శ్రద్ధాభక్తులతో వినండి—ఈ శాశ్వత సత్యాన్ని మీ ముందుంచుతున్నాను. ఓ ప్రభూ! నీవే ఈ జగత్తులో ఏకైకమైన వాడవు. దీనిని నీవు ఎందుకు అర్థం చేసుకోలేవు? విభజించలేని, నాశనముకాని పరమాత్మ అన్ని ప్రాణుల్లో సమంగా వ్యాపించి ఉన్నాడు. నీవు ఎప్పుడూ ప్రత్యక్షంగా, విచ్ఛిన్నంగా లేని, శాశ్వతమైనవాడవు. అయినా, నీవు రోజూ, రాత్రి అనే భావన ఎలా కల్పించుకుంటావు? ప్రతి చోట, ప్రతిక్షణం, నిత్యమూ ఆత్మను ఏకరూపంగా తెలుసుకో. నేను ధ్యాతా, నేను ధ్యేయం; విభజించలేని అఖండాత్మను ఎలా విభజించగలం? నీవు పుట్టినవాడవు కాదు, మరణించే వాడవు కాదు; నీవు శరీరాన్ని కలిగి ఉండేవాడవు కాదు. వేదాలు ఎన్నో మార్లు ప్రకటించాయి—ఈ జగత్తంతా బ్రహ్మమే అని. నీవు అంతర్గతమైనవాడవు, బాహ్యమైనవాడవు; నీవే శివుడు, ఎక్కడైనా, ఎప్పుడైనా. మరి నీవు ఎందుకు ఈ మాయలో, భూతంలా తిరుగుతావు? సంయోగం, వియోగం జరుగుతుంటాయి; అవి నీవి కావు, నావి కావు. నీవు లేవు, నేనూ లేను, ఈ జగత్తూ లేదు—ఒక్క ఆత్మ మాత్రమే అన్నిటిలోనూ ఉంది. నీవు శబ్దాది పంచభూతాలకు చెందినవాడవు కాదు, అవి నీవు కావు. నీవే పరమసత్యం—మరి నీవు ఎందుకు విచారిస్తున్నావు? ఓ మనసా! పుట్టు, మరణం నీవి కావు; బంధనమూ, విమోచనమూ, పుణ్యపాపాలూ నీవి కావు. మరి నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నామరూపాలు నీవి కావు, నావి కావు. ఓ మనసా! నీవు ఎంత అయోమయంగా, భూతంలా తిరుగుతున్నావో చూడు! విరక్తి, రాగాలను విడిచి, అఖండాత్మను దర్శించి, సుఖంగా ఉండు. నీవే పరమసత్యం, నిత్య, చలించని, విముక్త స్వరూపుడు; నీవు రాగద్వేషాలకు అతీతుడవు—అయితే కోరికలు, తాపత్రయాలు నిన్నెలా బాధించగలవు? సర్వశాస్త్రాలూ ప్రకటించాయి—సత్యం నిర్గుణమైనది, పావనమైనది, నశించని, శరీరరహితమైనది, సమమైనది; దానినే నీవు నిస్సందేహంగా నేనని తెలుసుకో. రూపమున్నది అసత్యం, నిరాకారం అనంతమైనది; ఈ సత్యోపదేశం వలన మళ్లీ పుట్టుక లేదు. పండితులు ప్రకటించేవారు—ఒక్కటే సత్యం, అది ఎప్పుడూ సమంగా ఉంటుంది. రాగాన్ని విడిచినప్పుడు మనస్సు మళ్లీ ఒక్కటిగా లేదా అనేకంగా ఉండదు. ఆత్మ కానిదానిలో లీనత ఎలా? నిజమైన ఆత్మలో లీనత ఎలా? ‘ఇది ఉంది’, ‘ఇది లేదు’ అనే భావాల్లో లీనత ఎలా? ఎందుకంటే ముక్తి స్వరూపం అన్నీ ఒక్కటే. నీవు పవిత్రుడవు, సమమైన సత్యం, శరీరరహితుడు, జన్మించని, నశించని వాడవు; మరి నీవు ‘నాకు తెలుసు’, ‘నాకు తెలియదు’ అని ఎలా అనుకుంటావు? ‘తత్వమసి’ అనే మహావాక్యంతో నీ స్వయమైన ఆత్మను శాస్త్రం సూచిస్తోంది; అసత్యమైన పంచభూతాల గురించి ‘ఇది కాదు, ఇది కాదు’ అని వేదం చెబుతోంది. ఈ జగత్తంతా నీవే, ఆత్మలో ఆత్మగా నిరంతరంగా నీవే నిండివున్నావు; నీకు ధ్యాతా, ధ్యానం ఉండదు—నీ మనస్సు మరి ఎలా ధ్యానం చేస్తుంది? నాకు శివుడు తెలియదు—అయితే నేను ఆయన గురించి ఎలా మాట్లాడగలను? నాకు శివుడు తెలియదు—అయితే ఆయనను ఎలా ఆరాధించగలను? నేను శివుడినే, పరమసత్యాన్ని, సమ స్వరూపుడిని, ఆకాశంలా విస్తరించినవాడిని. నేను సత్యం కాదు, సమసత్యం కాదు, కల్పనతో ఏర్పడింది కాదు; నేను విషయవిషయినిలేని వాడిని, అది స్వయానుభవానికి ఎలా వస్తుంది? అనేక రూపాలున్నదేమీ లేదు, సత్యస్వరూపమున్నదేమీ లేదు; పరమసత్యం, ఆత్మరూపమైనది, హింసా-అహింసలకు అతీతమైనది. నీవు పవిత్రుడవు, సమసత్యం, శరీరరహితుడు, జన్మించని, నశించని వాడవు; మరి ఆత్మపై అయోమయం ఎలా కలుగుతుంది? నేను మళ్లీ మోహానికి లోనవుతానా? ఒక మడికుండ విరిగితే, లోపలి ఆకాశం విభిన్నంగా లేకుండా సమంగా కలిసిపోతుంది; శివచిత్తంతో నిర్మలమైన మనస్సుతో నేను ఏ విభేదమూ చూడను. కుండ లేదు, కుండలోని ఆకాశం లేదు, జీవాత్మ లేదు, దానికి శరీరమూ లేదు; బ్రహ్మం, చైతన్యమే తెలుసుకో, జ్ఞాత, జ్ఞేయరహితంగా. ప్రతి చోట, ప్రతిక్షణం, అన్నిటిలోనూ ఆత్మే ఉంది, అది నిత్యమైనది, శాశ్వతమైనది; అన్నీ ఖాళీగా కూడా ఉన్నాయి, ఖాళీగా లేవు కూడా—దీనిని నాలో ఎలాంటి సందేహం లేకుండా తెలుసుకో. వేదాలు లేవు, లోకాలు లేవు, దేవతలు లేవు, యజ్ఞాలు లేవు, వర్ణాశ్రమాలు లేవు, కుటుంబమూ, జన్మమూ లేవు; పొగ మార్గమూ, వెలుగు మార్గమూ లేవు—పరమసత్యం బ్రహ్మం రూపమై ఒక్కటే. వ్యాప్తికర్త, వ్యాప్యమూ లేని నీవు ఒక్కటే, నీవు పరిపూర్ణుడవైతే; నీ ఆత్మను ప్రత్యక్షంగా, పరోక్షంగా ఎలా భావించగలవు? కొంతమంది అద్వైతాన్ని కోరుకుంటారు, మరికొందరు ద్వైతాన్ని; వారు రెండింటిని అధిగమించిన సమసత్యాన్ని పొందరు. వారు ఎలా మాట్లాడగలరు సత్యాన్ని గురించి? అది తెలుపు రంగు లేదా ఇతర రంగుల్లేని, శబ్దాది గుణరహితమైనది, మనస్సు, వాక్కుకు అందని పరమసత్యం. ఈ శరీరం మొదలైనవి, ఆకాశంలా అసత్యమని తెలిసినప్పుడు, నిజంగా బ్రహ్మాన్ని తెలుసుకున్నవాడవుతాడు; నీకు ద్వైతరూప మార్పులు ఉండవు. స్వయంగా ఉన్న ఆత్మ కూడా నాకు వేరుగా కనిపించదు; ఆకాశం ఒక్కటే ఉన్నట్లే—ఇక్కడ ధ్యాత, ధ్యానం, ధ్యేయం అనే వేరువేరు భావాలు ఎలా ఉంటాయి? నేను చేసే కార్యాలు, తినే దినుసులు, అర్పణలు, దానం—ఇవి ఏదీ నాది కాదు; నేను పవిత్రుడను, జన్మించని వాడను, నశించని వాడను. ఈ జగత్తంతా నిరాకారంగా ఉందని తెలుసుకో; మార్పులేని జగత్తుగా తెలుసుకో; పవిత్ర స్వరూపంగా తెలుసుకో; శివుని ఏకరూపంగా తెలుసుకో. నీవే సత్యం—నిస్సందేహంగా; మరి నేనేం తెలుసుకోవాలి? ఆత్మను, అది స్వయంగా తెలుసుకోదగ్గది కాదు, తెలిసే విషయంగా ఎలా భావించగలవు? ఓ ప్రియమైనవాడా! మాయ లేదా అమాయ ఎలా ఉండగలదు? నీడ లేదా నిఘా లేదు. ఇది అంతా ఒక్కటే, నిరాకారమై, మలినరహితమైన పరమసత్యం. నాకు ఆది, మధ్య, అంతం లేవు; నేను ఎప్పుడూ బంధింపబడను. నా స్వభావం మలినరహితమైనది, పవిత్రమైనది—ఇది నా దృఢ నిశ్చయము. ఈ జగత్తంతా, మహత్తత్త్వం మొదలుకుని, ఏదీ నాకు కనిపించదు; బ్రహ్మమే అన్నిటిలోనూ ఉంది—అయితే వర్ణాశ్రమాలు ఎలా ఉంటాయి? ప్రతి విధంగా నాకు తెలుసు—నేనే అన్నిటినీ, నిరంతరంగా; ఆధారం లేని, శూన్యంకాని, అయినా ఆకాశాది పంచశూన్య స్వరూపుడను. నేను నపుంసకుడు కాదు, పురుషుడు కాదు, స్త్రీ కాదు; జ్ఞానం కాదు, కల్పన కాదు. ఆత్మను ఆనందవంతమైనదిగా లేదా ఆనందరహితంగా ఎలా భావించగలవు? షడంగయోగం వల్ల కాదు, మనస్సు లయమవడం వల్ల కాదు పవిత్రత; గురువు ఉపదేశం వల్ల కాదు పవిత్రత—సత్యం స్వయంగా, స్వయంగా మాత్రమే గ్రహించబడుతుంది. ఈ శరీరం పంచభూతాలతో కూడినది కాదు, అవి లేకుండా ఉన్నది కాదు; ఆత్మే అన్నిటిలోనూ ఉంది—అయితే తురీయావస్థ లేదా మిగిలిన మూడు స్థితులు ఎలా ఉంటాయి? నేను బంధించబడలేదు, విముక్తుడను కాదు; బ్రహ్మంతో వేరుగా లేను. నేను కర్తను కాదు, భోక్తను కాదు; వ్యాప్తికర్త, వ్యాప్యమూ లేని వాడను. ఇలా, ఈ సత్యాన్ని పరమశాంతితో, అఖండ భావంతో గ్రహించు. నీవే శివుడు, నీవే బ్రహ్మం, నీవే పరమసత్యం.