ఈ జగత్తులో నాకు ఎప్పుడూ సంసారబంధనమనే దారం లేదు; నాకు తృప్తి అనే ఆనందం లేదు. అజ్ఞాన బంధం నాకు ఏమాత్రం లేదు. నేను జ్ఞానామృతం, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. ఈ సంసార ధూళి వల్ల నాకు ఎలాంటి మార్పు లేదు; దుఃఖాంధకారం వల్ల నాకు ఏ మార్పూ లేదు. స్వభావాన్ని కలిగించే గుణం వల్ల నాకు మార్పు లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నాకు బాధను కలిగించే నియమం లేదు; నాకు దుఃఖంతో కలిసిన మనస్సు లేదు. 'నేను' అనే భావన కూడా నాకు లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నాకు కదలిక ఆగిపోవడం లేదా స్థిరత్వం లేదు; ఊహించిన సృష్టి లేదు; కల లేదా జాగరణకు అంతం లేదు; మంచిదీ చెడదీ నాకు లేదు. సారమూ అసారమూ, కదలికా స్థిరతా నాకు లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. ఇది తెలిసినదీ, తెలిసినవాడూ కాదు; కారణంతో తార్కికంగా గ్రహించదగినది కాదు; మాటలకు అందని, మనస్సు, బుద్ధి కానిదీ ఇది. ఈ సత్యాన్ని నేను ఎలా చెప్పగలను? నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. పరమార్థం విభాగమూ అవిభాగమూ కానిది; లోపల, బయట అనే భావం లేదు—అది ఎలా వివరించగలం? అది సృష్టికి ముందున్నది, ఏదీ అంటుకోని, నిజంగా ఏదీ లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నేనే పరమార్థం, కామాది దోషాల నుండి విముక్తుడను; నేనే పరమార్థం, విధి వంటి దోషాల నుండి విముక్తుడను; నేనే పరమార్థం, సంసార దుఃఖం నుండి విముక్తుడను. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. మూడు స్థితులు లేనప్పుడు, నాలుగవది ఎలా ఉంటుంది? మూడు కాలాలు లేనప్పుడు, దిక్కులు ఎలా ఉంటాయి? పరమ శాంత స్థితి, అదే పరమార్థం. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. పొడవు-చిన్నదనంలో నాకు తేడా లేదు; వెడల్పు-బిగుతులో నాకు తేడా లేదు; మూలలు-వృత్తాకారంలో నాకు తేడా లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. తల్లి, తండ్రి, సంతానం—ఏదీ నాకు కాదు; పుట్టినదీ, మరణించినదీ—మనస్సు లేదా మరేదీ నాకు కాదు. ఈ పరమార్థం ప్రశాంతంగా, స్థిరంగా ఉంటుంది. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నిర్మలమైనది, అత్యంత పవిత్రమైనది, ఆలోచనలకు అందని, అనంత రూపం; నిష్కళంకమైనది, పూర్తిగా నిర్మలమైనది, ఆలోచనలకు అందని, అనంత రూపం; అవిభాజ్యమైనది, పూర్తిగా అవిభాజ్యమైనది, ఆలోచనలకు అందని, అనంత రూపం—నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. ఇక్కడ బ్రహ్మాదులు ఎలా ఉంటారు? స్వర్గాది లోకాలు ఎలా ఉంటాయి? పరమార్థం ఒక్కటే, నిర్మలమైనది, ద్వితీయములేని అది—నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నిర్వచనానికి అతీతమైన పవిత్రత గురించి నేను ఎలా చెప్పగలను? మిగిలినదానికి అతీతమైన పవిత్రత గురించి ఎలా చెప్పగలను? లక్షణాలకు అతీతమైన పవిత్రత గురించి ఎలా చెప్పగలను? నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నేను ఎప్పుడూ క్రియాపరుడిని, అది కర్మ, అకర్మలకు అతీతమైనది; నేను పరమానందాన్ని అనుభవిస్తాను, ఆసక్తి, అనాసక్తి లేనివాడిని; నేను ఎప్పుడూ ఆనందిస్తాను, దేహంతో కాని, దేహరహితుడిగా కాని కాదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. మాయా సృష్టి నాకు మార్పు కాదు; వక్రత, ద్వేషం సృష్టి నాకు మార్పు కాదు; సత్యం-అసత్యంగా విభజించడమూ నాకు మార్పు కాదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. ఉషస్సు, సంధ్య వంటి కాల విభాగాలు నాకు లేవు; నాకు వేరుదనం లేదు; అంతరజ్ఞానం లేనివాడిని కాదు, బోధలేని వాడిని కాదు. అన్ని భావనల నుండి విముక్తుడినై, పవిత్రత, అపవిత్రత అనే నిర్వచనాలకు అతీతుడను. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నాకు గురువో శిష్యుడో లేరు, నిజంగా అశాంతి లేని వాడిని; నాకు మనసో మనస్సు లేనివాడినో లేను, నిజంగా అశాంతి లేని వాడిని; చైతన్యం, అన్నివిధాలా తేడాలు లేనిది, అశాంతి లేని వాడిని. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. ఈ అడవి వంటి నివాసాన్ని నేను ఎలా వివరించగలను? ఈ సంపూర్ణంగా నివృత్తమైన సందేహాన్ని ఎలా చెప్పగలను? ఇలా ఎప్పటికీ ఒకేలా, అశాంతి లేని వాడినై, నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. ఎప్పుడూ ప్రకాశించే నేను, జీవులు-అజీవులు లేనివాడినై, ఎప్పుడూ ప్రకాశించే నేను, విత్తనమూ విత్తన రాహిత్యమూ లేనివాడినై, ఎప్పుడూ ప్రకాశించే నేను, బంధమూ విమోచనమూ లేనివాడినై ఉన్నాను. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. ఎప్పుడూ ప్రకాశించే నేను, జనన రహితుడిని; ఎప్పుడూ ప్రకాశించే నేను, సంసార రహితుడిని; ఎప్పుడూ ప్రకాశించే నేను, లయ రహితుడిని. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నీకు పేరు, రూపం అనే భావన కూడా లేదు; విభాగమూ అవిభాగమూ నీకు లేదు. ఓ నిర్లజ్జ మనస్సా! నీవు ఎందుకు నిరుత్సాహపడుతున్నావు? నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. సఖా! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు వృద్ధాప్యం లేదు, మరణం లేదు; నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? జనన దుఃఖం లేదు; నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు మార్పు లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. సఖా! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు నిజమైన రూపం లేదు; నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు వైకల్యమూ లేదు; నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు వయస్సులు లేవు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. సఖా! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు వయస్సులు లేవు; నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు మనస్సులు లేవు; నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? ఇంద్రియాలు నీవి కావు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. సఖా! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు కోరిక లేదు; నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు లోభం లేదు; నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు మోహం లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నీకు ఏదీ సొంతం కానప్పుడు ధనం ఎలా ఆశిస్తావు? భార్య లేనప్పుడు శక్తిని ఎలా కోరుకుంటావు? 'నాది' అనే భావన లేనప్పుడు శక్తిని ఎలా కోరుకుంటావు? నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. లక్షణాలుగల ప్రపంచ జననం నీకూ నాకు లేదు; ఈ నిర్లజ్జ మనస్సు విభాగంగా కనిపిస్తుంది. విభాగమూ అవిభాగమూ నీకూ నాకు లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నీకు విరక్తి యొక్క కనీస చాయ కూడా లేదు; రక్తి యొక్క కనీస చాయ కూడా లేదు; కామం యొక్క కనీస చాయ కూడా లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నీ హృదయంలో ధ్యాతా లేడు, సమాధి లేదు; నీ హృదయంలో ధ్యానం లేదు, బాహ్య ప్రదేశం లేదు; నీ హృదయంలో ధ్యేయం లేదు, వస్తువు లేదా కాలమూ లేదు. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. నీకు అవసరమైనది అంతా నేను చెప్పాను; నీవు లేవు, నేనూ లేను, మహత్తు లేదు, గురువు లేదు, శిష్యుడు లేదు. పరమార్థం సహజ స్వరూపమైన స్వాతంత్ర్యం. నేను జ్ఞానామృతమే, ఒకే రుచిగలది, ఆకాశంలా విస్తృతమైనది. ఇక్కడ పరమార్థం ఆనంద స్వరూపమా? కాదు స్వరూపమా? జ్ఞాన, ప్రత్యక్ష స్వరూపమా? పరమ 'నేను' మాత్రమే, ఆకాశ స్వరూపమైనది. జ్ఞానాన్ని నువ్వు అగ్ని, వాయువులేని దానిగా తెలుసుకో; జ్ఞాన స్వరూపాన్ని భూమి, నీరు లేనిదిగా తెలుసుకో; జ్ఞానం రావడూ పోవడూ లేనిదిగా తెలుసుకో; జ్ఞానం ఆకాశంలా విస్తృతమైనదిగా తెలుసుకో. నేను శూన్య స్వరూపమూ, అశూన్య స్వరూపమూ కాదు; పవిత్ర స్వరూపమూ, అపవిత్ర స్వరూపమూ కాదు; రూపమూ అరూపమూ కాదు—నా సహజ స్వరూపమే పరమార్థం. ప్రమాదం, ప్రమాద రాహిత్యాన్ని వదిలేయ్; సన్యాసాన్ని పూర్తిగా వదిలేయ్. సన్యాస, అసన్యాస విషం స్వచ్ఛమైనది, అమృతమైనది, సహజమైనది, శాశ్వతమైనది. ఇలా మూడవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇక్కడ ఆహ్వానం, విసర్జన లేదు; పుష్పాలు లేదా ఆకులు ఎలా ఉంటాయి? ధ్యానాలు, మంత్రాలు, శివారాధన ఎలా ఉంటుంది? నేను బంధన, విమోచనలకు అతీతుడను; పవిత్రత, అపవిత్రతలకు అతీతుడను; యోగంలో సంయోగ, వియోగాలకు అతీతుడను; నిజంగా, నేను విముక్తుడను, ఆకాశంలా విస్తృతమైనాను. ఇది అంతా నిజంగానే ఉద్భవిస్తుంది; ఇది అంతా అబద్ధంగానే ఉద్భవిస్తుంది. అయినా, నాకు అలాంటి ద్వంద్వం ఎప్పుడూ లేదు—నేను నా సహజ స్వరూపంలో లీనమై, క్షోభ రహితుడను. ఇక్కడ నాకు రంగుతో కూడినదీ, రంగు లేనిదీ లేదు; లోపల, బయట అనే భావమూ లేదు; లోపల విభజించబడినదేదీ ప్రకాశించదు—నేను నా సహజ స్వరూపంలో లీనమై, క్షోభ రహితుడను. నాకు అజ్ఞానం, జ్ఞానం ఎప్పుడూ లేదు; జ్ఞాన స్వరూపం నాకు ఎప్పుడూ లేదు. జ్ఞానం, అజ్ఞానం గురించి నేను ఎలా చెప్పగలను? నేను నా సహజ స్వరూపంలో లీనమై, క్షోభ రహితుడను.