ఒకసారి, ఆవధూతుడు తన మనసుతో మృదువుగా మాట్లాడాడు: “ఇక్కడ సారము అనగా అన్ని సారాల సమాహారం. ఇది స్వభావానికి భేదమని చెప్పబడుతుంది. ఇంద్రియాలు వస్తువుల్లో పనిచేయడం వాస్తవానికి లేనిదే. అన్ని సమానంగా ఉండగా, ఓ మనసా, నీవు ఎందుకు విషాదపడుతున్నావు?” శాస్త్రాలు అనేక విధాలుగా ఈ లోకాన్ని, ఖాళీ, ఆకాశం మొదలైన వాటితో ప్రారంభమై, మాయా నీటి మిరాజ్కు పోలుస్తాయి. అయినా, అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా సమానంగా ఉంటే, ఓ మనసా, నీవు ఎందుకు విషాదపడుతున్నావు? ఎక్కడా గుర్తులు, లింగాలు లేనప్పుడు, “అతడు పొందాడు, పొందాడు — అసలు కాదు, అసలు కాదు,” అని చెప్పబడుతుంది. సమానత్వ రుచిలో లీనమై, ధ్యానముతో పవిత్రమై, పరమ ఆవధూతుడు సత్యాన్ని ప్రకటిస్తాడు. ఇంతటితో ఐదవ అధ్యాయము పూర్తయింది. శాస్త్రాలు ఎన్నో విధాలుగా చెబుతాయి — మనము, ఈ లోకం, ఖాళీ మొదలైనవి, మిరాజ్లా ఉన్నాయని. కానీ అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా, ఇతరాన్నితో పోల్చలేనివిగా ఉంటే, ఎలా పోలికలు ఉండగలవు? పరమం భేదం, అభేదం, కర్మ, అకర్మలకు అతీతమైనదైతే, అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా ఉంటే, ఎలా పూజ లేదా తపస్సు ఉండగలదు? మనసే నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించి, పరిమితి, విశాలతలకు అతీతంగా ఉంటుంది. అది అత్యంత మంగళకరంగా, నిరంతరంగా ఉంటుంది. మనసు లేదా వాక్కుతో దాన్ని ఎలా పట్టుకోగలరు? పగలు, రాత్రి మధ్య భేదం నశించిపోతే, ఉద్భవించిన, ఉద్భవించని మధ్య భేదం లేనప్పుడు, అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా ఉంటే, సూర్యుడు, చంద్రుడు, అగ్ని ఎలా ఉంటాయి? కామం, అకామం మధ్య భేదం, కర్మ, అకర్మ మధ్య భేదం లేనప్పుడు, అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా ఉంటే, మనసులో లోపలి, బయట భేదాలు ఎలా ఉంటాయి? సారం, అసారం, ఖాళీ, అఖాళీ లేనప్పుడు, అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా ఉంటే, మొదటి, చివరి ఎలా ఉంటాయి? భేదం, అభేదం నశించిపోతే, తెలిసినవాడు, తెలియబడినది మధ్య భేదం లేనప్పుడు, అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా ఉంటే, మూడవ, నాలుగవ స్థితి ఎలా ఉంటుంది? పలుకబడిన, పలకబడని వాస్తవం కాదు; తెలిసిన, తెలియని వాస్తవం కాదు; అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా ఉంటే, వస్తువులు, ఇంద్రియాలు, బుద్ధి, మనస్సు ఎలా ఉంటాయి? ఆకాశం, వాయువు వాస్తవం కాదు; భూమి, అగ్ని వాస్తవం కాదు; అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా ఉంటే, మేఘం, నీరు ఎలా ఉంటాయి? కల్పిత లోకం, కల్పిత దేవతలు నశించిపోతే, అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, అత్యంత మంగళకరంగా ఉంటే, మనస్సులో గుణ, దోషాల తీర్పు ఎలా ఉంటుంది? మరణం, జననం నిజంగా నశించాయి; కర్మ, అకర్మ నిజంగా నశించాయి. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, వచ్చుట, పోవుట గురించి ఎలా చెప్పగలరు? ప్రకృతి, పురుషులు వాస్తవంగా వేరు కాదు; కారణం, ఫలితానికి భేదం లేదు. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, పురుషుడు, అపురుషుడు గురించి ఎలా చెప్పగలరు? మూడవది బాధను తీసుకురాదు; రెండవది గుణాల నుంచి ఉద్భవించదు. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, వృద్ధాప్యం, యవ్వనం, బాల్యం ఎలా ఉంటాయి? అది ఆశ్రమం, వర్ణానికి అతీతమైనది; కారణం, కర్తకి అతీతమైనది. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, నాశనం, అనాశనం గురించి ఎలా ఆలోచించగలరు? భోజనం, భోజించబడని భావనలు వాస్తవం కాదు; జననం, అజననం భావనలు వాస్తవం కాదు. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, నశించేది, నశించనిది ఎలా ఉంటుంది? పురుషుడు, అపురుషుడు, మహిళ, అమహిళ మధ్య నశించేది, నశించనిది వాస్తవం కాదు. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, సుఖం, అసుఖం ఎలా ఉంటుంది? అది మాయ, విషాదానికి అతీతమైనది; సందేహం, దుఃఖానికి అతీతమైనది. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, “నేను”, “నా” అనే భావనలు ఎలా వస్తాయి? ధర్మం, అధర్మం నాశించబడినవి; బంధం, మోక్షం నాశించబడినవి. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, బాధ, అభాధ గురించి ఎలా ఆలోచించగలరు? యజ్ఞకర్త, యజ్ఞం మధ్య భేదం లేదు; అగ్ని, ఆహుతి మధ్య భేదం లేదు. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, కర్మ ఫలితాలు ఎలా ఉంటాయి? అది దుఃఖం, అదుఃఖానికి అతీతమైనది; గర్వం, అగర్వానికి అతీతమైనది. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, ఆసక్తి, అనాసక్తి భావనలు ఎలా ఉంటాయి? మాయ, అమాయ మార్పు లేదు; లోభం, అలోభ మార్పు లేదు. ఒక్కటే, నిరంతరంగా, సమస్తాన్ని వ్యాపించిన శివుడు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, వివేచన, అవివేచన భావనలు ఎలా ఉంటాయి? నీవు, నేను — ఎప్పుడూ హంతకుడు వాస్తవంగా లేను; కుటుంబం, జన్మ గురించి ఆలోచన వాస్తవం కాదు. నేను మాత్రమే శివుడు, పరమ సత్యం అయితే, ఇక్కడ అభివాదం ఎలా ఉంటుంది? గురు, శిష్యుల మధ్య భేదం నశించిపోతుంది; ఉపదేశం మధ్య భేదం నశించిపోతుంది. నేను మాత్రమే శివుడు, పరమ సత్యం అయితే, ఇక్కడ అభివాదం ఎలా ఉంటుంది? దేహాల కల్పిత విభజన లేదు; లోకాల కల్పిత విభజన లేదు. నేను మాత్రమే శివుడు, పరమ సత్యం అయితే, ఇక్కడ అభివాదం ఎలా ఉంటుంది? రాగం, అరాగం ఎప్పుడూ లేదు; అది శుద్ధమైనది, స్థిరమైనది, కలంకరహితమైనది. నేను మాత్రమే శివుడు, పరమ సత్యం అయితే, ఇక్కడ అభివాదం ఎలా ఉంటుంది? దేహం, అదేహం మధ్య భేదం వాస్తవం కాదు; ఆచరణం వాస్తవం కాదు. నేను మాత్రమే శివుడు, పరమ సత్యం అయితే, ఇక్కడ అభివాదం ఎలా ఉంటుంది? అతడు పొందాడు, పొందాడు — కానీ అక్కడ అవిద్వాంసుడి గుర్తు అసలు లేదు. సమానత్వంలో లీనమై, ధ్యానంతో పవిత్రమై, పరమ ఆవధూతుడు సత్యాన్ని ప్రకటిస్తాడు. ఇంతటితో ఆరో అధ్యాయము పూర్తయింది. ఆవధూతుడు వీధిలో దొరికిన చీపురుపాలు ధరించి, ధర్మం, అధర్మం దాటి, ఖాళీ ఇంట్లో నగ్నంగా నివసిస్తూ, శుద్ధమైన, కలంకరహితమైన, భేదరహితమైన సమాధిలో లీనమయ్యాడు. అతడు లక్ష్యం లేనివాడు, లక్ష్యం, అలక్ష్యం రెండింటికీ అతీతుడు; నైపుణ్యం ఉన్నవాడు, కానీ సత్కర్మ, దుష్కర్మలకు అతీతుడు; సారంతో పవిత్రమై, కలంకరహితంగా, ఆవధూతుడిని వాదనలు, వివాదాలు ఎలా తాకగలవు? ఆశ, మమకార బంధాలు నుండి విముక్తుడై, ఆచరణ, శుద్ధతకు అతీతంగా స్థిరంగా ఉండి, శాంతంగా, అన్ని భేదాలను తొలగించుకుని, శుద్ధమైన, కలంకరహితమైన సారాన్ని పొందాడు. ఇక్కడ దేహం, అదేహం గురించి విచారణ ఎలా ఉంటుంది? ఇక్కడ ఆసక్తి, అనాసక్తి గురించి విచారణ ఎలా ఉంటుంది? సారమే స్వయంగా శుద్ధమైనది, స్థిరమైనది, ఆకాశంలా ప్రకాశిస్తుంది. రూపం, అరూపం రెండూ లేనప్పుడు, సారం ఎక్కడ కనిపిస్తుంది? పరమం ఆకాశంలా ఉంటే, వస్తువులతో సంబంధం ఎలా ఉంటుంది? సారం నిరంతర స్వానముగా, ఆకాశంలా, శుద్ధంగా, కలంకరహితంగా ఉంటుంది. ఇక్కడ విభజన, భేదం, వేరుదనం, మార్పు ఎలా ఉంటుంది? అన్నీ నిరంతర, ఏకమైన సారమే. ఇక్కడ కలయిక లేదా వేరుపడినందుకు గర్వం ఎలా ఉంటుంది? అన్నీ అత్యంత నిరంతరంగా ఉంటే, ఇక్కడ సారం లేదా అసారం ఎలా ఉంటుంది? అన్నీ ఒకే, కలంకరహితమైన, ఆకాశంలా, నిరంతరంగా శుద్ధమైన సారమే. ఇక్కడ కలయిక, వేరుదనం, సత్యం, అసత్యం ఎలా ఉంటాయి? ఈ విధంగా ఆవధూతుడు పరమ సత్యాన్ని ప్రకటిస్తాడు — అన్నీ ఒకటే, నిరంతరంగా, కలంకరహితంగా, పరమ శాంతితో, భేదరహితంగా, ఆకాశంలా ప్రకాశిస్తూ, సమానత్వంలో లీనమై, ధ్యానంతో పవిత్రమై, సత్యాన్ని ప్రకటిస్తాడు.