સમુદ્રના કિનારે પવનથી હલનચલન પામતો, ઝૂલાની જેમ ડોલતો અને ઉંચકાઇ ઊઠતો સમુદ્ર, તરંગોથી અશાંતિ અને ઉલ્લાસથી ભરેલો હતો. તેની તરંગો જાણે ચારે તરફ ઉછળતી, નૃત્ય કરતાં હાથોની જેમ ચંચળ હતી. ચંદ્રના વધઘટના કારણે, ઊંચા-નીચા થતા તરંગોથી ભરેલો એ અનન્ય સમુદ્ર પાંંચજન્યનો જન્મસ્થળ બન્યો. જ્યારે અનંત શક્તિવાળા, પુણ્યશાળી ગોવિંદ ભગવાન વરુહ સ્વરૂપે પૃથ્વી શોધવા માટે સમુદ્રમાં પ્રવેશ્યા, ત્યારે એ જળ ખૂબ જ ઉથલપાથલ અને ગંદા થઈ ગયા. ઋષિ અત્રિએ, પોતાના પ્રતિજ્ઞામાં અડગ રહી, સો વર્ષ સુધી પણ એ અપરિમિત અને અવિનાશી પાતાળ લોકને પ્રાપ્ત કરી શક્યા નહોતાં. યુગ આરંભે, પદ્મનાભ ભગવાનની યોગનિદ્રાની સેવા કરતો વિષ્ણુ, અનંત ઉર્જાવાળો હતો. મેઘના વીજથી ડરેલા મૈનાકને રક્ષણ આપનાર અને દિંબાહના પ્રહારો વડે પીડિત અસુરોને આશ્રય આપનાર પણ એજ સમુદ્ર હતો. નદીઓના સ્વામી સમુદ્રે, બડવા અગ્નિના મુખે પવિત્ર અર્પણ આપતો, અપરિમિત, વિશાળ અને અવ્યાખ્યેય રહ્યો. હજારો શક્તિશાળી નદીઓ સતત તેને ભરીને જાણે સ્પર્ધા કરતાં, અને તરંગો પ્રખર નૃત્ય કરતાં. એ મહાસાગર, ગહન, અપરિમિત અને અનંત, વ્હેલ અને મકરોથી ભરેલો, જળચર પ્રાણીઓના ભયાનક ગર્જનાથી ધ્વનિત, આકાશ જેવું વિશાળ અને તેજસ્વી દેખાતો. નાગોએ એકબીજામાં ચર્ચા કરી, "માતા પ્રેમ વિના દુઃખી રહે છે, જો તેની ઈચ્છા પુરી ન થાય તો તે દહન કરે છે." તેઓએ નક્કી કર્યું કે, "જો માતા પ્રસન્ન થશે તો આપણને શ્રાપથી મુક્ત કરશે; તેથી આપણે ઘોડાની પૂંછડી કાળી કરી દઈએ." એ રીતે નક્કી કરીને, તેઓ ત્યાં ઘોડાની પૂંછડીના કાળા વાળની જેમ ઊભા રહ્યા. એ જ સમયે, કદ્રૂ અને વિનતા – બંને બહેનો – એક બીજાને શરત લગાવી. શરત લગાવીને, બંને બહેનો, દક્ષપુત્રીઓ, આનંદપૂર્વક મહાસાગરના કિનારે પહોંચી. કદ્રૂ અને વિનતા આકાશમાં વિહરતાં, અડગ, જળધનના ભંડાર સમાન સમુદ્રને નિહાળી રહી હતી. એ સમુદ્ર પવનથી ઉગ્ર રીતે ઉથલપાથલ, મહાજનારો અને વિશાળ માછલીઓથી ભરેલો, મકરોથી પણ ઢંકાયેલો હતો. અનંત અને વિવિધ પ્રકારના જળચરોથી ભરેલો, ભયાનક, અપરાજેય, ગહન અને અત્યંત ભયાનક એ મહાસાગર, સર્વમણિનો સ્ત્રોત, વરુણનું નિવાસસ્થાન, નાગોનું ઘર અને આનંદદાયક, નદીઓનો સ્વામી હતો. પાતાળ અગ્નિનું નિવાસ, અસુરોનું ઘર, ભયાનક જીવતોનું નિવાસ, અને જળનો અક્ષય ખજાનો પણ એજ હતો. એ તેજસ્વી, દિવ્ય, અમર દેવતાઓ માટે અમૃતનું સ્ત્રોત, સર્વોચ્ચ, અપરિમિત, અકલ્પ્ય અને સ્વર્ગના શુદ્ધ જળ સમાન હતો. અનેક મહાનદીઓએ તેને ભરપૂર કરી, તરંગો આનંદથી નૃત્ય કરતાં જણાતાં. એ ઊંડો અને વિશાળ સમુદ્ર, પાતાળ અગ્નિના જ્વાળાથી પ્રકાશિત, આકાશ જેવો, ગર્જનાથી ધ્વનિત, તેમની નજરે પડ્યો. અંતે, વિનતા સાથે કદ્રૂ એ મહાસાગર પાર કરીને, ઝડપથી ઘોડા પાસે પહોંચી. ત્યાં તેમણે એ શ્રેષ્ઠ, તેજસ્વી, ચંદ્રકિરણ જેવો ધાવક ઘોડો જોયો, જેના બંને વાળ કાળાં હતાં. પૂંછડીના મૂળે અનેક કાળા વાળ જોઈ, કદ્રૂએ વિનતાને દુઃખી કરી દઈ, તેને દાસીપણે બાંધવી પડી. આ રીતે, શરતમાં હારી ગયેલી વિનતા દુઃખી થઈ અને દાસી બની. એ દરમિયાન, યોગ્ય સમય આવતાં, વિનતાના ઇંડામાંથી ગરુડનો જન્મ થયો. એ મહાશક્તિશાળી, સર્વદિશા પ્રકાશિત કરતો, અનુકૂળ રૂપ ધારણ કરી શકતો, ઇચ્છા મુજબ ગતિ અને કર્મ કરી શકતો પક્ષી જન્મ્યો. તે blazing અગ્નિ સમાન, ભયાનક, વીજળી જેવી આંખો ધરાવતો, પ્રલયકાળની અગ્નિ જેવી તેજસ્વી કાયાવાળો હતો. ક્ષણમાં જ, એ વિશાળકાય પક્ષી આકાશમાં ઉડી ગયો, ભયાનક ગર્જનાથી ગર્જતો, પાતાળ અગ્નિ જેવો ભયંકર. તેને જોઈને, બધા દેવતાઓ અગ્નિ પાસે આશ્રય લેવા ગયા અને નમન કરી કહ્યું, "હે અગ્નિ, વધુ પ્રચંડ ના થાઓ; તમે અમને દહન કરવા માંગતા નથી ને? કેમ કે એ મહાન અગ્નિપ્રમાણે તેજસ્વી જ્યોતિ તમારી પાસેથી ધસી રહી છે." અગ્નિએ કહ્યું, "હે અસુરવિનાશક દેવો, તેમ નથી. આ ગરુડ મારી સમાન શક્તિ ધરાવે છે. એ અતિપ્રભાશાળી, વિનતાનો આનંદ, અને એની તેજથી તમે બધા ચકિત થઈ ગયા છો. એ કશ્યપપુત્ર, નાગવિનાશક, દેવોના કલ્યાણ અને દૈત્ય-રાક્ષસોના વિનાશ માટે જન્મેલો છે." "અહીં ડરવાની જરૂર નથી; તેને મારા સાથે જુઓ. તમે ઋષિ છો, મહાભાગ્યશાળી છો, દેવ છો, પક્ષીઓના સ્વામી છો. તમે સ્વામી, પ્રકાશક, સૂર્ય, સર્વોચ્ચ સર્જનહાર, પ્રજાપતિ, ઇન્દ્ર, ઘોડાઓના સ્વામી, શરવા, જગતના સ્વામી છો. તમે કમલજના મુખ, પુજારી, અગ્નિ અને પવન પણ છો; તમે જ પોષક, વ્યવસ્થાપક, અને વિષ્ણુ – દેવોમાં શ્રેષ્ઠ છો." "તમે મહાન, અજેય, શાશ્વત, અમર છો; તમે મહાકીર્તિ, તેજ, ઇચ્છિત અને અમારો સર્વોચ્ચ આશ્રય છો. જે આવવાનું છે અને જે આવી ચૂક્યું છે – તે બધું તમે જ છો.