అవధూతగీతా

యేనేదం పూరితం సర్వమాత్మనైవాత్మనాత్మని। నిరాకారం కథం వన్దే హ్యభిన్నం శివమవ్యయమ్

ఈ సర్వ జగత్తు ఆత్మతోనే నిండిపోయింది. ఆ నిరాకార, అభిన్న, మారని శివునిని నేను ఎలా పూజించగలను?

పఞ్చభూతాత్మకం విశ్వం మరీచిజలసన్నిభమ్। కస్యాప్యహో నమస్కుర్యామహమేకో నిరఞ్జనః

ఈ విశ్వం ఐదు భూతాలతో కూడి, మరీచిక లేదా ఎండలో నీటి లాంటిది. నేను ఒక్కడే నిరంజనుడనై ఉన్నప్పుడు, ఎవరికి నమస్కరించాలి?

ఆత్మైవ కేవలం సర్వం భేదాభేదో న విద్యతే। అస్తి నాస్తి కథం బ్రూయాం విస్మయః ప్రతిభాతి మే

ఈ సర్వం ఆత్మయే. భేదాభేదాలు లేవు. ఉండటం, ఉండకపోవడం గురించి నేను ఎలా చెప్పగలను? నాకు ఆశ్చర్యమే కనిపిస్తుంది.

వేదాన్తసారసర్వస్వం జ్ఞానం విజ్ఞానమేవ చ। అహమాత్మా నిరాకారః సర్వవ్యాపీ స్వభావతః

వేదాంత సారమంతా జ్ఞానం, అనుభూతి. నేను నిరాకారమైన, సహజంగా అన్ని చోట్ల వ్యాపించిన ఆత్మనే.

యో వై సర్వాత్మకో దేవో నిష్కలో గగనోపమః। స్వభావనిర్మలః శుద్ధః స ఏవాయం న సంశయః

అన్ని ప్రాణులలో ఉన్న, భాగాలేని, ఆకాశం లాంటి, సహజంగా నిర్మలమైన, శుద్ధమైన ఆ దేవుడు ఇదే, దీనిలో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

అహమేవావ్యయోఽనన్తః శుద్ధవిజ్ఞానవిగ్రహః। సుఖం దుఃఖం న జానామి కథం కస్యాపి వర్తతే

నేనే శాశ్వతుడిని, అనంతుడిని, శుద్ధ జ్ఞాన స్వరూపుడిని. నాకు సుఖం, దుఃఖం తెలియవు. అవి ఎవరికైనా ఎలా ఉంటాయి?

న మానసం కర్మ శుభాశుభం మే న కాయికం కర్మ శుభాశుభం మే। న వాచికం కర్మ శుభాశుభం మే జ్ఞానామృతం శుద్ధమతీన్ద్రియోఽహమ్

నా మనస్సులో శుభాశుభమైన పనులు లేవు. నా శరీరంతో శుభాశుభమైన పనులు లేవు. నా మాటలతో శుభాశుభమైన పనులు లేవు. నేను జ్ఞానామృతం, శుద్ధమైన, ఇంద్రియాలకు అతీతుడిని.

మనో వై గగనాకారం మనో వై సర్వతోముఖమ్। మనోఽతీతం మనః సర్వం న మనః పరమార్థతః

మనస్సు ఆకాశ స్వరూపం, అన్ని దిక్కులకూ వ్యాపించింది. మనస్సు దాటి ఉంది, మనస్సే సర్వం. కానీ పరమార్థంలో మనస్సే లేదు.

అహమేకమిదం సర్వం వ్యోమాతీతం నిరన్తరమ్। పశ్యామి కథమాత్మానం ప్రత్యక్షం వా తిరోహితమ్

ఈ సర్వం నేనే, ఆకాశాన్ని దాటి, ఎక్కడా అంతరాయం లేకుండా ఉన్నాను. నేను నా ఆత్మను ప్రత్యక్షంగా లేదా మరుగునా ఎలా చూడగలను?

త్వమేవమేకం హి కథం న బుధ్యసే సమం హి సర్వేషు విమృష్టమవ్యయమ్। సదోదితోఽసి త్వమఖణ్డితః ప్రభో దివా చ నక్తం చ కథం హి మన్యసే

నువ్వే ఈ ఒక్కటివి, నీవు ఎందుకు గ్రహించలేవు? అవిభాజ్యమైన, శాశ్వతమైనది అందరిలో సమంగా ఉంది. నువ్వు ఎప్పుడూ వెలుగుగా ఉన్నావు, విభిన్నత లేకుండా ఉన్నావు ప్రభూ, పగలు, రాత్రి ఎలా ఊహించగలవు?

ఆత్మానం సతతం విద్ధి సర్వత్రైకం నిరన్తరమ్। అహం ధ్యాతా పరం ధ్యేయమఖణ్డం ఖణ్డ్యతే కథమ్

ఆత్మను ఎప్పుడూ, ఎక్కడైనా, ఒకటిగా, అంతరాయంలేకుండా తెలుసుకో. నేను ధ్యానం చేసే వాడిని, పరమ ధ్యేయాన్ని. అఖండమైనది ఎలా విభజించబడుతుంది?

న జాతో న మృతోఽసి త్వం న తే దేహః కదాచన। సర్వం బ్రహ్మేతి విఖ్యాతం బ్రవీతి బహుధా శ్రుతిః

నువ్వు పుట్టలేదు, చావలేదు, నీకు ఎప్పుడూ శరీరం లేదు. ఈ సర్వం బ్రహ్మమే అని శాస్త్రాలు అనేక విధాలుగా చెబుతున్నాయి.

స బాహ్యాభ్యన్తరోఽసి త్వం శివః సర్వత్ర సర్వదా। ఇతస్తతః కథం భ్రాన్తః ప్రధావసి పిశాచవత్

నువ్వు లోపల, బయట ఉన్నావు, శివుడవు, ఎక్కడైనా, ఎప్పుడూ ఉన్నావు. అయినా ఎందుకు భ్రమలో పడి, పిశాచంలా తిరుగుతున్నావు?

సంయోగశ్చ వియోగశ్చ వర్తతే న చ తే న మే। న త్వం నాహం జగన్నేదం సర్వమాత్మైవ కేవలమ్

కలయిక, విడిపోవడం జరుగుతుంటాయి, కానీ అవి నీవి కావు, నావి కావు. నువ్వు కాదు, నేనూ కాదు, ఈ జగత్తూ కాదు—సర్వం ఆత్మయే.

శబ్దాదిపఞ్చకస్యాస్య నైవాసి త్వం న తే పునః। త్వమేవ పరమం తత్త్వమతః కిం పరితప్యసే

శబ్దాది ఐదు విషయాలకు నువ్వు సంబంధించినవాడు కాదు, అవి నీవి కావు. నువ్వే పరమ సత్యం. మరి ఎందుకు బాధపడుతున్నావు?

జన్మ మృత్యుర్న తే చిత్తం బన్ధమోక్షౌ శుభాశుభౌ। కథం రోదిషి రే వత్స నామరూపం న తే న మే

పుట్టడం, చావడం నీకూ లేదురా మనస్సా, బంధం, విముక్తి, శుభాశుభాలు కూడా లేవు. మరి ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు బిడ్డా? నామరూపాలు నీవి కావు, నావి కావు.

అహో చిత్త కథం భ్రాన్తః ప్రధావసి పిశాచవత్। అభిన్నం పశ్య చాత్మానం రాగత్యాగాత్సుఖీ భవ

ఓ మనస్సా, నువ్వు ఎందుకు భ్రమలో పడి, పిశాచంలా తిరుగుతున్నావు? అభిన్నమైన ఆత్మను చూడు. రాగద్వేషాలను వదిలి సంతోషంగా ఉండు.

త్వమేవ తత్త్వం హి వికారవర్జితం నిష్కమ్పమేకం హి విమోక్షవిగ్రహమ్। న తే చ రాగో హ్యథవా విరాగః కథం హి సన్తప్యసి కామకామతః

నీవే నిజమైన సత్యం, మార్పులు లేని, కదలని, ఏకైకుడు, విముక్తి స్వరూపుడవు. నీకు ఆశక్తి లేదు, విరక్తి లేదు. మరి కోరికల వల్ల నీవు ఎలా బాధపడతావు?

వదన్తి శ్రుతయః సర్వాః నిర్గుణం శుద్ధమవ్యయమ్। అశరీరం సమం తత్త్వం తన్మాం విద్ధి న సంశయః

అన్ని శాస్త్రాలు సత్యాన్ని గుణరహితమైనది, నిర్మలమైనది, నశించని, శరీరములేని, సమమైనదిగా చెబుతున్నాయి. ఆ సత్యమే నేనని నిస్సందేహంగా తెలుసుకో.

సాకారమనృతం విద్ధి నిరాకారం నిరన్తరమ్। ఏతత్తత్త్వోపదేశేన న పునర్భవసమ్భవః

రూపమున్నది అసత్యమే అని, రూపరహితమైనది అనంతమైనదని తెలుసుకో. ఈ సత్య బోధ వలన మళ్లీ జన్మలు రావు.

ఏకమేవ సమం తత్త్వం వదన్తి హి విపశ్చితః। రాగత్యాగాత్పునశ్చిత్తమేకానేకం న విద్యతే

పండితులు ఒకటే సత్యం ఎప్పుడూ సమంగా ఉందని చెబుతారు. ఆశక్తిని వదిలేసినప్పుడు మనస్సు మళ్లీ ఒక్కటి గానీ, అనేకం గానీ అవదు.

అనాత్మరూపం చ కథం సమాధి- రాత్మస్వరూపం చ కథం సమాధిః। అస్తీతి నాస్తీతి కథం సమాధి- ర్మోక్షస్వరూపం యది సర్వమేకమ్

ఆత్మ కానిది లోనికి లీనమవడం ఎలా? నిజమైన ఆత్మలో లీనమవడం ఎలా? 'ఉంది', 'లేదు' అనే భావాల్లో లీనమవడం ఎలా? ఎందుకంటే ముక్తి స్వరూపం అన్నీ ఒక్కటే.

విశుద్ధోఽసి సమం తత్త్వం విదేహస్త్వమజోఽవ్యయః। జానామీహ న జానామీత్యాత్మానం మన్యసే కథమ్

నీవు నిర్మలుడవు, సమమైన సత్యవు, శరీరరహితుడు, జన్మించనివాడు, నశించని వాడు. అలాంటప్పుడు 'నేను తెలుసుకున్నాను', 'తెలియలేదు' అని నీవు ఎలా అనుకుంటావు?

తత్త్వమస్యాదివాక్యేన స్వాత్మా హి ప్రతిపాదితః। నేతి నేతి శ్రుతిర్బ్రూయాదనృతం పాఞ్చభౌతికమ్

'నువ్వే అది' అనే వాక్యంతో నీ స్వయమైన ఆత్మను చూపించారు. 'ఇది కాదు, అది కాదు' అని వేదం అసత్యమైన, ఐదు భూతాల వల్ల ఏర్పడినదాన్ని నిరాకరిస్తుంది.

ఆత్మన్యేవాత్మనా సర్వం త్వయా పూర్ణం నిరన్తరమ్। ధ్యాతా ధ్యానం న తే చిత్తం నిర్లజ్జం ధ్యాయతే కథమ్

ఈ లోకమంతా నీతోనే, ఆత్మలో ఆత్మతో నిండిపోయి ఉంది. నీకు ధ్యానం చేసే వాడు, ధ్యానం అనే భావమే లేదు. అలాంటప్పుడు నీ మనస్సు ఎలా ధ్యానం చేస్తుంది?

శివం న జానామి కథం వదామి శివం న జానామి కథం భజామి। అహం శివశ్చేత్పరమార్థతత్త్వం సమస్వరూపం గగనోపమం చ

శివుడిని నేను తెలియను. తెలియనప్పుడు ఎలా చెప్పగలను? తెలియనప్పుడు ఎలా పూజించగలను? నిజంగా నేను శివుడే, సమమైన స్వరూపం, ఆకాశం లాంటి పరమార్థం అయితే?

నాహం తత్త్వం సమం తత్త్వం కల్పనాహేతువర్జితమ్। గ్రాహ్యగ్రాహకనిర్ముక్తం స్వసంవేద్యం కథం భవేత్

నేను సత్యం కాదు, సమమైన సత్యం కాదు, ఊహ వల్ల కలిగింది కాదు. గ్రహించేవాడు, గ్రహించబడేది లేని స్థితిలో అది ఎలా స్వయంగా అనుభూతి అవుతుంది?

అనన్తరూపం న హి వస్తు కించి- త్తత్త్వస్వరూపం న హి వస్తు కించిత్। ఆత్మైకరూపం పరమార్థతత్త్వం న హింసకో వాపి న చాప్యహింసా

అనంతమైన రూపాలు ఏవి లేవు, సత్య స్వరూపమైనది ఏదీ లేదు. ఆత్మ ఒక్కటే పరమార్థ సత్యం. అది హింసగాడు కాదు, అహింసగాడు కూడా కాదు.

విశుద్ధోఽసి సమం తత్త్వం విదేహమజమవ్యయమ్। విభ్రమం కథమాత్మార్థే విభ్రాన్తోఽహం కథం పునః

నీవు నిర్మలుడవు, సమమైన సత్యవు, శరీరరహితుడు, జన్మించని వాడు, నశించని వాడు. అలాంటప్పుడు ఆత్మ విషయమై ఎలా అయోమయం కలుగుతుంది? నేను మళ్లీ ఎలా మాయలో పడతాను?