યુદ્ધના ભયંકર દ્રશ્યોના વચ્ચે, ધૃતરાષ્ટ્રએ પોતાની દુઃખદાયક સ્થિતિનો અનુભવ કર્યો. તે જાણતો હતો કે આ યુદ્ધમાં માત્ર દસ જ જીવિત રહ્યા—અપણે ત્રણ અને પાંડવોમાંથી સાત—અને તે ભયંકર યુદ્ધમાં અઢી અક્ષૌહિનીઓનો નાશ થયો હતો. આવા ભયંકર સંજોગોમાં, ધૃતરાષ્ટ્રની મનમાં એક અંધકાર છવાઈ ગયો, જેમણે કશ્મીરની ભૂમિ પર વિમૂઢતા અનુભવી. તે ફરીથી પોતાના સંવેદનાઓને પ્રાપ્ત કરી શકતા નહોતા, અને તેમની મનની સ્થિતિ ખૂબ જ વિક્ષિપ્ત હતી. આ રીતે વાતો કરતા, ધૃતરાષ્ટ્ર નમ્રતાથી શોકમાં ડૂબી ગયો અને અચાનક બેભાન થઈ ગયો. જ્યારે તેણે જાગૃતિ પ્રાપ્ત કરી, ત્યારે તેણે સંજયને સંબોધિત કર્યુ, "સંજયા, હવે હું મારી જિંદગીનો ત્યાગ કરવા ઇચ્છું છું; મને જીવવાની કોઈ લાયકાત દેખાતી નથી." ધૃતરાષ્ટ્રના આ દુઃખદાયક શબ્દો સાંભળી, ગાવલગણાએ કહ્યું, "હે રાજા, તમે જો આ રીતે દુઃખી રહો છો, તો તમારું મન શાંતિથી ભરવું જોઈએ." ગાવલગણાએ કહ્યું કે વ્યાસ અને નારદના કહેવા પ્રમાણે, મહાન શાહી વંશોમાં, જે ગુણોથી શોભિત છે, એવા લોકો જન્મ્યા હતા જેમણે દિવ્ય શસ્ત્રોમાં કુશળતા હાંસલ કરી હતી. તેઓ ઈન્દ્રની તેજસ્વીતા ધરાવતા હતા, જેમણે ધર્મના આધારે પૃથ્વી પર વિજય મેળવ્યો અને અનેક યજ્ઞો કર્યા. આ રીતે, વિશ્વમાં પ્રસિદ્ધ થયેલા રાજાઓ, જેમ કે શૈબ્ય, સૃંજય, બાહ્લિક, દમન, અને નલ જેવા અનેક મહાન યોદ્ધાઓનો ઉલ્લેખ થયો. આ રાજાઓનું નામ લેતા, ગાવલગણાએ કહ્યું કે તેમાંથી ઘણા રાજાઓ, જેમણે અવિરત યોદ્ધા તરીકે પોતાની ઓળખ બનાવી હતી, સમયના વશમાં આવી ગયા. પુરુ, કુરુ, યાદુ, અને અન્ય અનેક મહાન રાજાઓ, જેમણે પોતાના જીવનમાં અનેક યજ્ઞો અને દાન કર્યા, તેઓ પણ મૃત્યુને ટાળી શક્યા નહીં. તેમ છતાં, તમારા પુત્રો, જેમણે દુષ્ટતામાં પોતાનું જીવન વિતાવ્યું, તેમને માટે શોક કરવો યોગ્ય નથી. ગાવલગણાએ ધૃતરાષ્ટ્રને સમજાવ્યું કે, "તમે જ્ઞાનવાન અને બુદ્ધિશાળી છો, રાજા; જેમણે શાસ્ત્રોનું પાલન કર્યું છે, તેઓ આ દિનચર્યામાં ભ્રમિત નથી થતા. સમયનું નિયમન એ સ્વાભાવિક છે, અને જે બનવું છે, તે બનશે. માનવ પ્રયાસથી કોઈપણને નસીબને ફેરવવું શક્ય નથી." તેને સમજાવતા, ગાવલગણાએ કહ્યું કે સમય જ બધું સર્જે છે અને સમય જ બધું નાશ કરે છે. સમયની સત્યતાને સમજીને, ધૃતરાષ્ટ્રે પોતાની લાગણીઓ પર કાબૂ મેળવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. અને આ રીતે, ગાવલગણાએ ધૃતરાષ્ટ્રને શાંતિ આપી, અને ધૃતરાષ્ટ્રએ સમજ્યું કે "આ બધું નસીબ દ્વારા થયું છે." તે સમજણથી, ધૃતરાષ્ટ્રે આત્મનિર્ભરતા અને શાંતિ મેળવવા માટે પ્રયત્ન કર્યો. અંતે, મહાન ઋષિ કૃષ્ણ દ્વૈપાયનએ અહીં ઉપનિષદનો પઠન કર્યો, જે કહે છે કે મહાભારતનો એક જ વિભાગ ભક્તિપૂર્વક વાંચનારને તમામ પાપોથી મુક્ત કરે છે. આ પવિત્ર ગ્રંથમાં દેવતાઓ, દિવ્ય ઋષિઓ, અને યક્ષો જેવા મહાન પાત્રોને પ્રશંસા કરવામાં આવી છે, જેમણે તેમના શ્રેષ્ઠ કાર્યોથી જગતને પ્રેરણા આપી છે.