ఆవధూతుడు పరమార్థాన్ని పొందాడు, పొందాడు—కానీ అక్కడ చిత్తశుద్ధి తప్ప, అప్రత్యక్షంగా ఏదీ కనిపించదు. సమత్వంలో లీనమై, ధ్యానశుద్ధితో, పరమ ఆవధూతుడు సత్యాన్ని ప్రకటిస్తాడు. ఇక్కడ ఆరవ అధ్యాయము ముగిసింది. ఆవధూతుడు వీధిలో దొరికిన చీరతో కప్పుకొని, పుణ్యం–పాపం అనే మార్గాలకి దూరంగా, ఖాళీ ఇంట్లో నగ్నంగా నివసిస్తూ, పరిపూర్ణ, నిర్మల, నిర్వికल्प సమాధిలో లీనమై ఉంటాడు. అతను లక్ష్యం లేకుండా, లక్ష్యం–లక్ష్యం లేనితనం రెండింటినీ దాటి, సరికొత్త నైపుణ్యంతో, పుణ్యం–పాపం రెండింటినీ దాటి, పరమసారంతో శుద్ధుడై, కలుషతరహితుడై, వాదన–తర్కాలకు అందని స్థితిలో ఉంటాడు. ఆశ–అనురాగ బంధనాల నుండి విముక్తుడై, నియమాలు–శుద్ధతలకి అతీతంగా స్థిరమై, ప్రశాంతంగా, అన్ని భేదాల నుండి స్వతంత్రంగా, పరిపూర్ణ, నిర్మల సారాన్ని కలిగి ఉంటాడు. ఇక్కడ శరీరం–శరీరం లేనితనం గురించి విచారణ ఎలా జరుగుతుంది? అనురాగం–విరాగం గురించి విచారణ ఎలా జరుగుతుంది? సారం స్వతహాగా నిర్మల, అచల, ఆకాశసమానంగా ప్రకాశిస్తుంది. రూపం–రూపం లేనితనం రెండూ లేని చోట, సారాన్ని ఎలా తెలుసుకోగలరు? పరమం ఆకాశసమానంగా ఉన్నప్పుడు, వస్తువులతో ఏ సంబంధం ఉంటుంది? సారం నిరంతర, హంససమానంగా, ఆకాశసమానంగా, నిర్మలంగా, కలుషతరహితంగా ఉంటుంది; ఇక్కడ విభజన, భేదం, వేరుదనం, మార్పు ఎలా ఉంటాయి? అన్నీ ఒకే నిరంతర సారం; ఇక్కడ కలయిక–వేరు అనే గర్వం ఎలా ఉంటుంది? అన్నీ పరమ నిరంతరంగా ఉన్నప్పుడు, ఇక్కడ సారం–సారం లేనితనం ఎలా ఉంటుంది? అన్నీ ఒకే నిర్మల సారం, ఆకాశసమానంగా, నిరంతరంగా నిర్మలంగా ఉంటాయి; ఇక్కడ సంబంధం–అసంబంధం, సత్యం–అసత్యం ఎలా ఉంటాయి? యోగి కలయిక–వేరుదనం నుండి స్వతంత్రుడు; భోగి అనుభవం–అనుభవం లేనితనం నుండి స్వతంత్రుడు; అతడు మృదువుగా, మృదువుగా, మనస్సులో కల్పించిన సహజ ఆనందాన్ని అనుభవిస్తూ సంచరిస్తాడు. ఎప్పుడూ జ్ఞానం–అజ్ఞానం కలయికలో ఉంటూ, ద్వైతం–అద్వైతం నుండి ఎలా విముక్తి పొందగలడు? సహజ, రాగరహిత యోగి పరమ నిర్మల, నిర్వికల్ప భోగి. చిద్రం–చిద్రం లేనితనం రెండింటినీ దాటి, అనురాగం–విరాగం రెండింటినీ దాటి, ఇక్కడ సారం–సారం లేనితనం ఎలా ఉంటుంది? నిర్వికల్ప సారం ఆకాశసమానంగా ఉంటుంది. ఎప్పుడూ అన్ని భేదాల నుండి అతీతంగా, అన్ని సారాల నుండి విముక్తిగా స్థిరమై, ఇక్కడ జీవితం–మరణం, ధ్యానం–అధ్యానం ద్వారా క్రియ ఎలా ఉంటుంది? అన్నీ మాయా, ఎండలో మిరాజ్ వలె; విభజన లేని, రూపరహిత శివుడు మాత్రమే మిగిలిపోతాడు. ధర్మ ప్రారంభం నుండి ముక్తి ముగింపు వరకు, మనకు ఎలాంటి కామన లేదని, జ్ఞానులు అనురాగం–విరాగాన్ని ఎలా ఊహించగలరు? ఆవధూతుడు సారం పొందాడు, పొందాడు—అక్కడ కామన యొక్క గుర్తు లేదు; నిర్వికల్ప సమాధిలో లీనమై, ధ్యానశుద్ధితో, పరమ ఆవధూతుడు సారాన్ని ప్రకటిస్తాడు. ఇక్కడ ఏడవ అధ్యాయము ముగిసింది. నీ విస్తృతత కాలత్రయం ద్వారా నశించింది; నీ మనస్సు ధ్యానం ద్వారా అతీతతను కోల్పోయింది; నీ వాక్యానికి నా స్తోత్రం ద్వారా పరిమితి ఏర్పడింది—ఈ మూడు దోషాలను ఎప్పుడూ క్షమించు. ఆవధూతుని మనస్సు కామనల వల్ల కలత చెందదు; నియమితంగా, మృదువుగా, నిర్మలంగా, ఏదీ కలిగి ఉండకుండా, నిర్లిప్తంగా, తక్కువ భోజనం తీసుకుంటూ, ప్రశాంతంగా, స్థిరంగా, నా ఆశ్రయాన్ని పొందిన ముని. అతడు అచలంగా, ఆత్మలో లోతుగా, స్థిరంగా, ఆరు గుణాలకు అధిపతిగా, వినయంగా, ఇతరులను గౌరవిస్తూ, సామర్థ్యవంతుడిగా, స్నేహపూర్వకంగా, దయతో, జ్ఞానంతో ఉంటాడు. అతడు దయతో, ద్వేషరహితంగా, అన్ని జీవులపట్ల సహనంతో, సత్యంలో స్థిరంగా, స్వయంలో నిర్దోషంగా, నిష్పాక్షికంగా, అందరికి సహాయంగా ఉంటాడు. ఆవధూతుని లక్షణాలను అత్యంత ధన్యులు, వేద పదార్థాన్ని తెలుసుకున్న వారు, వేద–వేదాంత బోధనలో నిపుణులు గుర్తించగలరు. ఆవధూతుని 'అ' అనే అక్షర లక్షణం—ఆశ బంధనాల నుండి విముక్తుడు, ప్రారంభం–మధ్యం–ముగింపు నుండి నిర్మలుడు, ఎప్పుడూ ఆనందంలో నిలిచినవాడు. 'వ' అనే అక్షర లక్షణం—సంస్కారాల నుండి విముక్తుడు, బాధ లేకుండా మాట్లాడేవాడు, సమక్షంలో నివసించేవాడు. 'ధు' అనే అక్షర లక్షణం—అంగాలు ధూళితో కప్పబడి, మనస్సు కలతను దాటి, బాధ లేకుండా, ధ్యానం–ధ్యానం లేనితనం రెండింటినీ దాటి విముక్తుడు. 'త' అనే అక్షర లక్షణం—సత్య ధ్యానంలో స్థిరంగా, ఆలోచన–క్రియల నుండి విముక్తుడు, అంధకారం–అహంకారం నుండి విముక్తుడు. ఈ దత్తాత్రేయ ఆవధూతుడు రూపొందించిన బోధనలను చదివే, వినే వారు పరమ ఆనందాన్ని పొందుతారు; వారికి మళ్లీ జననం లేదు. ఇక్కడ ఎనిమిదవ అధ్యాయము ముగిసింది.