అవధూతగీతా

తత్త్వం త్వం న హి సన్దేహః కిం జానామ్యథవా పునః। అసంవేద్యం స్వసంవేద్యమాత్మానం మన్యసే కథమ్

నీవే పరమార్థం—ఇందులో సందేహం లేదు; మళ్ళీ నేనేమి తెలుసుకోగలను? తెలిసే విషయంగా కాని ఆత్మను, నీవు ఎలా తెలుసుకోదగినదిగా భావిస్తావు?

మాయాఽమాయా కథం తాత ఛాయాఽఛాయా న విద్యతే। తత్త్వమేకమిదం సర్వం వ్యోమాకారం నిరఞ్జనమ్

ప్రియమైనవాడా, మాయ లేదా అమాయ ఎలా ఉంటాయి? నీడ లేదా నీడలేదని ఉండదు. ఇది అంతా ఒక్కటే, ఆకాశంలా రూపరహితం, మచ్చలేని పరమార్థమే.

ఆదిమధ్యాన్తముక్తోఽహం న బద్ధోఽహం కదాచన। స్వభావనిర్మలః శుద్ధ ఇతి మే నిశ్చితా మతిః

నాకు ఆది, మధ్య, అంతం లేవు; ఎప్పుడూ బంధించబడలేదు; నా స్వభావం ప్రకారం నేను మలినములేని శుద్ధుడిని—ఇది నా స్థిరమైన నమ్మకం.

మహదాది జగత్సర్వం న కించిత్ప్రతిభాతి మే। బ్రహ్మైవ కేవలం సర్వం కథం వర్ణాశ్రమస్థితిః

మహత్తత్త్వం మొదలుకొని ఈ జగత్తు నాకు ఏదీ కనిపించదు; అన్నీ బ్రహ్మమే—అప్పుడు వర్ణాశ్రమ భేదం ఎలా ఉంటుంది?

జానామి సర్వథా సర్వమహమేకో నిరన్తరమ్। నిరాలమ్బమశూన్యం చ శూన్యం వ్యోమాదిపఞ్చకమ్

ప్రతి విధంగా నాకు తెలుసు—నేనే అన్నీ, ఎప్పుడూ విడిపోని వాడిని; నాకు ఆధారం లేదు, శూన్యమూ కాదు, అయినా ఆకాశాది ఐదు శూన్యాల్లాంటి వాడిని.

న షణ్ఢో న పుమాన్న స్త్రీ న బోధో నైవ కల్పనా। సానన్దో వా నిరానన్దమాత్మానం మన్యసే కథమ్

నేను శండుడిని కాదు, పురుషుడిని కాదు, స్త్రీని కాదు; జ్ఞానం కాదు, ఊహ కాదు; ఆనందముగలవాడిగా లేదా ఆనందం లేనివాడిగా ఆత్మను నీవు ఎలా భావించగలవు?

షడఙ్గయోగాన్న తు నైవ శుద్ధం మనోవినాశాన్న తు నైవ శుద్ధమ్। గురూపదేశాన్న తు నైవ శుద్ధం స్వయం చ తత్త్వం స్వయమేవ బుద్ధమ్

షడంగయోగం వల్ల కాదు, మనస్సు నశించిందని కాదు, గురువు చెప్పిన బోధ వల్ల కాదు; పరమార్థం నీవే స్వయంగా తెలుసుకోవాలి.

న హి పఞ్చాత్మకో దేహో విదేహో వర్తతే న హి। ఆత్మైవ కేవలం సర్వం తురీయం చ త్రయం కథమ్

ఈ శరీరం ఐదు భూతాల కలయిక కాదు, అవి లేకుండా కూడా ఉండదు; ఆత్మే అన్నీ—అప్పుడు తురీయ స్థితి లేదా మిగతా మూడు స్థితులు ఎలా ఉంటాయి?

న బద్ధో నైవ ముక్తోఽహం న చాహం బ్రహ్మణః పృథక్। న కర్తా న చ భోక్తాహం వ్యాప్యవ్యాపకవర్జితః

నేను బంధించబడలేదు, ముక్తుడిని కూడా కాదు; బ్రహ్మతో వేరుగా లేను; నేను కర్తను కాదు, భోక్తను కాదు; వ్యాపించడమూ, వ్యాపింపబడడమూ నాకు లేదు.

యథా జలం జలే న్యస్తం సలిలం భేదవర్జితమ్। ప్రకృతిం పురుషం తద్వదభిన్నం ప్రతిభాతి మే

నీటిని నీటిలో కలిపితే తేడా ఉండదు; అలాగే ప్రకృతి, పురుషుడు నాకు వేరుగా కనిపించవు.

యది నామ న ముక్తోఽసి న బద్ధోఽసి కదాచన। సాకారం చ నిరాకారమాత్మానం మన్యసే కథమ్

నీవు ముక్తుడివి కాకపోయినా, ఎప్పుడూ బంధించబడలేదు; ఆత్మకు రూపం ఉందని లేదా రూపం లేదని నీవు ఎలా భావించగలవు?

జానామి తే పరం రూపం ప్రత్యక్షం గగనోపమమ్। యథా పరం హి రూపం యన్మరీచిజలసన్నిభమ్

నీ పరమరూపాన్ని నాకు ప్రత్యక్షంగా తెలుసు, అది ఆకాశంలా; ఆ పరమరూపం నీటిలోని మాయమయమైన ప్రతిబింబంలా ఉంటుంది.

న గురుర్నోపదేశశ్చ న చోపాధిర్న మే క్రియా। విదేహం గగనం విద్ధి విశుద్ధోఽహం స్వభావతః

నాకు గురువూ లేదు, బోధన లేదు, ఉపాధి లేదు, క్రియ లేదు; నేను స్వభావత: శుద్ధుడిని, శరీరరహితుడిని, ఆకాశంలాంటి వాడిని అని తెలుసుకో.

విశుద్ధోఽస్య శరీరోఽసి న తే చిత్తం పరాత్పరమ్। అహం చాత్మా పరం తత్త్వమితి వక్తుం న లజ్జసే

నీ శరీరం పవిత్రమని, నీ మనస్సు అత్యున్నతమని, నీవే పరమాత్మవని నీవు చెప్పుకుంటున్నావు. అలాంటి మాటలు చెప్పడంలో నీకు ఏమాత్రం సిగ్గు లేదు.

కథం రోదిషి రే చిత్త హ్యాత్మైవాత్మాత్మనా భవ। పిబ వత్స కలాతీతమద్వైతం పరమామృతమ్

ఓ మనసా! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీవే నీవుగా ఉండి, నీవే ఆత్మగా మారిపో. ఓ బిడ్డా! కాలానికి అతీతమైన అద్వైత అమృతాన్ని ఆస్వాదించు.

నైవ బోధో న చాబోధో న బోధాబోధ ఏవ చ। యస్యేదృశః సదా బోధః స బోధో నాన్యథా భవేత్

ఇక్కడ జ్ఞానం లేదు, అజ్ఞానం లేదు, రెండూ కలిపినదీ లేదు. ఎవరి బోధ ఇలాంటిదో, ఆ బోధ ఎప్పుడూ మారదు.

జ్ఞానం న తర్కో న సమాధియోగో న దేశకాలౌ న గురూపదేశః। స్వభావసంవిత్తరహం చ తత్త్వ- మాకాశకల్పం సహజం ధ్రువం చ

జ్ఞానం అనేది తర్కం కాదు, ధ్యానం కాదు, స్థలం కాదు, కాలం కాదు, గురువు బోధ కూడా కాదు. నేను సహజంగా తెలిసిన, ఆకాశంలా విస్తరించిన, శాశ్వతమైన తత్వమే.

న జాతోఽహం మృతో వాపి న మే కర్మ శుభాశుభమ్। విశుద్ధం నిర్గుణం బ్రహ్మ బన్ధో ముక్తిః కథం మమ

నేను పుట్టలేదు, చావలేదు. నాకు శుభాశుభ క్రియలు లేవు. నేను నిర్మలమైన, గుణరహితమైన బ్రహ్మం. నాకు బంధమూ, మోక్షమూ ఎలా ఉంటాయి?

యది సర్వగతో దేవః స్థిరః పూర్ణో నిరన్తరః। అన్తరం హి న పశ్యామి స బాహ్యాభ్యన్తరః కథమ్

దేవుడు ఎక్కడికక్కడ ఉన్నవాడు, స్థిరుడు, సంపూర్ణుడు, నిరంతరంగా ఉన్నవాడైతే, లోపల బయట అనే తేడా నేను ఎక్కడా చూడటం లేదు. మరి లోపలి, బయట అనేది ఎలా ఉంటుంది?

స్ఫురత్యేవ జగత్కృత్స్నమఖణ్డితనిరన్తరమ్। అహో మాయామహామోహో ద్వైతాద్వైతవికల్పనా

ఈ జగత్తంతా విరివిగా, నిరంతరంగా ప్రకాశిస్తోంది. ఓహో! మాయ ఎంత గొప్ప మోసమో—ఈ ద్వైత, అద్వైత భావాల ఊగిసలాటే!

సాకారం చ నిరాకారం నేతి నేతీతి సర్వదా। భేదాభేదవినిర్ముక్తో వర్తతే కేవలః శివః

రూపంతోనూ, రూపం లేకుండానూ, ఎప్పుడూ 'ఇది కాదు, అది కాదు' అని చెప్పుతూ, భేదాభేదాలకీ అతీతంగా, ఒక్క శివుడే నిలిచివుంటాడు.

న తే చ మాతా చ పితా చ బన్ధుః న తే చ పత్నీ న సుతశ్చ మిత్రమ్। న పక్షపాతీ న విపక్షపాతః కథం హి సంతప్తిరియం హి చిత్తే

నీకు తల్లి లేదు, తండ్రి లేదు, బంధువు లేదు; భార్య లేదు, కుమారుడు లేదు, స్నేహితుడు లేదు. నీవు ఎవరిపట్లా పక్షపాతం చూపవు, వ్యతిరేకత చూపవు. మరి ఈ మనోవ్యాకులత ఎందుకు కలుగుతోంది?

దివా నక్తం న తే చిత్తం ఉదయాస్తమయౌ న హి। విదేహస్య శరీరత్వం కల్పయన్తి కథం బుధాః

నీకు, ఓ మనసా, పగలు లేదు, రాత్రి లేదు, ఉదయం లేదు, సాయంకాలం లేదు. శరీరం లేని వానికి శరీరాన్ని ఊహించడాన్ని జ్ఞానులు ఎలా ఒప్పుకుంటారు?

నావిభక్తం విభక్తం చ న హి దుఃఖసుఖాది చ। న హి సర్వమసర్వం చ విద్ధి చాత్మానమవ్యయమ్

అది విడిపోలేదు, కలిసిపోలేదు; నొప్పి లేదా ఆనందం కాదు; అంతా కాదు, ఏదీ కాదు. ఆత్మను నశించనిదిగా తెలుసుకో.

నాహం కర్తా న భోక్తా చ న మే కర్మ పురాఽధునా। న మే దేహో విదేహో వా నిర్మమేతి మమేతి కిమ్

నేను చేయువాడిని కాదు, అనుభవించువాడిని కాదు; నాకు గత, వర్తమాన క్రియలు లేవు. నాకు శరీరం లేదు, శరీరముతోనూ లేను, శరీరం లేకుండానూ లేను. మరి 'నాది', 'నా కాద' అనే భావం ఎలా వస్తుంది?

న మే రాగాదికో దోషో దుఃఖం దేహాదికం న మే। ఆత్మానం విద్ధి మామేకం విశాలం గగనోపమమ్

నాకు రాగాది దోషాలు లేవు, శరీర సంబంధమైన బాధలు లేవు. నన్ను ఒక్కటిగా, విశాలంగా, ఆకాశంలా ఉన్న ఆత్మగా తెలుసుకో.

సఖే మనః కిం బహుజల్పితేన సఖే మనః సర్వమిదం వితర్క్యమ్। యత్సారభూతం కథితం మయా తే త్వమేవ తత్త్వం గగనోపమోఽసి

సఖా మనసా! ఎక్కువగా మాట్లాడడం ఎందుకు? సఖా మనసా! ఇవన్నీ ఊహలు మాత్రమే. అసలు విషయం నేను చెప్పాను—నీవే తత్వం, నీవు ఆకాశంలా విస్తరించి ఉన్నవాడివి.

యేన కేనాపి భావేన యత్ర కుత్ర మృతా అపి। యోగినస్తత్ర లీయన్తే ఘటాకాశమివామ్బరే

ఎలా అయినా, ఎక్కడైనా, మరణ సమయంలో అయినా, యోగులు అక్కడే లీనమవుతారు. అది గడిలోని ఆకాశం, ఆకాశంలో కలిసిపోవడంలాంటిది.

తీర్థే చాన్త్యజగేహే వా నష్టస్మృతిరపి త్యజన్। సమకాలే తనుం ముక్తః కైవల్యవ్యాపకో భవేత్

తీర్థంలో అయినా, ఓ అణగారినవాడి ఇంట్లో అయినా, మరణ సమయంలో జ్ఞాపకం పోయినా, ఆ క్షణంలో శరీరం విడిచినవాడు పరిపూర్ణ మోక్షాన్ని పొందుతాడు.