પાંડુ અને કુંતિની વાતચીતમાં, પાંડુ કુંતિને મનમાં ઊભેલી શંકાઓ અને ધર્મની પરંપરા સમજાવે છે. પાંડુ કહે છે: “મહાન કુંતી, પ્રાચીન કાળમાં ધર્મજ્ઞ શ્વેતકેઉ અને સૌદાસાએ મનુષ્યોમાં પુરૂષ અને સ્ત્રી વચ્ચેની સીમા સ્થાપી હતી, જે અન્ય પ્રાણીઓમાં નહોતી. ત્યારથી, જો પત્ની પતિને છોડી દે, તો એ પાપ ગણાય છે—જેમ અતિ ભયંકર અને નિરાંદ્ર પાપ, એમ. આજે પણ, જેઓ કામ અને ક્રોધથી મુક્ત છે, એ આ નિયમનું પાલન કરે છે. વિશેષ કરીને ઉત્તર પ્રદેશમાં, મહાન ઋષિઓ આ પ્રાચીન નિયમને માન આપે છે.” પાંડુ આગળ સમજાવે છે: “જો કોઈ પુરૂષ કન્યા અને પતિ-પ્રતિના પવિત્રતાપૂર્વક રહેતી પત્ની પાસે જાય, તો એ પાપ ગણાય છે. અને જો પતિના ઈચ્છા અનુસાર સંતાન માટે નિયુક્ત પત્ની એ રીતે વર્તે નહીં, તો એ મોટું દોષ છે. આ સીમા શ્વેતકેઉ અને સૌદાસાએ સ્થાપી હતી. જેમ મદયંતી ઋષિ વશિષ્ઠ પાસે ગઈ અને આશ્મક નામનો પુત્ર પ્રાપ્ત કર્યો, એ પણ પતિના મનને પ્રસન્ન કરવા માટે કર્યું હતું. એ જ રીતે, તમારું જન્મ પણ એવું જ છે.” પાંડુ કહે છે: “કુરુ વંશ વધારવા માટે કૃષ્ણ-દ્વૈપાયનથી પણ સંતાન પ્રાપ્ત કરવામાં આવ્યું હતું. તેથી, ધર્મના આ નિયમો અનુસાર, સ્ત્રીએ પતિના આજ્ઞા પ્રમાણે વર્તવું જોઈએ. યોગ્ય સમયે, પતિ પત્નીનો સ્વામી છે—એવું ધર્મજ્ઞો કહે છે. અન્ય સમયે, સ્ત્રીને સ્વતંત્રતા છે, પણ સંતાનની ઈચ્છામાં પતિની આજ્ઞાનું પાલન કરવું જોઈએ. વેદજ્ઞો કહે છે: પતિ સંતાન ઈચ્છે અને પોતે સંતાન ઉત્પન્ન કરવા અસમર્થ હોય, ત્યારે જે કહે, એ કરવું જોઈએ.” પાંડુ કુંતિને વિનયપૂર્વક કહે છે: “મારી ઈચ્છા છે કે સંતાન પ્રાપ્ત થાય—તમારા માટે, હું સંતાનવંતોની ગતિ પ્રાપ્ત કરું. તેથી, બ્રાહ્મણના તપશક્તિ દ્વારા, તમે ગુણવત્તાવાળા પુત્ર ઉત્પન્ન કરો.” કુંતિ, પતિના કલ્યાણમાં નિમગ્ન, પાંડુને જવાબ આપે છે: “મહાન પાંડુ, સ્ત્રીઓમાં મોટું અયોગ્ય છે કે પતિ એકવાર પ્રસન્ન થયા પછી ફરીથી પ્રસન્ન કરવો પડે. પણ, સાંભળો, એક વાત જે તમને આનંદ આપશે. હું જ્યારે પિતાના ઘરમાં હતી, ત્યારે મહાન બ્રાહ્મણ દુર્વાસાને સેવા કરવા માટે નિયુક્ત હતી. મેં તેમને પૂરેપૂરી શ્રદ્ધા અને પરિશ્રમથી સંતોષ્યા. pleased, તેમણે મને એક મંત્ર આપ્યો—એમ કહ્યું: ‘જે દેવતાને આ મંત્રથી બોલાવશો, એ તમારી આજ્ઞામાં આવી જશે.’ એ દેવતાની કૃપાથી, તમે પુત્ર પ્રાપ્ત કરશો—એમ દુર્વાસાએ મને કહ્યું હતું. બ્રાહ્મણના શબ્દો સાચા છે, અને હવે સમય આવી ગયો છે. તમારી પરવાનગીથી, હું દેવતાને બોલાવી શકું છું.” કુંતિ કહે છે: “મને જે જ્ઞાન મળ્યું છે, એ દ્વારા, કોઈ દેવતા બોલાવવામાં આવે, તો એ દેવતા સમાન પુત્ર આપે છે, અને તમારી સંતાનની ચિંતાને દૂર કરે છે.” પછી, વાર્તા ધૃતરાષ્ટ્રના સંતાન વિશે આગળ વધે છે. પાંડુએ પૂછ્યું: “તમે ધૃતરાષ્ટ્રના પુત્રોની વાત કરી, પણ દીકરીની વાત નહોતી કરી. યુયુત્સુ, વૈશ્ય સ્ત્રીનો પુત્ર, અને એક દીકરી—એ Gandharaના રાજાની દીકરી છે, જેને ‘સૌપાલી’ કહે છે, અને ‘સૌ પુત્રોની માતા’ કહેવાય છે.” વિદ્વાન વ્યાસે કહેલું: “મહાન ઋષિ વ્યાસે જ એ માંસપિંડને વિભાજિત કર્યો હતો, અને દરેક ભાગને એક ધાયીને આપ્યો, અને ઘીમાં પાત્રમાં રાખ્યો. ગાંધારી, સતત દીકરી વિશે વિચારતી, ઋષિનો માન રાખી, કંઈ બોલી નહીં, પણ મનમાં ઇચ્છા રાખી: ‘મને એક દીકરી મળે.’” ગાંધારી મનમાં વિચારતી: “મને એક દીકરી મળે, તો મારા વંશને દીકરીના પુત્ર દ્વારા આગળ વધારવાની તૃપ્તિ મળશે. સ્ત્રીઓમાં દીકરીના પતિ માટે વિશેષ સ્નેહ હોય છે. જો મારા તપ, દાન, યજ્ઞનું ફળ સાચું હોય, તો મને દીકરી મળે.” આ રીતે, સંસ્કૃતિમાં પુરૂષ-સ્ત્રીના સંબંધ, ધર્મની પરંપરા, અને સંતાનપ્રાપ્તિ માટેના નિયમો, તથા ગાંધારીના મનમાં દીકરી માટેની ઈચ્છાનું વર્ણન મહાભારતના આ પ્રસંગોમાં થાય છે.