ગંગા તટ પર એક સુમધુર અને સુવર્ણ વસ્ત્રોમાં સંઘરેલી, કમળના હૃદય જેવી તેજસ્વી કાંતિ ધરાવતી, તાજી સ્નાન કરીને, ધૂવેલા કપડાંમાં, એક સ્ત્રી ઊભી હતી. hendes વાળ ખુલ્લા હતા, અને તે પોતાના હસ્તોથી વાળને સ્પર્શ કરતી હતી; સૌંદર્ય, યુવાની, આકર્ષણ અને શરીરનાં સુમેળમાં, એ અદ્વિતીય હતી. hendes હાવભાવ, મુખાકૃતિ, રમૂજી નજર, આંખોની ચપળતા, નિતંબની ભરાવટ, કમરની પાતળાઈ, સ્તન અને છાતીની ગોળાઈ, hendes નજર—આ બધાંમાં એ અપ્રતિમ હતી. hendes વાળની ભરાવટ, પગની ભવ્યતા, સૂક્ષ્મ સંકેતો અને સ્મિત; hendes મીઠી વાણી અને પ્રેમાળ સંવાદથી, એ ત્રણ લોકની સૌંદર્યને પણ પછાડી દેતી હતી. hendes અવાજ, બોલ, સૌંદર્ય, ગ્રેસ અને આકર્ષણમાં, એ સરસ્વતી, પાર્વતી, લક્ષ્મી અને અન્ય દેવીઓથી પણ વધુ તેજસ્વી હતી; એ શાંતિમય રૂપમાં આવી, બધા દુઃખ દૂર કરતી હતી. રાજા શાંતનુએ henneને જોઈ, તો hänen રોમાંછ થઈ ગયા; hennes સૌંદર્ય અને તેજથી hän આશ્ચર્યચકિત થયો, અને hänen આંખો henneને પીવા જેવી લાગતી હતી. અને henne પણ, શાંતનુને જોઈને, hendes મનમાં પ્રેમ અને ઉષ્મા ઉદ્ભવી, રમૂજી સ્વભાવથી hän પણ શાંતનુને જોઈને તૃપ્તિ ન પામી. ગંગા, ઈચ્છાથી ભરેલી, શાંતનુને રમૂજી નજરથી જોઈ, hennes આંખો ચપળ હતી; એ સ્વર્ગીય અપ્સરા અથવા કિન્નરી જેવી લાગતી હતી. hennes માત્ર દર્શનથી, શાંતનુના મુખ પર આનંદ છવાઈ ગયો; hendes સૌંદર્ય રાજમહિલાઓથી પણ વધુ હતું. પછી રાજાએ henneને મૃદુ અને મોહક શબ્દોથી પૂછ્યું: “શું તમે દેવીઓ છો, દાનવી, ગંધર્વી, કે અપ્સરા?” “કે યક્ષી, નાગકન્યા, કે સુંદર કમરવાળી માનવી? તમે જે પણ હો, દેવતુલ્ય, મારા રાજમહેલમાં રાણી બનો, પાપરહિત.” “તમે મારા મનને કબજે કર્યું છે, મારે જે પણ સંપત્તિ છે તે તમારી છે; દેવજાત, સુંદર, હું વિનંતી કરું છું કે તમે મારી પત્ની બનો.” રાજાની વાત સાંભળીને, henne શાંતનુ પાસે મૃદુ, હળવી અને સ્મિતભરી ભવ્યતા સાથે આવી, hänen કલ્યાણની ઈચ્છા સાથે. શાંતનુને ગંગા કિનારે ભટકતા જોઈ, henne વાસુઓ સાથેના કરાર યાદ કર્યો, અને નિર્દોષ રહી, hänen પાસે આવી. henne સંતાનની ઈચ્છા સાથે શાંતનુ પાસે પહોંચી, અને પ્રતીપના શબ્દો પણ henneને યાદ આવ્યા. હેન વિચાર્યું: “હવે સમય આવ્યો છે,” વાસુઓના શાપથી પ્રેરિત, henne રાજાને બોલી, hänen મનને હર્ષભરી વાતોથી આનંદિત કરતી. “હે રાજા, હું તમારી રાણી બનું, તમારી ઇચ્છા પ્રમાણે; પણ તમે કે બીજાં કોઈ મારા કાર્ય વિશે કદી પૂછવું નહીં.” “હું જે કરું, શુભ કે અશુભ, તમે મને રોકશો નહીં, કે કડક શબ્દ બોલશો નહીં.” “જો, તમારી સાથે રહતાં, તમે મને રોકશો કે કડક બોલશો, તો હું નિશ્ચયથી તમને છોડી દઈશ.” “આ મારી શરત છે, રાજા; તમે મને તમારી ઈચ્છા પ્રમાણે સ્વીકારો. તમારા પિતા મને વિનંતી કરી છે; હવે, પ્રભુ, તમે મારા પતિ બનો.” હેન આ રીતે બોલી, તો શાંતનુને અદ્વિતીય આનંદ થયો, એ શ્રેષ્ઠ સ્ત્રી henneને મળી. રાજાએ henneને વચન આપ્યું: “જેમ તમે કહો,” અને henneને પોતાના રથમાં બેસાડીને, બંને સાથે ચાલ્યા. henne શાંતનુ પાસે લક્ષ્મી જેવી આવી; અને શાંતનુ, પોતાની ઈચ્છા પ્રમાણે henne સાથે આનંદ માણ્યો. શરત યાદ રાખી, શાંતનુ henneને કશું પૂછ્યા નહીં; hennes વર્તન, સ્વભાવ, સૌંદર્ય અને ગુણોથી hän પ્રસન્ન રહ્યો. hennes લાગણી અને એકાંત પ્રેમથી, શાંતનુનું મન henneને સર્વથી વધુ પ્રેમ કરતું હતું. તે દેવરૂપ ગંગા, ત્રણ વખત વહેતી, માનવી આકારમાં, તેજસ્વી અને સુંદર બની, આવી. henne શાંતનુ, સિંહ સમ રાજા, દેવોના સ્વામી જેવી તેજસ્વી, ભાગ્ય અને ઈચ્છાથી hänen સાથે જોડાઈ. જોડાણ, પ્રેમ, કુશળતા અને રમૂજી સ્મિતથી, henne રાજાને આનંદિત કર્યો. શાંતનુ, henne સાથે પોતાની ઈચ્છા પ્રમાણે આનંદ માણતો, વર્ષ, ઋતુ કે મહિના કેવી રીતે પસાર થાય છે એ પણ સમજ્યો નહીં. એ તેજસ્વી શાંતનુ, એ શ્રેષ્ઠ સ્ત્રી henneને પામી, માનવીય અને દિવ્ય સુખનો આનંદ માણ્યો. સમયે, એ દેવીઓ ગંગાએ એક દિવ્ય સંતાનને ગર્ભમાં ધારણ કર્યો, અને એમ કરીને આઠ પુત્રો જન્મ્યા, દરેક અમર દેવતાની જેમ. પરંતુ, હે ભારત, દરેક પુત્ર જન્મે, henne તેને ગંગા નદીમાં ફેંકી દીધી, hänen ગળે પકડીને યમના લોકમાં મોકલી દીધો. કહતી: “હું તમને પ્રસન્ન કરું છું,” henne બાળકને ગંગાની ધારામાં ડૂબાડતી; પણ એ શાંતનુને અપ્રિય હતું. છતાં, henneને ગુમાવવાની ભયથી, રાજાએ કશું કહ્યું નહીં; શાંતનુ વિચારતો રહ્યો: “આ કાર્યનું કારણ શું હોઈ શકે?” પિતાના શબ્દો યાદ રાખીને, henne પુત્રોને મારવાના પાપ માટે પતિની મંજૂરી ન લીધી; henne જન્મેલા અને અજનમ પુત્રોને – સાત વર્ષમાં સાત પુત્રો – મારી નાખ્યા. શાંતનુ ધર્મનિષ્ઠા માટે henneને કદી પૂછ્યા નહીં; પણ જ્યારે henne આઠમો પુત્રને મારવા ગઈ, ત્યારે શાંતનુના મનમાં સંયમ તૂટી ગયો. આઠમો પુત્ર જન્મે, henne સ્મિતભરી લાગતી, રાજા દુઃખથી વ્યથિત, પુત્રને બચાવવા ઈચ્છતા henneને બોલ્યા. henne બાળકને પકડી લેવા જઈ, તો એ કુરુઓની આનંદ, શ્રેષ્ઠ ભારત, henneને દુઃખથી ઘેરાયેલા, બોલ્યા: “તેને મારી નાંખો નહીં! તમે કોણ છો? કેમ તમારા પુત્રોને મારવા છો? પોતાનું બાળક મારવું મોટું અને ભયંકર પાપ છે, અને તમે ભારે નિંદા પામી છે.” “પુત્રની ઇચ્છા રાખીને, હું તમારો બાળક નથી મારતો, હે શ્રેષ્ઠ પુત્રવાળાઓમાં. મારી ફરજ તમારી સામે પૂરી થઈ, જેમ મારા જૂના વસ્ત્રો હવે ખોટા થઈ ગયા છે.” આ રીતે, ગંગા અને શાંતનુની અનોખી મુલાકાત, પ્રેમ, અને દીપતી શરતોના બાંધછાંદ, અને પુત્રોના જન્મ-મરણની અનોખી કથા, ગંગાના દિવ્ય સ્વરૂપ અને શાંતનુના ધૈર્યથી, મહાભારતની આ અદ્વિતીય ગાથા અહીં ઝળહળે છે.