કદ્રૂ અને વિનતા વચ્ચે જે શાપ લાગ્યો હતો, તેમાંમાંથી મુક્તિ મેળવવાની આશા માટે, કદ્રૂના પુત્રોએ વિચાર કર્યો કે જો માતા પ્રસન્ન થશે તો એ તેમને શાપમાંથી મુક્ત કરશે. તેથી, તેઓએ નિશ્ચય કર્યો કે ઘોડાની પૂંછડીને ચોક્કસ કાળી બનાવી દેશે. આ નિર્ણય કર્યા પછી, બધા કાળા વાળ જેવા ઉભા રહ્યા. એ સમયે, કદ્રૂ અને વિનતા — બંને બહેનો — એક બીજાની સાથે એક શરત લગાવી બેઠી. શરત લગાવીને, બંને દક્ષપુત્રી બહેનો ખૂબ આનંદથી મહાસાગરની પાર તરફ ઉડીને ગઇ. આકાશમાં વિહરતી કદ્રૂ અને વિનતા એ અડગ મહાસાગરને જોયો, જે જળનો ખજાનો છે. એ મહાસાગર વંટોળથી ધૂમ્રાવતો, ભયાનક અવાજ સાથે, તીમિ અને મહામત્સ્યોથી ભરેલો અને મકરથી ઢંકાયેલો હતો. તેમાં અણગણિત વિવિધ જીવજંતુઓ વસતા, ભયાનક, અપરાજેય, ઊંડો અને અત્યંત ભયંકર હતો. એ રત્નોના મૂળ, વરુણનું નિવાસસ્થાન, નાગોનું ઘર, આનંદદાયક તથા નદીઓનો સ્વામી હતો. એ મહાસાગર પાતાળાગ્નિનું નિવાસ, અસુરોનું ઘર, ભયાનક પ્રાણીઓનું વસવાટ, અને અખૂટ જળધારો હતો. તે તેજસ્વી, દિવ્ય, અમરતાઓ માટે અમૃતનું સ્ત્રોત, સર્વોપરી, અપરિમિત, અકલ્પ્ય અને સ્વર્ગના શુદ્ધ જળ જેવું હતું. અનેક મહાનદીઓએ તેને અનેક સ્થળોએ ભરપૂર કરી દીધો હતો, જેમના તરંગો આનંદથી નૃત્ય કરતા હોય એમ લાગતું. આવું તે મહાસાગર, ઝડપથી વહેતા અને ઉછળતા તરંગો, ઊંડાણ અને પહોળાઈ સાથે, આકાશ જેવું તેજસ્વી, પાતાળાગ્નિના જ્વાળાથી પ્રકાશિત, ગર્જન કરીને, બંને બહેનો તેની નજીક ઝડપથી પહોંચી ગઈ. પછી, વિનતા સાથે કદ્રૂ એ મહાસાગરને પાર કરી અને ક્ષણમાં ઘોડા પાસે ઉતરી. ત્યાં, બંનેએ એ ઉત્તમ, અત્યંત ઝડપી ઘોડા ને જોયો, જે ચંદ્રકિરણો જેવો તેજસ્વી હતો અને એની જટાઓ પણ સમય જેવી કાળી હતી. ઘોડાની પૂંછડીના મૂળ ભાગે અનેક કાળા વાળ જોઈ, કદ્રૂ એ વિનતાને દુઃખી કરી અને એને દાસીપણે બાંધી દીધી. એ રીતે, શરતમાં હારેલી વિનતા દુઃખથી પીડાઈને દાસી બની ગઈ. એ દરમિયાન, યોગ્ય સમય આવતાં, વિનતા ના અંડામાંથી ગરુડ જન્મ્યા — પોતાની માતાની મદદ વિના જ, અંડું ફોડી બહાર આવ્યા. એ પંખી અસીમ શક્તિ અને તેજથી યુક્ત, સર્વ દિશાઓને પ્રકાશિત કરનાર, ઈચ્છા મુજબ સ્વરૂપ ધારણ કરી શકનાર અને જ્યાં ઇચ્છે ત્યાં જઈ શકનાર હતો. એ અગ્નિ સમાન તેજથી ઝળહળતો, અત્યંત ભયાનક, વીજળી જેવી આંખો ધરાવતો અને પ્રલયકાળની અગ્નિ જેવો દહકતો હતો. પલભરમાં જ એ મહાબલી પંખી મોટો થઈ આકાશમાં ઉડી ગયો, ભયાનક ગર્જના સાથે, submarine fire જેવો વિકરાળ. તેને જોઈને બધા દેવતાઓ અગ્નિ પાસે આશરો લેવા ગયા અને નમન કરીને પૂછ્યું: "હે અગ્નિ, તમે વધુ તેજ ન વધારશો ને? તમે અમને દહાવા માંગતા નથી ને? કેમ કે એ મહાન તેજ તમારા પાસેથી જ ધસી આવ્યું છે." અગ્નિએ ઉત્તર આપ્યો: "હે અસુરવિનાશકોએ, તમે જે સમજો છો એ નથી; આ ગરુડ મારી સમાન જ શક્તિશાળી છે. એ ઉત્તમ તેજથી જન્મેલો, વિનતા નો આનંદ છે. એના મહાન તેજને જોઈને તમે બધા ગભરાઈ ગયા છો. એ કશ્યપપુત્ર, સર્વોપરી શક્તિ ધરાવનાર, દેવતાઓના કલ્યાણ અને દૈત્ય-રાક્ષસોના વિનાશ માટે જન્મેલો છે. અહીં કોઈ ભય નથી, એને મારા સાથે જુઓ." "તમે ઋષિ છો, મહાભાગ્યશાળી, દેવ, પંખીઓના સ્વામી છો. તમે સ્વામી, પ્રકાશક, સૂર્ય, સર્વોચ્ચ સર્જક, પ્રજાપતિ, ઇન્દ્ર, અશ્વપતિ, શર્વ અને જગતના સ્વામી છો. તમે કમલજના મુખ, પુરૂહિત, અગ્નિ અને પવન પણ છો; તમે જ પોષક અને વ્યવસ્થાપક, અને દેવોમાં શ્રેષ્ઠ વિષ્ણુ છો. તમે મહાન, અજેય, શાશ્વત, અમર, મહાન યશ, તેજ, ઇચ્છિત અને અમારો સર્વોચ્ચ આશ્રય છો. જે આવવાનું છે અને જે આવી ગયું છે — બધું તમે જ છો." "તમે સર્વોચ્ચ છો; સ્થાવર-જંગમ બધું તમારી કિરણોથી પ્રકાશિત થાય છે, જેમ સૂર્યના કિરણોથી પ્રકાશ ફેલાય છે. તમે પ્રકાશને પાછું ખેંચી સર્વને અંતે લાવવા વાળા છો. જેમ ક્રોધિત સૂર્ય સૃષ્ટિને દહાવે, તેમ તમે અગ્નિ સમાન તેજથી પ્રજાઓને દહાવો છો; પ્રલયાગ્નિ જેવા ભયાનક બની, યુગના અંતે સર્વનો વિનાશ લાવો છો. હે પંખીશ્રેષ્ઠ, અમે તમારી પાસે આશરો લેવા આવ્યા છીએ — અગ્નિ સમાન તેજસ્વી, વીજળી જેવો તેજ ધરાવનાર, અંધકારને દૂર કરનાર, વાદળોમાં વિહરનાર, મહાબલી ગરુડ!" "તમે વરદાતા, દૂર-નજીકના સ્વામી, અજેય પરાક્રમી છો; તમારા તેજથી સમગ્ર જગત તપે છે, હે જગતના સ્વામી. શુદ્ધ સોનાની જેમ તેજસ્વી, બધા દેવતાઓનું રક્ષણ કરો હે મહાત્મા. બધા આકાશમાં વિમાનોમાં ફરતા ભયથી ભ્રમિત થાય છે; તમે ઋષિપુત્ર, દયાળુ સ્વામી, મહાત્મા, પંખીશ્રેષ્ઠ, કશ્યપપુત્ર છો. અમ પર ક્રોધ ન કરો, જગત પર શ્રેષ્ઠ દયા દર્શાવો, સ્વામી, શાંત થાઓ અને અમને રક્ષણ આપો. તમારી ગર્જનાથી દિશાઓ, આકાશ, સ્વર્ગ અને પૃથ્વી કંપે છે." "હે શુભકર્તા, અમને કલ્યાણ આપો." આમ દેવતાઓ અને ઋષિગણોએ સુપર્ણ ગરુડની સ્તુતિ કરી. ત્યારબાદ ગરુડે પોતાનું તેજ પાછું ખેંચી લીધું. પછી, ગરુડ — જે ઇચ્છ્યા ત્યાં જઈ શકે એવો, મહાશક્તિશાળી — મહાસાગરની પાર પોતાની માતા વિનતા પાસે પહોંચ્યો. ત્યાં વિનતા, શરતમાં હારીને, દુઃખથી પીડાઈ દાસીપણે જીવી રહી હતી.