அவதூதகீதா

யதி நாம ந முக்தோऽஸி ந பத்தோऽஸி கதாசந। ஸாகாரம் ச நிராகாரமாத்மாநம் மந்யஸே கதம்

நீ விடுதலை பெறாதவராக இருந்தாலும், ஒருபோதும் பந்தப்பட்டவனல்ல; ஆன்மாவை உருவமுள்ளதோ உருவமற்றதோ என்று எப்படி நினைக்க முடியும்?

ஜாநாமி தே பரம் ரூபம் ப்ரத்யக்ஷம் ககநோபமம்। யதா பரம் ஹி ரூபம் யந்மரீசிஜலஸந்நிபம்

உன் உயர்ந்த உருவத்தை நேரடியாக, வானம் போலவே அறிகிறேன்; அந்த உயர்ந்த உருவம் நீரில் மாயை போல உள்ளது.

ந குருர்நோபதேஶஶ்ச ந சோபாதிர்ந மே க்ரியா। விதேஹம் ககநம் வித்தி விஶுத்தோऽஹம் ஸ்வபாவதஃ

எனக்கு ஆசானும் இல்லை, உபதேசமும் இல்லை, எல்லை என்றும் இல்லை, செயலும் இல்லை; நான் இயல்பாகவே தூயவன், உடலற்றவன், வானம் போல இருப்பதை அறிந்து கொள்.

விஶுத்தோऽஸ்ய ஶரீரோऽஸி ந தே சித்தம் பராத்பரம்। அஹம் சாத்மா பரம் தத்த்வமிதி வக்தும் ந லஜ்ஜஸே

நீ சொல்கிறாய், என் உடல் தூயது, என் மனம் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது, நானே பரமாத்மா என்று. இப்படிச் சொல்வதற்கு உனக்கு வெட்கமே இல்லை.

கதம் ரோதிஷி ரே சித்த ஹ்யாத்மைவாத்மாத்மநா பவ। பிப வத்ஸ கலாதீதமத்வைதம் பரமாம்ரு'தம்

ஓ மனமே, நீ ஏன் அழுகிறாய்? நீயே உன்னையே உணர்ந்து ஆத்மாவாக மாறு. என் செல்லம், காலத்தைத் தாண்டிய அயராத ஒன்றான ஆனந்தத்தை அருந்து.

நைவ போதோ ந சாபோதோ ந போதாபோத ஏவ ச। யஸ்யேத்ரு'ஶஃ ஸதா போதஃ ஸ போதோ நாந்யதா பவேத்

அங்கே அறிவும் இல்லை, அறியாமையும் இல்லை, இரண்டும் சேர்ந்து இருப்பதும் இல்லை. யாருக்கு இப்படிப்பட்ட விழிப்புணர்வு இருக்கிறதோ, அந்த விழிப்புணர்வே எப்போதும் மாறாதது.

ஜ்ஞாநம் ந தர்கோ ந ஸமாதியோகோ ந தேஶகாலௌ ந குரூபதேஶஃ। ஸ்வபாவஸம்வித்தரஹம் ச தத்த்வ- மாகாஶகல்பம் ஸஹஜம் த்ருவம் ச

அறிவு என்பது வாதமல்ல, தியானமல்ல; அது இடம், காலம், குருவின் உபதேசம் என்பதுமல்ல. என் இயல்பாகவே விழிப்புணர்வுள்ளவன், ஆகாயத்தைப் போல, பிறப்பிலக்கணமில்லாதவன், நிலையானவன் தான் அந்த உண்மை.

ந ஜாதோऽஹம் ம்ரு'தோ வாபி ந மே கர்ம ஶுபாஶுபம்। விஶுத்தம் நிர்குணம் ப்ரஹ்ம பந்தோ முக்திஃ கதம் மம

நான் பிறக்கவில்லை, இறக்கவும் இல்லை; எனக்கு நல்லதும் கெட்டதும் எனும் கர்மா இல்லை. நான் தூயவன், குணமற்ற பிரம்மம்; எனக்கு பந்தமும் விடுதலையும் எப்படிக் கிடைக்கும்?

யதி ஸர்வகதோ தேவஃ ஸ்திரஃ பூர்ணோ நிரந்தரஃ। அந்தரம் ஹி ந பஶ்யாமி ஸ பாஹ்யாப்யந்தரஃ கதம்

அந்த இறைவன் எல்லா இடத்திலும் நிறைந்தவன், நிலையானவன், முழுமையானவன், இடையறாதவன் என்றால், நான் வேறுபாடு எதையும் காணவில்லை; அப்புறம் உள்ளும் புறமும் எங்கே?

ஸ்புரத்யேவ ஜகத்க்ரு'த்ஸ்நமகண்டிதநிரந்தரம்। அஹோ மாயாமஹாமோஹோ த்வைதாத்வைதவிகல்பநா

இந்த உலகம் முழுவதும் ஒரே தொடர்ச்சியாக, உடைந்ததில்லாமல் பிரகாசிக்கிறது. ஐயோ, இந்த மாயையின் பெரிய மயக்கம் — இருமையும் ஒன்றுமல்லாததிலும் குழப்பம்!

ஸாகாரம் ச நிராகாரம் நேதி நேதீதி ஸர்வதா। பேதாபேதவிநிர்முக்தோ வர்ததே கேவலஃ ஶிவஃ

உருவத்துடனும் உருவமில்லாமலும், எப்போதும் 'இது அல்ல, அது அல்ல' என்று கூறி, வேறுபாடும் ஒன்றுபாடும் இல்லாமல், ஒரே சிவனே நிலைத்திருக்கிறார்.

ந தே ச மாதா ச பிதா ச பந்துஃ ந தே ச பத்நீ ந ஸுதஶ்ச மித்ரம்। ந பக்ஷபாதீ ந விபக்ஷபாதஃ கதம் ஹி ஸம்தப்திரியம் ஹி சித்தே

உனக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, உறவினர் இல்லை; உனக்கு மனைவி, மகன், தோழன் எவரும் இல்லை. உனக்கு விருப்பு, விரோதம் எதுவும் இல்லை; அப்படி இருக்க, இந்த மனக்கசப்பு ஏன் வருகிறது?

திவா நக்தம் ந தே சித்தம் உதயாஸ்தமயௌ ந ஹி। விதேஹஸ்ய ஶரீரத்வம் கல்பயந்தி கதம் புதாஃ

ஓ மனமே, உனக்கு பகலும் இரவும் இல்லை, உதயம் மறையும் எதுவும் இல்லை. உடலற்றவருக்கு உடல் உள்ளது என்று ஞானிகள் எப்படி நினைப்பார்கள்?

நாவிபக்தம் விபக்தம் ச ந ஹி துஃகஸுகாதி ச। ந ஹி ஸர்வமஸர்வம் ச வித்தி சாத்மாநமவ்யயம்

பிரிக்கப்படாததும் அல்ல, பிரிந்ததும் அல்ல, துயரமோ இன்பமோ அல்ல, எல்லாமோ ஒன்றுமல்லாததுமல்ல; ஆத்மாவை அழியாததாக அறிந்து கொள்.

நாஹம் கர்தா ந போக்தா ச ந மே கர்ம புராऽதுநா। ந மே தேஹோ விதேஹோ வா நிர்மமேதி மமேதி கிம்

நான் செய்பவன் அல்ல, அனுபவிப்பவன் அல்ல; எனக்கு பழையதும் புதியதும் எனும் கர்மா இல்லை. எனக்கு உடலும், உடலற்றதும் இல்லை; அப்படி இருக்க, 'எனது' அல்லது 'எனது அல்ல' என்பது எங்கே?

ந மே ராகாதிகோ தோஷோ துஃகம் தேஹாதிகம் ந மே। ஆத்மாநம் வித்தி மாமேகம் விஶாலம் ககநோபமம்

எனக்கு ஆசை போன்ற குற்றங்கள் இல்லை, உடல் வலி போன்ற துயரமும் இல்லை. என்னை நீ ஒரே ஆத்மாவாக, பரந்த ஆகாயத்தைப் போல விரிந்தவனாக அறிந்து கொள்.

ஸகே மநஃ கிம் பஹுஜல்பிதேந ஸகே மநஃ ஸர்வமிதம் விதர்க்யம்। யத்ஸாரபூதம் கதிதம் மயா தே த்வமேவ தத்த்வம் ககநோபமோऽஸி

நண்பனே மனமே, அதிகமாக பேசுவதால் என்ன பயன்? நண்பனே மனமே, இவை எல்லாம் வெறும் யோசனைகள் தான். முக்கியமானதை நான் சொன்னேன்: நீயே அந்த உண்மை, ஆகாயத்தைப் போல விரிந்தவன்.

யேந கேநாபி பாவேந யத்ர குத்ர ம்ரு'தா அபி। யோகிநஸ்தத்ர லீயந்தே கடாகாஶமிவாம்பரே

எந்த வழியிலாக இருந்தாலும், எங்கு இருந்தாலும், இறக்கும் நேரத்திலும் கூட, யோகிகள் அங்கேயே கலந்து விடுகிறார்கள்; பானையில் உள்ள ஆகாயம் வெளி ஆகாயத்தில் கலப்பதைப் போல.

தீர்தே சாந்த்யஜகேஹே வா நஷ்டஸ்ம்ரு'திரபி த்யஜந்। ஸமகாலே தநும் முக்தஃ கைவல்யவ்யாபகோ பவேத்

தீர்த்தத்தில் இருந்தாலும், சாதி இல்லாதவனின் வீட்டிலும் இருந்தாலும், இறக்கும் போது நினைவு போனாலும், உடலை விட்டவுடன் ஒருவன் முழுமையான விடுதலையாகி நிறைந்துவிடுகிறான்.

தர்மார்தகாமமோக்ஷாம்ஶ்ச த்விபதாதிசராசரம்। மந்யந்தே யோகிநஃ ஸர்வம் மரீசிஜலஸந்நிபம்

தர்மம், பொருள், காமம், முக்தி, எல்லா உயிரினங்களும்—இவை அனைத்தையும் யோகிகள் மரீசை நீர் போலவே, மாயை என்று பார்க்கிறார்கள்.

அதீதாநாகதம் கர்ம வர்தமாநம் ததைவ ச। ந கரோமி ந புஞ்ஜாமி இதி மே நிஶ்சலா மதிஃ

கடந்த கால, எதிர்கால, நிகழ்காலச் செயல்கள்—நான் அவை எதையும் செய்யவில்லை, அனுபவிக்கவும் இல்லை; எனது மனம் அசையாததாக உள்ளது.

ஶூந்யாகாரே ஸமரஸபூத- ஸ்திஷ்டந்நேகஃ ஸுகமவதூதஃ। சரதி ஹி நக்நஸ்த்யக்த்வா கர்வம் விந்ததி கேவலமாத்மநி ஸர்வம்

வெறுமையான வீடில் தனியாக அமைதியுடன் நிற்கும் அவதூதர் ஆனந்தமாக இருக்கிறார்; அவர் பெருமையை விட்டுவிட்டு நிர்வாணமாகச் சஞ்சரிக்கிறார், எல்லாவற்றையும் தன் உள்ளேயே காண்கிறார்.

த்ரிதயதுரீயம் நஹி நஹி யத்ர விந்ததி கேவலமாத்மநி தத்ர। தர்மாதர்மௌ நஹி நஹி யத்ர பத்தோ முக்தஃ கதமிஹ தத்ர

மூன்றைக் கடந்த நான்காவது நிலை தன்னுள்ளே மட்டும் காணப்படுகிறது; அங்கு தர்மம், அதர்மம் எதுவும் இல்லை, பந்தம், விடுதலை என்பதும் இல்லை—அவை எங்கே வருமாறு?

விந்ததி விந்ததி நஹி நஹி மந்த்ரம் சந்தோலக்ஷணம் நஹி நஹி தந்த்ரம்। ஸமரஸமக்நோ பாவிதபூதஃ ப்ரலபிதமேதத்பரமவதூதஃ

அவர் கண்டுபிடிக்கிறார், கண்டுபிடிக்கிறார்—அது மந்திரமோ, சந்தமோ, தந்திரமோ அல்ல; சமமான மனநிலையுடன், தியானத்தில் தூய்மையடைந்தவர், இவை எல்லாம் பரம அவதூதரின் சொற்கள்.

ஸர்வஶூந்யமஶூந்யம் ச ஸத்யாஸத்யம் ந வித்யதே। ஸ்வபாவபாவதஃ ப்ரோக்தம் ஶாஸ்த்ரஸம்வித்திபூர்வகம்

எல்லாம் வெறுமை, வெறுமையற்றதும் கூட; உண்மை, பொய் என்பவை இல்லை; இது இயற்கையின் படி, சாஸ்திர அறிவுடன் கூறப்பட்டது.

இதி ப்ரதமோऽத்யாயஃ

இதோ முதல் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

பாலஸ்ய வா விஷயபோகரதஸ்ய வாபி மூர்கஸ்ய ஸேவகஜநஸ்ய க்ரு'ஹஸ்திதஸ்ய। ஏதத்குரோஃ கிமபி நைவ ந சிந்தநீயம் ரத்நம் கதம் த்யஜதி கோऽப்யஶுசௌ ப்ரவிஷ்டம்

குழந்தை, இன்பங்களில் மூழ்கியவன், முட்டாள், பணியாளர், இல்லறம் நடத்துபவர்—யாராக இருந்தாலும் குருவை பற்றி எதையும் எண்ண வேண்டாம்; ஒரு ரத்தினம் அசுத்தத்தில் விழுந்தாலும் அதை யார் விட்டு விடுவார்?

நைவாத்ர காவ்யகுண ஏவ து சிந்தநீயோ க்ராஹ்யஃ பரம் குணவதா கலு ஸார ஏவ। ஸிந்தூரசித்ரரஹிதா புவி ரூபஶூந்யா பாரம் ந கிம் நயதி நௌரிஹ கந்துகாமாந்

இங்கு கவிதைச் சிறப்புகள் பற்றி யோசிக்க வேண்டியதில்லை; நல்லவர்களுக்கு சுருக்கமே முக்கியம். பூமியில் வண்ணமோ வடிவமோ இல்லாத படகும் கடக்க விரும்புபவர்களை அப்பாற்படுத்தும்.

ப்ரயத்நேந விநா யேந நிஶ்சலேந சலாசலம்। க்ரஸ்தம் ஸ்வபாவதஃ ஶாந்தம் சைதந்யம் ககநோபமம்

யாரும் முயற்சி செய்யாமல், அசையாத ஒன்றால், அசையும், அசையாத அனைத்தும் விழுங்கப்படுகிறது; அதன் இயல்பால், அது அமைதியானது, ஆகாயத்தைப் போன்றது.