அவதூதகீதா

அதீதாநாகதம் கர்ம வர்தமாநம் ததைவ ச। ந கரோமி ந புஞ்ஜாமி இதி மே நிஶ்சலா மதிஃ

கடந்த கால, எதிர்கால, நிகழ்காலச் செயல்கள்—நான் அவை எதையும் செய்யவில்லை, அனுபவிக்கவும் இல்லை; எனது மனம் அசையாததாக உள்ளது.

ஶூந்யாகாரே ஸமரஸபூத- ஸ்திஷ்டந்நேகஃ ஸுகமவதூதஃ। சரதி ஹி நக்நஸ்த்யக்த்வா கர்வம் விந்ததி கேவலமாத்மநி ஸர்வம்

வெறுமையான வீடில் தனியாக அமைதியுடன் நிற்கும் அவதூதர் ஆனந்தமாக இருக்கிறார்; அவர் பெருமையை விட்டுவிட்டு நிர்வாணமாகச் சஞ்சரிக்கிறார், எல்லாவற்றையும் தன் உள்ளேயே காண்கிறார்.

த்ரிதயதுரீயம் நஹி நஹி யத்ர விந்ததி கேவலமாத்மநி தத்ர। தர்மாதர்மௌ நஹி நஹி யத்ர பத்தோ முக்தஃ கதமிஹ தத்ர

மூன்றைக் கடந்த நான்காவது நிலை தன்னுள்ளே மட்டும் காணப்படுகிறது; அங்கு தர்மம், அதர்மம் எதுவும் இல்லை, பந்தம், விடுதலை என்பதும் இல்லை—அவை எங்கே வருமாறு?

விந்ததி விந்ததி நஹி நஹி மந்த்ரம் சந்தோலக்ஷணம் நஹி நஹி தந்த்ரம்। ஸமரஸமக்நோ பாவிதபூதஃ ப்ரலபிதமேதத்பரமவதூதஃ

அவர் கண்டுபிடிக்கிறார், கண்டுபிடிக்கிறார்—அது மந்திரமோ, சந்தமோ, தந்திரமோ அல்ல; சமமான மனநிலையுடன், தியானத்தில் தூய்மையடைந்தவர், இவை எல்லாம் பரம அவதூதரின் சொற்கள்.

ஸர்வஶூந்யமஶூந்யம் ச ஸத்யாஸத்யம் ந வித்யதே। ஸ்வபாவபாவதஃ ப்ரோக்தம் ஶாஸ்த்ரஸம்வித்திபூர்வகம்

எல்லாம் வெறுமை, வெறுமையற்றதும் கூட; உண்மை, பொய் என்பவை இல்லை; இது இயற்கையின் படி, சாஸ்திர அறிவுடன் கூறப்பட்டது.

இதி ப்ரதமோऽத்யாயஃ

இதோ முதல் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

பாலஸ்ய வா விஷயபோகரதஸ்ய வாபி மூர்கஸ்ய ஸேவகஜநஸ்ய க்ரு'ஹஸ்திதஸ்ய। ஏதத்குரோஃ கிமபி நைவ ந சிந்தநீயம் ரத்நம் கதம் த்யஜதி கோऽப்யஶுசௌ ப்ரவிஷ்டம்

குழந்தை, இன்பங்களில் மூழ்கியவன், முட்டாள், பணியாளர், இல்லறம் நடத்துபவர்—யாராக இருந்தாலும் குருவை பற்றி எதையும் எண்ண வேண்டாம்; ஒரு ரத்தினம் அசுத்தத்தில் விழுந்தாலும் அதை யார் விட்டு விடுவார்?

நைவாத்ர காவ்யகுண ஏவ து சிந்தநீயோ க்ராஹ்யஃ பரம் குணவதா கலு ஸார ஏவ। ஸிந்தூரசித்ரரஹிதா புவி ரூபஶூந்யா பாரம் ந கிம் நயதி நௌரிஹ கந்துகாமாந்

இங்கு கவிதைச் சிறப்புகள் பற்றி யோசிக்க வேண்டியதில்லை; நல்லவர்களுக்கு சுருக்கமே முக்கியம். பூமியில் வண்ணமோ வடிவமோ இல்லாத படகும் கடக்க விரும்புபவர்களை அப்பாற்படுத்தும்.

ப்ரயத்நேந விநா யேந நிஶ்சலேந சலாசலம்। க்ரஸ்தம் ஸ்வபாவதஃ ஶாந்தம் சைதந்யம் ககநோபமம்

யாரும் முயற்சி செய்யாமல், அசையாத ஒன்றால், அசையும், அசையாத அனைத்தும் விழுங்கப்படுகிறது; அதன் இயல்பால், அது அமைதியானது, ஆகாயத்தைப் போன்றது.

அயத்நாசாலயேத்யஸ்து ஏகமேவ சராசரம்। ஸர்வகம் தத்கதம் பிந்நமத்வைதம் வர்ததே மம

யாராவது முயற்சி இல்லாமல், ஒரே தத்துவத்தை அசையும், அசையாத அனைத்தையும் இயக்குகிறாரோ, அந்த எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த, இரட்டையற்றது என்னிடம் எப்படி பிரிக்கப்படும்?

அஹமேவ பரம் யஸ்மாத்ஸாராத்ஸாரதரம் ஶிவம்। கமாகமவிநிர்முக்தம் நிர்விகல்பம் நிராகுலம்

நான் ஒருவனே பரமானது, எல்லா சாரங்களிலும் சிறந்த சாரம், சிவம்; வருகை, போக்கு எதுவும் இல்லாதது, வேறுபாடுகள் இல்லாதது, கலக்கம் இல்லாதது.

ஸர்வாவயவநிர்முக்தம் ததாஹம் த்ரிதஶார்சிதம்। ஸம்பூர்ணத்வாந்ந க்ரு'ஹ்ணாமி விபாகம் த்ரிதஶாதிகம்

எல்லா பகுதிகளும் இல்லாதவன் நானே, தேவர்கள் வழிபடும் ஒருவன்; முழுமையால், தேவர்களுக்குள்ளும் பிரிவை ஏற்கவில்லை.

ப்ரமாதேந ந ஸந்தேஹஃ கிம் கரிஷ்யாமி வ்ரு'த்திமாந்। உத்பத்யந்தே விலீயந்தே புத்புதாஶ்ச யதா ஜலே

கவனக்குறைவால் சந்தேகம் இல்லை—நான் செயலில் இருந்தால் என்ன செய்வேன்? நீரில் புட்புகள் தோன்றி மறைவதைப் போலவே.

மஹதாதீநி பூதாநி ஸமாப்யைவம் ஸதைவ ஹி। ம்ரு'துத்ரவ்யேஷு தீக்ஷ்ணேஷு குடேஷு கடுகேஷு ச

பெரியதிலிருந்து பிறந்த பஞ்சபூதங்கள் எப்போதும் இப்படியே ஒன்றாகக் கலக்கின்றன; மென்மையான, திரவமான, கூர்மையான, இனிப்பான, கசப்பான பொருள்களில்.

கடுத்வம் சைவ ஶைத்யத்வம் ம்ரு'துத்வம் ச யதா ஜலே। ப்ரக்ரு'திஃ புருஷஸ்தத்வதபிந்நம் ப்ரதிபாதி மே

நீரில் உள்ள கசப்பு, குளிர்ச்சி, மென்மை போலவே, இயற்கையும், ஆன்மாவும் எனக்கு பிரிவில்லாமல் தோன்றுகின்றன.

ஸர்வாக்யாரஹிதம் யத்யத்ஸூக்ஷ்மாத்ஸூக்ஷ்மதரம் பரம்। மநோபுத்தீந்த்ரியாதீதமகலங்கம் ஜகத்பதிம்

எல்லா பெயர்களும் இல்லாதது, மிக நுண்மையானதைவிட நுண்மையானது, உயர்ந்தது, மனம், புத்தி, அறிவு எல்லாவற்றையும் கடந்தது, களங்கமில்லாதது, உலகத்தின் ஆண்டவன்.

ஈத்ரு'ஶம் ஸஹஜம் யத்ர அஹம் தத்ர கதம் பவேத்। த்வமேவ ஹி கதம் தத்ர கதம் தத்ர சராசரம்

இப்படி இயற்கையாக இருக்கும் இடத்தில் நான் எப்படிப் இருப்பேன்? நீ எப்படிப் இருப்பாய்? அசையும், அசையாதவை எப்படிக் காணப்படும்?

ககநோபமம் து யத்ப்ரோக்தம் ததேவ ககநோபமம்। சைதந்யம் தோஷஹீநம் ச ஸர்வஜ்ஞம் பூர்ணமேவ ச

ஆகாயத்தைப் போன்றது என்று சொல்வது உண்மையில் ஆகாயம் போன்றதே; அது அறிவு, குற்றமற்றது, எல்லாம் அறிந்தது, முழுமையானது.

ப்ரு'திவ்யாம் சரிதம் நைவ மாருதேந ச வாஹிதம்। வரிணா பிஹிதம் நைவ தேஜோமத்யே வ்யவஸ்திதம்

பூமியில் நடக்கப்படுவதில்லை, காற்றால் எடுத்துச் செல்லப்படுவதில்லை, நீரால் மூடப்படுவதில்லை, நெருப்புக்குள் நிலைபெறுவதில்லை.

ஆகாஶம் தேந ஸம்வ்யாப்தம் ந தத்வ்யாப்தம் ச கேநசித்। ஸ பாஹ்யாப்யந்தரம் திஷ்டத்யவச்சிந்நம் நிரந்தரம்

அந்த பரமம் ஆகாயத்தை முழுவதும் நிறைத்து உள்ளது; ஆனால் அதைப் பிற எதுவும் நிரப்ப முடியாது. அது வெளியிலும் உள்ளிலும் எல்லா இடங்களிலும், எல்லா எல்லைகளும் கடந்தும், இடையறாது நிலைத்திருக்கிறது.

ஸூக்ஷ்மத்வாத்ததத்ரு'ஶ்யத்வாந்நிர்குணத்வாச்ச யோகிபிஃ। ஆலம்பநாதி யத்ப்ரோக்தம் க்ரமாதாலம்பநம் பவேத்

அது மிக நுட்பமானது, கண்களுக்கு தெரியாதது, இலட்சணமற்றது என்பதால், யோகிகள் அதை ஆதரவாக விவரித்துள்ளனர்; மெதுவாக, அந்த ஆதரவே உண்மையான ஆதரவாக மாறுகிறது.

ஸததாऽப்யாஸயுக்தஸ்து நிராலம்போ யதா பவேத்। தல்லயால்லீயதே நாந்தர்குணதோஷவிவர்ஜிதஃ

எப்போதும் பயிற்சி செய்து, ஆதரவின்றி நிலைபெறும் போது, அந்த பரமத்துடன் ஒன்றாகி, உள்ளகமான எல்லா குணங்களும் குறைகளும் நீங்கி, ஒருவன் கரைந்து விடுகிறான்.

விஷவிஶ்வஸ்ய ரௌத்ரஸ்ய மோஹமூர்ச்சாப்ரதஸ்ய ச। ஏகமேவ விநாஶாய ஹ்யமோகம் ஸஹஜாம்ரு'தம்

இந்த உலகின் விஷம், கொடூரமும் மயக்கத்தையும் தருவதாகும்; அதனை அழிக்க, தோல்வியில்லாத, இயற்கையாகவே பிறந்த அமிர்தம் ஒன்றே உள்ளது.

பாவகம்யம் நிராகாரம் ஸாகாரம் த்ரு'ஷ்டிகோசரம்। பாவாபாவவிநிர்முக்தமந்தராலம் ததுச்யதே

அனுபவத்தால் அறியப்படுவது, ரூபமின்றி இருந்தும் ரூபத்துடன் தோன்றுவது, இருப்பும் இல்லாமையும் கடந்தது—இதையே இடைநிலையாக அழைக்கின்றனர்.

பாஹ்யபாவம் பவேத்விஶ்வமந்தஃ ப்ரக்ரு'திருச்யதே। அந்தராதந்தரம் ஜ்ஞேயம் நாரிகேலபலாம்புவத்

வெளிப்புறம் உலகம் எனப்படுகிறது; உள்ளே இருப்பது இயற்கை எனப்படுகிறது; உள்ளும், அதற்குள்ளும் இடையில் இருப்பது, தேங்காய் பழத்தில் உள்ள தண்ணீரைப் போல் அறியப்பட வேண்டும்.

ப்ராந்திஜ்ஞாநம் ஸ்திதம் பாஹ்யம் ஸம்யக்ஜ்ஞாநம் ச மத்யகம்। மத்யாந்மத்யதரம் ஜ்ஞேயம் நாரிகேலபலாம்புவத்

தவறான அறிவு வெளியில் உள்ளது; உண்மையான அறிவு நடுவில் உள்ளது; அந்த நடுவிலும் நுண்ணியமானதை, தேங்காய் பழத்தில் உள்ள தண்ணீரைப் போல் அறிய வேண்டும்.

பௌர்ணமாஸ்யாம் யதா சந்த்ர ஏக ஏவாதிநிர்மலஃ। தேந தத்ஸத்ரு'ஶம் பஶ்யேத்த்விதாத்ரு'ஷ்டிர்விபர்யயஃ

பௌர்ணமி இரவில் ஒரே ஒரு பரிசுத்தமான சந்திரன் இருப்பது போல, அதையும் ஒரே ஒன்றாகவே காண வேண்டும்; இரண்டாகப் பார்க்கும் பார்வை தவறானது.

அநேநைவ ப்ரகாரேண புத்திபேதோ ந ஸர்வகஃ। தாதா ச தீரதாமேதி கீயதே நாமகோடிபிஃ

இவ்வாறு, அறிவில் வேறுபாடு எல்லோரிடமும் இருக்காது; கொடுப்பவன் உறுதியையும் தைரியத்தையும் அடைகிறான், எண்ணற்ற பெயர்களில் பாடப்படுவது போல்.

குருப்ரஜ்ஞாப்ரஸாதேந மூர்கோ வா யதி பண்டிதஃ। யஸ்து ஸம்புத்யதே தத்த்வம் விரக்தோ பவஸாகராத்

ஆசானின் ஞான அருளால், அறிவில்லாதவனாக இருந்தாலும், அறிவாளி ஆனாலும், யார் உண்மையை விழித்துக் கொள்கிறாரோ, அவர் பிறப்பு இறப்பின் கடலில் இருந்து பற்றின்மை அடைகிறார்.