જેવો; તેજ, સુંદરતા અને પ્રકાશમાં સૂર્ય, ચંદ્ર, અથવા અગ્નિ જેવો હતો. ઊંચો, સુવર્ણ રંગ, યુવાન અને સિંહ જેવો, અનેક ગુણોથી યુક્ત, મહિમાવાન અને સૂર્યના તત્વથી જન્મેલો. એ મહાબાહુ કર્ણે આખી સભાને નિહાળી, દ્રોણ અને કૃપાને નમન કર્યું, પણ ખૂબ આદરથી નહીં. સમસ્ત સભા નિઃશ્ચલ થઈ ગઈ, લોકોના આંખો કર્ણ પર જ અટકી ગયા; સૌ આશ્ચર્યમાં, જિજ્ઞાસાથી પૂછતા—'આ કોણ છે?' પછી, શ્રેષ્ઠ વક્તા કર્ણે વીજળીના ગજ્જન જેવો અવાજ કર્યો: 'ભાઈ ભાઈ સામે છે, સવિતા પુત્ર વાયુદેવના વજ્રધારી સામે છે.' 'પાર્થ, જે કાર્ય તું કર્યું છે, એ હું હવે આ બધાં પુરુષો સામે કરું છું; મારા પર આશ્ચર્ય ન કર.' કર્ણ બોલતા પહેલા જ, બધા લોકો એકસાથે ઊભા થઈ ગયા, જાણે યંત્રથી ઊંચકાયા હોય. દુર્યોધનના મનમાં આનંદ છવાયો, જ્યારે અર્જુનના મનમાં ક્ષોભ અને રોષ પલમાં આવી ગયા. દ્રોણની અનુમતિથી, યુદ્ધપ્રિય કર્ણે અર્જુન જેવાં બધા કાર્યો કરી બતાવ્યા, પોતાની મહાસક્તિ દર્શાવી. પછી, દુર્યોધન અને તેના ભાઈઓ આનંદપૂર્વક કર્ણને ગળે મળ્યા અને કહ્યું: 'સ્વાગત છે, મહાબાહુ! શુભ છે કે તું આવ્યો, સન્માન આપનાર. કુરુ રાજ્ય અને તેના બધા આનંદો મારા સાથે મનપસંદ રીતે ભોગવ.' 'હું બધું પૂર્ણ માની રહ્યો છું, અને તને મિત્ર તરીકે પસંદ કરું છું. હે ભગવાન, હું તારા અને પાર્થ વચ્ચે યુદ્ધ જોવા ઈચ્છું છું.' કર્ણના શબ્દો સાંભળીને, રાજા દુર્યોધને કર્ણને ગળે મળ્યો, તેની લાંબી બાહુઓથી, અને કહ્યું: 'મારા સાથે આનંદ માણ, આપણા કટુંબમાં પ્રિય બન, દુશ્મનોના માથા પર પગ મુક, હે વિજયી.' પાર્થ, પોતે અવગણાયેલો માની, કર્ણને, જે પોતાના ભાઈઓ વચ્ચે અડગ ઊભો હતો, કહ્યું: 'જે લોકોએ અનિચ્છિત રીતે પ્રવેશ કર્યો છે અથવા અનિચ્છિત રીતે બોલ્યા છે, એ જે લોકોએ જે લોકોએ પ્રાપ્ત કરે છે, કર્ણ, એ તું મારા હાથેથી તીરોથી પરાજિત થઈને પ્રાપ્ત કરશે.' કર્ણે જવાબ આપ્યો: 'આ મંચ સૌ માટે ખુલ્લું છે; ફલ્ગુન, તારો શું દાવો છે? રાજાઓમાં શ્રેષ્ઠ પરાક્રમવાળા જ વિજય મેળવે છે, અને બળ ધર્મનું અનુસરણ કરે છે.' 'શક્તિ અને તીરો બેકાર છે, હે ભારતા, કમજોરો પર; મને કહો—ગુરુની સામે, આજે હું તારા માથા તીરો વડે લઈ લઉં.' પછી, દ્રોણની અનુમતિથી, દુશ્મન નગરોનો વિજયી પાર્થ, પોતાના ભાઈઓના ગળે મળીને, યુદ્ધ માટે આગળ આવ્યો. કર્ણ પણ યુદ્ધ માટે તૈયાર, દુર્યોધનના ભાઈઓના ગળે મળીને, ધનુષ અને તીરો સાથે અડગ ઊભો રહ્યો. એ પછી, આકાશ વાદળોથી ઢંકાઈ ગયું, વીજળી ચમકી, ગર્જના થઈ, ઇન્દ્રના શસ્ત્રો વડે, અને વાદળોમાં વાદળિયાં પંખીઓની જમાત દેખાઈ. પછી, હરીના ઘોડાના પુત્રને મંચ તરફ જોતા જોઈને, સૂર્યએ પ્રેમથી વાદળો હટાવી દીધા. ફલ્ગુન વાદળની છાયામાં છુપાઈ ગયો, જ્યારે કર્ણ સૂર્યપ્રકાશથી ઘેરાયો. જ્યાં કર્ણ ઊભો હતો, ત્યાં ધૃતરાષ્ટ્રના પુત્રો ભેગા થયા; જ્યાં પાર્થ ઊભો હતો, ત્યાં ભરદ્વાજ, કૃપા અને ભીષ્મ હતા.