ગાંધીરી, જે ખૂબ જ ભાગ્યશાળી હતી, કુંતી, વિજયમાં સર્વોપરી, અને રાજાની તમામ સ્ત્રીઓ, તેમના સેવકો અને અલંકારો સાથે, ત્યાં ઉપસ્થિત હતી. આનંદભેર, તેઓ મંચ પર ચડી ગયા, જાણે દેવીઓ મેરુ પર્વત પર ચડી રહી હોય; બ્રાહ્મણ, ક્ષત્રિય અને ચારેય વર્ણના લોકો પણ શહેરમાંથી ઝડપથી આવી ગયા. શસ્ત્રવિદ્યા માં પારંગત રાજકુમારોને જોવા માટે લોકોની ઉલ્લાસભેર ભીડ એક ક્ષણમાં જ એકઠી થઈ, દરેક જણ આ દર્શન કરવા આતુર હતો. વાદ્યયંત્રોની ધ્વનિ અને લોકોના ઉત્સાહથી સભા એક મહાસાગર જેવી ઉલેચાઈ ગઈ. તે સમયે ગુરુ, સફેદ વસ્ત્રો, સફેદ યજ્ઞોપવીત, સફેદ વાળ અને દાઢી, અને સફેદ ચંદનથી લિપ્ત, પ્રવેશ્યા. ગુરુ પોતાના પુત્ર સાથે મંચના મધ્યમાં આવ્યા, જેમ કે મરચ અને સૂર્ય વાદળવિહિન આકાશમાં દેખાય. વ્યાસજીના અનુમતિથી, શક્તિશાળી foremost વ્યક્તિએ યજ્ઞ કર્યું, અને બ્રાહ્મણો દ્વારા શુભ ક્રિયાઓ કરાવ્યા. રાજાએ દ્રોણ અને કૃપાને સોનાં, રત્નો, મણકાં અને વિવિધ વસ્ત્રો ભેટમાં આપ્યા. શુભતા અને આનંદની ઘોષણા પછી, દરેક વ્યક્તિ પોતપોતાના શસ્ત્રો અને સાધનો લઈને પ્રવેશ્યો. મહાન રથવીરો, અંગૂઠા રક્ષક, કમરપટ્ટા, તૂણીર બાંધીને, ધનુષ હાથમાં લઈને, મંચમાં આવ્યા. તેઓએ દ્રોણને વિનમ્રતાપૂર્વક પ્રણામ કર્યા, અને દ્રોણ તથા કૃપાને યોગ્ય સન્માન આપ્યા. આનંદથી ભરેલા મનથી, સૌએ આશીર્વાદ મેળવ્યા પછી, પુષ્પો અર્પણ કરીને શસ્ત્રોને ફરીથી પ્રણામ કર્યા. કૌરવો પોતાના શસ્ત્રોને લાલ ચંદનથી લિપ્ત કરીને, લાલ ફૂલોની વાળ પહેરી, લાલ ચંદનથી અંકિત કરીને પૂજા કરી. સૌએ લાલ ધ્વજ ધારણ કર્યા, આંખો લાલ થઈ, અને દ્રોણની અનુમતિથી શસ્ત્રો ઉપાડ્યા. કૌરવો સૌપ્રથમ ધનુષ ઉપાડ્યા, જે શુદ્ધ સોનાથી સજ્જ હતા, વિવિધ રીતે તેમને ચડાવ્યા અને તીરો ધનુષ પર લગાડ્યા. ધનુષની ટંકાર અને હથેળીઓના અથડામણથી સર્વ જીવો ચકિત થઈ ગયા. યુધિષ્ઠિરના નેતૃત્વમાં, શક્તિશાળી રાજકુમારો એ અખંડિત રહી, શસ્ત્રવિદ્યા માં અદભુત કૌશલ્ય દર્શાવ્યું. કેટલાંકના માળાઓ પર તીરો પડ્યા, તો બીજાના ફૂલોના મુકડાં પર તીરો લાગ્યા. કેટલાકે નિશાન માટે વિશિષ્ટ તીરો ઉપયોગ કરીને મોટા અને નાના નિશાન પર મહાન કુશળતાથી તીરો છોડ્યા. કેટલાક, નિશાન ચૂકી જવાની ભયથી, માથું ફેરવી લીધું; બીજા, સાહસી અને આશ્ચર્યચકિત, ધ્યાનથી જોઈ રહ્યા. હોડમાં, ઘોડા પર સવાર થઈ, પોતાના નામવાળા તીરો વડે નિશાન પર પ્રહાર કર્યો. આ રાજકુમારો ધનુષ અને તીરો સાથે, જાણે ગંધર્વોની નગર, જોવા મળ્યા, અને દર્શકો આશ્ચર્યથી ભરાઈ ગયા. અચાનક, હજારો લોકો, આંખો પહોળી કરીને, ‘વાહ! વાહ!’ એવી બૂમો પાડી. તેઓએ રથ પર, હાથી અને ઘોડા પર, એકલ યુદ્ધમાં, ધનુષ વડે repeatedly કૌશલ્ય દર્શાવ્યું, પોતાની શક્તિ બતાવી. પછી, તલવાર અને ઢાલ લઈ, prescribed ક્રિયાઓ કરતાં, મંચના ચારેય બાજુ શસ્ત્રવિવિધ ચળવળ કરી. સૌએ તેમની ચપળતા, કુશળતા, તેજ, સ્થિરતા અને મજબૂત પકડ જોઈ. પછી, સુયોધન અને વૃકોદર, હંમેશા આનંદિત, ગદા હાથમાં લઈને, જાણે એક શિખરવાળા બે પર્વતો, મંચમાં ઉતર્યા. કમર બાંધેલી, શક્તિશાળી ભુજાઓ, પુરૂષત્વમાં સ્થિર, તેઓ ગર્વથી ભરાઈ, જાણે પાગલ થયેલા બે ગજ. બંને યોદ્ધાઓ દાયાં-જમણા, એકબીજાને ઘેરતા, જાણે સમશક્તિ ધરાવતા બે ગજોની હોડ. વિદુરે ધૃતરાષ્ટ્રને, ગાંધીરીના પુત્ર અને પાંડવ ગજ દ્વારા થયેલા દરેક કાર્યનું વર્ણન કર્યું. જ્યારે કુરુ રાજા મંચ પર બેઠા હતા અને ભીમ, શક્તિશાળી, હાજર હતા, લોકો પ્રેમ અને પક્ષપાતથી બે જૂથમાં વિભાજીત થઈ ગયા. ‘કુરુ રાજાને વિજય!’ ‘ભીમને વિજય!’—એવી બૂમો એકસાથે ઉઠી. મંચ જાણે ઉલેચાયેલા મહાસાગર જેવી થઈ, ત્યારે વિવેકી ભરદ્વાજે પોતાના પ્રિય પુત્ર અશ્વત્થામાને કહ્યું: ‘આ બે શક્તિશાળી, શસ્ત્રમાં પારંગત, યોદ્ધાઓને રોકો; ભીમ અને દુર્યોધનથી ઉદભવેલી આ ઉલેચન વધુ ન વધે.’ અશ્વત્થામા ઝડપથી ઊભા રહી, ગુરુની આજ્ઞા મુજબ, ‘Enough, ભીમ! Enough, ગાંધીરીના પુત્ર! Enough of this display, speed, daring!’ કહી, બંનેને રોક્યા. ગુરુના પુત્ર દ્વારા રોકાયા, બંને, જાણે પવનથી ઉલેચાયેલા મહાસાગર, શાંત થયા. પછી દ્રોણ મંચમાં આવ્યા, વાદ્યયંત્રોની મેઘઘોષ જેવી ધ્વનિ શાંત કરી, કહ્યું: ‘મારા પુત્રથી પણ વધુ પ્રિય, સર્વ શસ્ત્રમાં નિપુણ, ઇન્દ્રના નાના ભાઈ સમાન, તે પાર્થને હવે જુઓ.’ ગુરુની આજ્ઞા પછી, યુવાન પાર્થ, શુભ ક્રિયાઓ કર્યા પછી, અંગૂઠા રક્ષક પહેરી, તૂણીર ભરેલી, ધનુષ હાથમાં લઈને, મંચમાં દેખાયા. સુવર્ણ કવચ પહેરેલા ફાલ્ગુન, જાણે સાંજના મેઘ, સૂર્યકિરણ અને ઇન્દ્રના ધનુષની વીજથી શોભતા, દેખાયા.