శివుడు అంతటా వ్యాపించి, ఒక్కటే ఉన్నాడు – ఆయనను మించి మాయ, దుఃఖం, అనుమానం, శోకం ఏమాత్రం ఉండవు. అటువంటి పరిపూర్ణమైన శివుని సన్నిధిలో ‘నేను’, ‘నాది’ అనే భావనలు ఎక్కడి నుండి వస్తాయో చెప్పు! ధర్మం, అధర్మం నశించటం గురించి, బంధం, మోక్షం నశించటం గురించి కూడా మాట్లాడతారు. కానీ, ఒకే శివుడు అంతటా నిరంతరంగా ఉన్నప్పుడు, నొప్పి, నొప్పిలేకపోవడం అనే భావనలు ఎలా కలుగుతాయి? ఇక్కడ యజమానుడు, యజ్ఞం, అగ్ని, హవనం అన్నీ వేర్వేరుగా లేవు. అంతటా వ్యాపించిన శివుడే ఉన్నప్పుడు, కర్మలకు ఫలితం ఎలా ఉంటుంది? సుఖం, దుఃఖం, గర్వం, గర్వాభావం – ఇవన్నీ కూడా అతని దగ్గర లేవు. పరిపూర్ణ శివుని సమక్షంలో, అనురాగం, విరాగం అనే భావనలే ఎలా కలుగుతాయి? మాయ లేదా మాయలేకపోవడం, లోభం లేదా లోభాభావం – ఇవి కూడా శివుని దగ్గర మార్పు చెందవు. ఒక్కటే, నిరంతరంగా ఉన్న శివుడే ఉన్నప్పుడు, వివేచన, అవివేచన భావనలు ఎలా కలుగుతాయి? ‘నీవు’, ‘నేను’ అనే భావనలే నిజంగా లేవు. కుటుంబం, జననం అనే ఆలోచన కూడా అసత్యమే. నేను స్వయంగా పరమార్ధమైన శివుడినే అయితే, ఇక్కడ అభివాదం లేదా నమస్కారం ఎలా ఉంటుంది? గురు, శిష్యుడు అనే భేదాలు కరిగిపోతాయి. బోధ అనే తేడా కూడా ఉండదు. నేను పరమార్థమైన శివుడే అయితే, ఇక్కడ అభివాదానికి స్థానం లేదు. శరీరాల విభజన, లోకాల విభజన కూడా ఊహించిందే తప్ప నిజంగా లేవు. నేను పరమార్థమైన శివుడినే అయితే, ఇక్కడ అభివాదం ఎలా ఉంటుంది? రాగం, విరాగం అనే తేడా లేదు; అది నిర్మలమైనది, చలించని, నిష్కళంకమైనది. నేను పరమార్థమైన శివుడినే అయితే, ఇక్కడ అభివాదం ఎలా ఉంటుంది? శరీరంతో లేదా శరీరములేకుండా అనే తేడా లేదు; ఆచరణ కూడా అసత్యమే. నేను పరమార్థమైన శివుడినే అయితే, ఇక్కడ అభివాదం ఎలా ఉంటుంది? ఏదైనా సాధించాడు, సాధించాడా అన్న తేడా లేదు; అక్కడ చండాలుడనే గుర్తింపు ఉండదు. సమతలో లీనమై, ధ్యానంతో నిర్మలుడై, పరమావధూతుడు సత్యాన్ని పలుకుతాడు. అంతటితో ఆరవ అధ్యాయం ముగిసింది. అతడు వీధిలో దొరికిన చీర ముక్కలు ధరించి, పుణ్యం, పాపం అనే తేడా లేని మార్గంలో నడుస్తాడు. ఖాళీ ఇంట్లో, నగ్నంగా, పరిపూర్ణమైన, నిర్మలమైన, నిర్వికల్ప సమాధిలో లీనమై ఉంటాడు. అతనికి లక్ష్యం లేదు, లక్ష్యాభావం కూడా లేదు; అతడు నైపుణ్యం కలవాడు, కానీ ధర్మాధర్మాలకు అతీతుడు. పరమసారంతో నిర్మలుడై, వాదనలు, తర్కాలు అతనికి తాకవు. ఆశ, మమకారాల బంధనాల నుంచి విముక్తుడు, నియమాలు, పవిత్రతలకు అతీతుడు; శాంతంగా, అన్ని తేడాలకూ అతీతంగా, నిర్మలమైన స్వరూపాన్ని కలిగి ఉంటాడు. ఇక్కడ శరీరమా, శరీరభావమా అనే విచారణ ఎలా ఉంటుంది? ఇక్కడ అనురాగమా, విరాగమా అనే విచారణ ఎలా ఉంటుంది? అతని స్వరూపం సహజంగా నిర్మలమైనది, చలించని, ఆకాశసమానమైనది. రూపం, అరూపం రెండూ లేని చోట ఆ పరమసారాన్ని ఎవరూ ఎలా తెలుసుకోగలరు? పరమాత్మ ఆకాశసమానంగా ఉన్నప్పుడు, వస్తువులతో సంబంధం ఎలా ఉంటుంది? ఆ పరమసారం నిరంతర హంసవలె, ఆకాశసమానంగా, నిర్మలంగా, నిష్కళంకంగా ఉంది. ఇక్కడ తేడా, విభజన, మార్పు ఎలా ఉంటుంది? అంతా ఒకే నిరంతర పరమసారం. ఇక్కడ ఏకత్వం, వియోగం మీద గర్వం ఎలా కలుగుతుంది? అంతా పరిపూర్ణంగా నిరంతరంగా ఉన్నప్పుడు, సారం, అసారం అనే తేడా ఎలా ఉంటుంది? అంతా ఒకే నిర్మలమైన పరమసారం, ఆకాశసమానంగా, నిరంతరంగా నిర్మలంగా ఉంది. ఇక్కడ కలయిక, వేరుదనం, సత్యం, అసత్యం అనే తేడా ఎలా ఉంటుంది? యోగి కలయిక, వియోగానికి అతీతుడు; భోగి అనుభవించడానికీ, అనుభవించకపోవడానికీ అతీతుడు. అతడు మృదువుగా, సహజమైన ఆనందాన్ని అనుభవిస్తూ సాగుతాడు. జ్ఞానం, అజ్ఞానం రెండింటిలోను ఎల్లప్పుడూ ఏకత్వాన్ని కలిగి ఉంటాడు. ద్వంద్వం, అద్వంద్వం అనే బంధనాల నుంచి ఎలా విముక్తుడు అవుతాడు? సహజంగా రాగరహితుడైన యోగి, నిర్మలుడు, నిష్కళంకుడు, నిర్వికల్పానందాన్ని అనుభవిస్తాడు. భంగం, అభంగం రెండింటినీ దాటి ఉన్నాడు; అనురాగం, విరాగం రెండింటినీ దాటి ఉన్నాడు. ఇక్కడ సారం, అసారం అనే తేడా ఎలా ఉంటుంది? నిర్వికల్ప సారం ఆకాశసమానంగా ఉంది. ఎల్లప్పుడూ అన్ని తేడాలకు అతీతంగా స్థిరంగా ఉన్నాడు; అన్ని సారాలనుండి విముక్తుడు. ఇక్కడ జీవితం, మరణం, ధ్యానం, అదధ్యానం ద్వారా కర్మ అనే తేడా ఎలా ఉంటుంది? ఇది అంతా మాయాజాలంలా, ఎడారిలో మరీచికలా ఉంది. చివరికి, అవిభక్తమైన, నిరాకారమైన శివుడే మిగిలిపోతాడు. ధర్మం మొదలుకొని మోక్షాంతం వరకు మనం అసలే ఆకాంక్షలేని వారము. మరి జ్ఞానులు అనురాగం, విరాగం అనే తేడా ఎలా ఊహించగలరు? ఏదైనా లభించిందా, లేదా – అసలు అక్కడ కోరిక అనే గుర్తు లేదు. నిర్వికల్ప సమాధిలో లీనమై, ధ్యానంతో నిర్మలుడై, పరమావధూతుడు పరమసారాన్ని పలుకుతాడు. ఇతితో ఏడవ అధ్యాయం ముగిసింది. నీ వ్యాప్తి కాలత్రయం ద్వారా నశించిపోయింది; నీ మనస్సు ధ్యానంతో దాటి పోయింది; నీ వాక్కు నా స్తుతితో మించిపోయింది – ఈ మూడింటి అపరాధాలను ఎల్లప్పుడూ క్షమించు. అతని మనస్సు కోరికలతో కలుషితమవదు; నియమితుడు, మృదువైనవాడు, నిర్మలుడు, ఏమీ కలిగి లేని వాడు; విరక్తుడు, మితాహారుడు, శాంతుడు, స్థిరమైనవాడు, ముని. అతడు కదలని, ఆత్మలో లోతుగా స్థిరమైనవాడు, ఆరు గుణాలను జయించినవాడు; వినయవంతుడై, ఇతరులను గౌరవించే వాడు, సామర్థ్యవంతుడు, స్నేహపూర్వకుడు, దయగలవాడు, జ్ఞానవంతుడు. దయతో, ద్వేషం లేని వాడు, అన్ని జీవుల పట్ల సహనంతో ఉన్నవాడు; సత్యంలో స్థిరుడు, స్వయంగా నిష్కళంకుడు, సమదృష్టి కలవాడు, అందరికీ ఉపకారకుడు. అవధూతుని లక్షణాలను అత్యంత పుణ్యశాలి, వేద వాక్యార్థాన్ని తెలుసుకునేవారు, వేద, వేదాంత బోధనల్లో నిపుణులైనవారు గ్రహించాలి. కోరికల బంధనాల నుండి విముక్తుడు, ఆది, మధ్య, అంత్యాలలో నిర్మలుడు; ఎల్లప్పుడూ ఆనందంలో ఉండే వాడు – ఇదే ‘అ’ అనే అక్షర లక్షణం. వాసనల నుండి విముక్తుడు, కష్టమేమీ లేకుండా మాట్లాడేవాడు; సమాజంలో ఉండే వాడు – ఇదే ‘వ’ అనే అక్షర లక్షణం. అంగాలు దూళితో కప్పబడి, మనస్సు కలుషితాన్ని వదిలి, దుఃఖం లేని వాడు; ధ్యానం, సమాధి నుండి విముక్తుడు – ఇదే ‘ధు’ అనే అక్షర లక్షణం. సత్యధ్యానంలో స్థితుడై, ఆలోచన, కర్మలకు అతీతుడు; అంధకారం, అహంకారం నుండి విముక్తుడు – ఇదే ‘త’ అనే అక్షర లక్షణం. దత్తాత్రేయ అవధూతుడు చెప్పిన ఈ బోధలను చదివేవారు, వినేవారు పరమానందమూర్తులై, ఇక పునర్జన్మను పొందరు. ఇతితో ఎనిమిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.