అవధూతగీతా

సాకారం చ నిరాకారం నేతి నేతీతి సర్వదా। భేదాభేదవినిర్ముక్తో వర్తతే కేవలః శివః

రూపంతోనూ, రూపం లేకుండానూ, ఎప్పుడూ 'ఇది కాదు, అది కాదు' అని చెప్పుతూ, భేదాభేదాలకీ అతీతంగా, ఒక్క శివుడే నిలిచివుంటాడు.

న తే చ మాతా చ పితా చ బన్ధుః న తే చ పత్నీ న సుతశ్చ మిత్రమ్। న పక్షపాతీ న విపక్షపాతః కథం హి సంతప్తిరియం హి చిత్తే

నీకు తల్లి లేదు, తండ్రి లేదు, బంధువు లేదు; భార్య లేదు, కుమారుడు లేదు, స్నేహితుడు లేదు. నీవు ఎవరిపట్లా పక్షపాతం చూపవు, వ్యతిరేకత చూపవు. మరి ఈ మనోవ్యాకులత ఎందుకు కలుగుతోంది?

దివా నక్తం న తే చిత్తం ఉదయాస్తమయౌ న హి। విదేహస్య శరీరత్వం కల్పయన్తి కథం బుధాః

నీకు, ఓ మనసా, పగలు లేదు, రాత్రి లేదు, ఉదయం లేదు, సాయంకాలం లేదు. శరీరం లేని వానికి శరీరాన్ని ఊహించడాన్ని జ్ఞానులు ఎలా ఒప్పుకుంటారు?

నావిభక్తం విభక్తం చ న హి దుఃఖసుఖాది చ। న హి సర్వమసర్వం చ విద్ధి చాత్మానమవ్యయమ్

అది విడిపోలేదు, కలిసిపోలేదు; నొప్పి లేదా ఆనందం కాదు; అంతా కాదు, ఏదీ కాదు. ఆత్మను నశించనిదిగా తెలుసుకో.

నాహం కర్తా న భోక్తా చ న మే కర్మ పురాఽధునా। న మే దేహో విదేహో వా నిర్మమేతి మమేతి కిమ్

నేను చేయువాడిని కాదు, అనుభవించువాడిని కాదు; నాకు గత, వర్తమాన క్రియలు లేవు. నాకు శరీరం లేదు, శరీరముతోనూ లేను, శరీరం లేకుండానూ లేను. మరి 'నాది', 'నా కాద' అనే భావం ఎలా వస్తుంది?

న మే రాగాదికో దోషో దుఃఖం దేహాదికం న మే। ఆత్మానం విద్ధి మామేకం విశాలం గగనోపమమ్

నాకు రాగాది దోషాలు లేవు, శరీర సంబంధమైన బాధలు లేవు. నన్ను ఒక్కటిగా, విశాలంగా, ఆకాశంలా ఉన్న ఆత్మగా తెలుసుకో.

సఖే మనః కిం బహుజల్పితేన సఖే మనః సర్వమిదం వితర్క్యమ్। యత్సారభూతం కథితం మయా తే త్వమేవ తత్త్వం గగనోపమోఽసి

సఖా మనసా! ఎక్కువగా మాట్లాడడం ఎందుకు? సఖా మనసా! ఇవన్నీ ఊహలు మాత్రమే. అసలు విషయం నేను చెప్పాను—నీవే తత్వం, నీవు ఆకాశంలా విస్తరించి ఉన్నవాడివి.

యేన కేనాపి భావేన యత్ర కుత్ర మృతా అపి। యోగినస్తత్ర లీయన్తే ఘటాకాశమివామ్బరే

ఎలా అయినా, ఎక్కడైనా, మరణ సమయంలో అయినా, యోగులు అక్కడే లీనమవుతారు. అది గడిలోని ఆకాశం, ఆకాశంలో కలిసిపోవడంలాంటిది.

తీర్థే చాన్త్యజగేహే వా నష్టస్మృతిరపి త్యజన్। సమకాలే తనుం ముక్తః కైవల్యవ్యాపకో భవేత్

తీర్థంలో అయినా, ఓ అణగారినవాడి ఇంట్లో అయినా, మరణ సమయంలో జ్ఞాపకం పోయినా, ఆ క్షణంలో శరీరం విడిచినవాడు పరిపూర్ణ మోక్షాన్ని పొందుతాడు.

ధర్మార్థకామమోక్షాంశ్చ ద్విపదాదిచరాచరమ్। మన్యన్తే యోగినః సర్వం మరీచిజలసన్నిభమ్

ధర్మం, ధనం, కామం, మోక్షం, అన్ని జంతువులు—జరగునివి, నిలిచినవి—ఇవన్నీ యోగులు మాయమయమైన నీటిబొట్టులా, మిరాజ్‌లా చూస్తారు.

అతీతానాగతం కర్మ వర్తమానం తథైవ చ। న కరోమి న భుఞ్జామి ఇతి మే నిశ్చలా మతిః

గతం, భవిష్యత్తు, వర్తమానంలో జరిగే క్రియలు—నేను చేయను, అనుభవించను. అందుకే నా మనస్సు స్థిరంగా ఉంది.

శూన్యాగారే సమరసపూత- స్తిష్ఠన్నేకః సుఖమవధూతః। చరతి హి నగ్నస్త్యక్త్వా గర్వం విన్దతి కేవలమాత్మని సర్వమ్

ఖాళీ ఇల్లు లో ఒంటరిగా ఉండి, సమభావంతో పవిత్రుడై, ఆవధూతుడు ఆనందంగా ఉంటాడు. అతడు గర్వాన్ని వదిలేసి, దుస్తులు లేకుండా సంచరిస్తూ, అన్నీ విషయాలను తనలోనే అనుభవిస్తాడు.

త్రితయతురీయం నహి నహి యత్ర విన్దతి కేవలమాత్మని తత్ర। ధర్మాధర్మౌ నహి నహి యత్ర బద్ధో ముక్తః కథమిహ తత్ర

మూడు స్థితులకి మించి ఉన్న నాల్గవది, అది తానే తప్ప మరెక్కడా దొరకదు. అక్కడ ధర్మమూ, అధర్మమూ లేవు; బంధమూ, మోక్షమూ లేవు — అలాంటి చోట ఇవి ఎలా ఉంటాయి?

విన్దతి విన్దతి నహి నహి మన్త్రం ఛన్దోలక్షణం నహి నహి తన్త్రమ్। సమరసమగ్నో భావితపూతః ప్రలపితమేతత్పరమవధూతః

ఇక్కడ దొరికేది మంత్రమూ కాదు, ఛందస్సు లక్షణమూ కాదు, తంత్రమూ కాదు. సమభావంలో లీనమై, ధ్యానంతో పవిత్రుడై, పరమావధూతుడు ఇలా పలుకుతున్నాడు.

సర్వశూన్యమశూన్యం చ సత్యాసత్యం న విద్యతే। స్వభావభావతః ప్రోక్తం శాస్త్రసంవిత్తిపూర్వకమ్

అన్నీ శూన్యమూ, అశూన్యమూ; నిజమూ, అబద్ధమూ లేవు. ఇది తన సహజ స్వభావం వల్ల చెప్పబడింది, శాస్త్ర జ్ఞానం ఆధారంగా.

ఇతి ప్రథమోఽధ్యాయః

ఇలా మొదటి అధ్యాయం ముగిసింది.

బాలస్య వా విషయభోగరతస్య వాపి మూర్ఖస్య సేవకజనస్య గృహస్థితస్య। ఏతద్గురోః కిమపి నైవ న చిన్తనీయం రత్నం కథం త్యజతి కోఽప్యశుచౌ ప్రవిష్టమ్

బాలుడైనా, ఇంద్రియ సుఖాల్లో మునిగిపోయినవాడైనా, మూర్ఖుడైనా, సేవకుడైనా, గృహస్థుడైనా — గురువు విషయాల్లో ఏమీ విచారించాల్సిన అవసరం లేదు. ఒకవేళ రత్నం ఏదైనా అపవిత్రమైన చోట పడిపోయినా, దాన్ని ఎవరు వదులుతారు?

నైవాత్ర కావ్యగుణ ఏవ తు చిన్తనీయో గ్రాహ్యః పరం గుణవతా ఖలు సార ఏవ। సిన్దూరచిత్రరహితా భువి రూపశూన్యా పారం న కిం నయతి నౌరిహ గన్తుకామాన్

ఇక్కడ కవిత్వ గుణాల గురించి ఆలోచించాల్సిన పనిలేదు; మంచి గుణాలున్నవారు అసలు సారాన్ని మాత్రమే గ్రహించాలి. రంగు, ఆకారం లేని పడవ కూడా, ఈ భూమిపై దాటి వెళ్లాలనుకునే వారిని దాటి తీసుకెళ్తుంది.

ప్రయత్నేన వినా యేన నిశ్చలేన చలాచలమ్। గ్రస్తం స్వభావతః శాన్తం చైతన్యం గగనోపమమ్

ప్రయత్నం లేకుండానే, స్థిరమైనదానివల్ల చలించేది, అచలమైనదీ అంతా లయమవుతుంది. అది సహజంగా ప్రశాంతమైన, ఆకాశం లాంటి చైతన్యం.

అయత్నాఛాలయేద్యస్తు ఏకమేవ చరాచరమ్। సర్వగం తత్కథం భిన్నమద్వైతం వర్తతే మమ

ఎటువంటి ప్రయత్నం లేకుండా, ఒకటే ఉన్న చరాచరాన్ని నడిపించేవాడు ఎవరో, ఆ సర్వవ్యాప్తి, అద్వైతం నాకు ఎలా వేరు అవుతుంది?

అహమేవ పరం యస్మాత్సారాత్సారతరం శివమ్। గమాగమవినిర్ముక్తం నిర్వికల్పం నిరాకులమ్

నేనే పరమమైనవాడిని, అన్ని సారాలకన్నా గొప్ప సారాన్ని, శివత్వాన్ని కలవాడిని. నాకెట్టి వచ్చిపోవడమూ లేదు, భేదమూ లేదు, కలతా లేదు.

సర్వావయవనిర్ముక్తం తథాహం త్రిదశార్చితమ్। సంపూర్ణత్వాన్న గృహ్ణామి విభాగం త్రిదశాదికమ్

అన్ని అవయవాల నుంచి విముక్తుడిని, దేవతలు పూజించేవాడిని. నేను సంపూర్ణుడినందున, దేవతలలోనైనా, ఏ విభాగాన్నీ అంగీకరించను.

ప్రమాదేన న సన్దేహః కిం కరిష్యామి వృత్తిమాన్। ఉత్పద్యన్తే విలీయన్తే బుద్బుదాశ్చ యథా జలే

అజాగ్రత్త వల్ల సందేహం లేదు — నేను కార్యనిరతుడిగా ఏమి చేయగలను? నీటిలో బుడబుడలు పుట్టి, కలిసిపోతున్నట్లే.

మహదాదీని భూతాని సమాప్యైవం సదైవ హి। మృదుద్రవ్యేషు తీక్ష్ణేషు గుడేషు కటుకేషు చ

మహత్త్వం మొదలైన భూతాలు, ఎప్పుడూ ఇలా లయమవుతూనే ఉంటాయి; మృదువైనవి, ద్రవమైనవి, తీపి, చేదు, మసక పదార్థాలలో అన్నీ కలిసిపోతాయి.

కటుత్వం చైవ శైత్యత్వం మృదుత్వం చ యథా జలే। ప్రకృతిః పురుషస్తద్వదభిన్నం ప్రతిభాతి మే

చేదుతనం, చల్లదనం, మృదుత్వం — ఇవన్నీ నీటిలో ఎలా కలిసిపోతాయో, అలాగే ప్రకృతి, పురుషుడు నాకు వేరుగా కనిపించవు.

సర్వాఖ్యారహితం యద్యత్సూక్ష్మాత్సూక్ష్మతరం పరమ్। మనోబుద్ధీన్ద్రియాతీతమకలఙ్కం జగత్పతిమ్

అన్ని పేర్లకు అతీతమైనది, సూక్ష్మమైనదానికన్నా ఇంకా సూక్ష్మమైనది, పరమమైనది, మనసు, బుద్ధి, ఇంద్రియాలకు అతీతమైనది, కలుషతలేని జగత్పతిని.

ఈదృశం సహజం యత్ర అహం తత్ర కథం భవేత్। త్వమేవ హి కథం తత్ర కథం తత్ర చరాచరమ్

అలాంటి సహజ స్థితి ఉన్న చోట, నేను ఎలా ఉంటాను? నువ్వు ఎలా ఉంటావు? చరాచరమూ అక్కడ ఎలా ఉంటుంది?

గగనోపమం తు యత్ప్రోక్తం తదేవ గగనోపమమ్। చైతన్యం దోషహీనం చ సర్వజ్ఞం పూర్ణమేవ చ

ఆకాశంతో పోల్చబడింది నిజంగా ఆకాశం లాంటిదే; అది దోషరహితమైన, సర్వజ్ఞమైన, సంపూర్ణమైన చైతన్యం.

పృథివ్యాం చరితం నైవ మారుతేన చ వాహితమ్। వరిణా పిహితం నైవ తేజోమధ్యే వ్యవస్థితమ్

అది భూమిపై నడవదు, గాలితో ఎగురదు, నీటితో కప్పబడదు, అగ్నిలో స్థిరంగా ఉండదు.