அவதூதகீதா

தத்த்வம் த்வம் ந ஹி ஸந்தேஹஃ கிம் ஜாநாம்யதவா புநஃ। அஸம்வேத்யம் ஸ்வஸம்வேத்யமாத்மாநம் மந்யஸே கதம்

நீயே அந்த உண்மை—இதில் சந்தேகம் இல்லை; மீண்டும் நான் என்ன அறிய வேண்டும்? அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட ஆன்மாவை, நீயே அறியக்கூடியதாக எப்படி நினைக்கிறாய்?

மாயாऽமாயா கதம் தாத சாயாऽசாயா ந வித்யதே। தத்த்வமேகமிதம் ஸர்வம் வ்யோமாகாரம் நிரஞ்ஜநம்

கண்மணியே, மாயையோ மாயையில்லையோ எப்படி இருக்க முடியும்? நிழலோ நிழலில்லையோ இல்லை. இந்த அனைத்தும் ஒரே உண்மை, வானம் போல உருவமற்றது, களங்கமற்றது.

ஆதிமத்யாந்தமுக்தோऽஹம் ந பத்தோऽஹம் கதாசந। ஸ்வபாவநிர்மலஃ ஶுத்த இதி மே நிஶ்சிதா மதிஃ

ஆரம்பம், நடுவு, முடிவு என எதிலும் நான் கட்டுப்படவில்லை; எந்த நேரமும் நான் பந்தப்பட்டவன் அல்லேன். என் இயல்பே தூய்மை, களங்கமையெனும் உறுதியான நம்பிக்கை எனக்கு உள்ளது.

மஹதாதி ஜகத்ஸர்வம் ந கிம்சித்ப்ரதிபாதி மே। ப்ரஹ்மைவ கேவலம் ஸர்வம் கதம் வர்ணாஶ்ரமஸ்திதிஃ

பெரியதிலிருந்து இந்த உலகம் அனைத்தும் எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை; எல்லாம் ஒரே பரம்பொருள் தான்—அப்படியிருக்க, சாதி அல்லது வாழ்க்கை நிலை எங்கே?

ஜாநாமி ஸர்வதா ஸர்வமஹமேகோ நிரந்தரம்। நிராலம்பமஶூந்யம் ச ஶூந்யம் வ்யோமாதிபஞ்சகம்

எல்லாவற்றையும், எல்லா விதமாகவும், இடையறாது நானே என்று அறிகிறேன்; எனக்கு ஆதாரம் இல்லை, வெறுமையில்லை, அதே சமயம் வானம் முதலான ஐந்து வெறுமைகளும் நான் தான்.

ந ஷண்டோ ந புமாந்ந ஸ்த்ரீ ந போதோ நைவ கல்பநா। ஸாநந்தோ வா நிராநந்தமாத்மாநம் மந்யஸே கதம்

நான் நபுஂசகன் அல்ல, ஆணும் அல்ல, பெண்ணும் அல்ல; அறிவும் அல்ல, கற்பனையும் அல்ல. ஆன்மாவை ஆனந்தமுள்ளதோ ஆனந்தமற்றதோ என்று எப்படி நினைக்க முடியும்?

ஷடங்கயோகாந்ந து நைவ ஶுத்தம் மநோவிநாஶாந்ந து நைவ ஶுத்தம்। குரூபதேஶாந்ந து நைவ ஶுத்தம் ஸ்வயம் ச தத்த்வம் ஸ்வயமேவ புத்தம்

ஆறு அங்கங்களைக் கொண்ட யோகத்தால் அல்ல, மனதை அழித்தாலும் அல்ல தூய்மை கிடைப்பது; ஆசானின் உபதேசத்தாலும் அல்ல—உண்மை தானாகவே, தானே உணரப்படுகிறது.

ந ஹி பஞ்சாத்மகோ தேஹோ விதேஹோ வர்ததே ந ஹி। ஆத்மைவ கேவலம் ஸர்வம் துரீயம் ச த்ரயம் கதம்

இந்த உடல் ஐந்து கூறுகளால் ஆனது அல்ல, அவற்றின்றியும் இல்லை; ஆன்மா மட்டும் தான் எல்லாம்—நான்காவது நிலை அல்லது மற்ற மூன்று நிலைகள் எங்கே?

ந பத்தோ நைவ முக்தோऽஹம் ந சாஹம் ப்ரஹ்மணஃ ப்ரு'தக்। ந கர்தா ந ச போக்தாஹம் வ்யாப்யவ்யாபகவர்ஜிதஃ

நான் பந்தப்பட்டவன் அல்ல, விடுதலை பெற்றவன் அல்ல; பரம்பொருளிலிருந்து வேறுபட்டவன் அல்ல. செய்பவன் அல்ல, அனுபவிப்பவனும் அல்ல; எல்லாவற்றையும் ஊடுருவுவதும், ஊடுருவப்படுவதும் எனக்கு இல்லை.

யதா ஜலம் ஜலே ந்யஸ்தம் ஸலிலம் பேதவர்ஜிதம்। ப்ரக்ரு'திம் புருஷம் தத்வதபிந்நம் ப்ரதிபாதி மே

நீரை நீரில் ஊற்றினால் வேறுபாடு இல்லாதது போல, இயற்கையும் ஆன்மாவும் எனக்குத் தனித்தனியாகத் தெரியவில்லை.

யதி நாம ந முக்தோऽஸி ந பத்தோऽஸி கதாசந। ஸாகாரம் ச நிராகாரமாத்மாநம் மந்யஸே கதம்

நீ விடுதலை பெறாதவராக இருந்தாலும், ஒருபோதும் பந்தப்பட்டவனல்ல; ஆன்மாவை உருவமுள்ளதோ உருவமற்றதோ என்று எப்படி நினைக்க முடியும்?

ஜாநாமி தே பரம் ரூபம் ப்ரத்யக்ஷம் ககநோபமம்। யதா பரம் ஹி ரூபம் யந்மரீசிஜலஸந்நிபம்

உன் உயர்ந்த உருவத்தை நேரடியாக, வானம் போலவே அறிகிறேன்; அந்த உயர்ந்த உருவம் நீரில் மாயை போல உள்ளது.

ந குருர்நோபதேஶஶ்ச ந சோபாதிர்ந மே க்ரியா। விதேஹம் ககநம் வித்தி விஶுத்தோऽஹம் ஸ்வபாவதஃ

எனக்கு ஆசானும் இல்லை, உபதேசமும் இல்லை, எல்லை என்றும் இல்லை, செயலும் இல்லை; நான் இயல்பாகவே தூயவன், உடலற்றவன், வானம் போல இருப்பதை அறிந்து கொள்.

விஶுத்தோऽஸ்ய ஶரீரோऽஸி ந தே சித்தம் பராத்பரம்। அஹம் சாத்மா பரம் தத்த்வமிதி வக்தும் ந லஜ்ஜஸே

நீ சொல்கிறாய், என் உடல் தூயது, என் மனம் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது, நானே பரமாத்மா என்று. இப்படிச் சொல்வதற்கு உனக்கு வெட்கமே இல்லை.

கதம் ரோதிஷி ரே சித்த ஹ்யாத்மைவாத்மாத்மநா பவ। பிப வத்ஸ கலாதீதமத்வைதம் பரமாம்ரு'தம்

ஓ மனமே, நீ ஏன் அழுகிறாய்? நீயே உன்னையே உணர்ந்து ஆத்மாவாக மாறு. என் செல்லம், காலத்தைத் தாண்டிய அயராத ஒன்றான ஆனந்தத்தை அருந்து.

நைவ போதோ ந சாபோதோ ந போதாபோத ஏவ ச। யஸ்யேத்ரு'ஶஃ ஸதா போதஃ ஸ போதோ நாந்யதா பவேத்

அங்கே அறிவும் இல்லை, அறியாமையும் இல்லை, இரண்டும் சேர்ந்து இருப்பதும் இல்லை. யாருக்கு இப்படிப்பட்ட விழிப்புணர்வு இருக்கிறதோ, அந்த விழிப்புணர்வே எப்போதும் மாறாதது.

ஜ்ஞாநம் ந தர்கோ ந ஸமாதியோகோ ந தேஶகாலௌ ந குரூபதேஶஃ। ஸ்வபாவஸம்வித்தரஹம் ச தத்த்வ- மாகாஶகல்பம் ஸஹஜம் த்ருவம் ச

அறிவு என்பது வாதமல்ல, தியானமல்ல; அது இடம், காலம், குருவின் உபதேசம் என்பதுமல்ல. என் இயல்பாகவே விழிப்புணர்வுள்ளவன், ஆகாயத்தைப் போல, பிறப்பிலக்கணமில்லாதவன், நிலையானவன் தான் அந்த உண்மை.

ந ஜாதோऽஹம் ம்ரு'தோ வாபி ந மே கர்ம ஶுபாஶுபம்। விஶுத்தம் நிர்குணம் ப்ரஹ்ம பந்தோ முக்திஃ கதம் மம

நான் பிறக்கவில்லை, இறக்கவும் இல்லை; எனக்கு நல்லதும் கெட்டதும் எனும் கர்மா இல்லை. நான் தூயவன், குணமற்ற பிரம்மம்; எனக்கு பந்தமும் விடுதலையும் எப்படிக் கிடைக்கும்?

யதி ஸர்வகதோ தேவஃ ஸ்திரஃ பூர்ணோ நிரந்தரஃ। அந்தரம் ஹி ந பஶ்யாமி ஸ பாஹ்யாப்யந்தரஃ கதம்

அந்த இறைவன் எல்லா இடத்திலும் நிறைந்தவன், நிலையானவன், முழுமையானவன், இடையறாதவன் என்றால், நான் வேறுபாடு எதையும் காணவில்லை; அப்புறம் உள்ளும் புறமும் எங்கே?

ஸ்புரத்யேவ ஜகத்க்ரு'த்ஸ்நமகண்டிதநிரந்தரம்। அஹோ மாயாமஹாமோஹோ த்வைதாத்வைதவிகல்பநா

இந்த உலகம் முழுவதும் ஒரே தொடர்ச்சியாக, உடைந்ததில்லாமல் பிரகாசிக்கிறது. ஐயோ, இந்த மாயையின் பெரிய மயக்கம் — இருமையும் ஒன்றுமல்லாததிலும் குழப்பம்!

ஸாகாரம் ச நிராகாரம் நேதி நேதீதி ஸர்வதா। பேதாபேதவிநிர்முக்தோ வர்ததே கேவலஃ ஶிவஃ

உருவத்துடனும் உருவமில்லாமலும், எப்போதும் 'இது அல்ல, அது அல்ல' என்று கூறி, வேறுபாடும் ஒன்றுபாடும் இல்லாமல், ஒரே சிவனே நிலைத்திருக்கிறார்.

ந தே ச மாதா ச பிதா ச பந்துஃ ந தே ச பத்நீ ந ஸுதஶ்ச மித்ரம்। ந பக்ஷபாதீ ந விபக்ஷபாதஃ கதம் ஹி ஸம்தப்திரியம் ஹி சித்தே

உனக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, உறவினர் இல்லை; உனக்கு மனைவி, மகன், தோழன் எவரும் இல்லை. உனக்கு விருப்பு, விரோதம் எதுவும் இல்லை; அப்படி இருக்க, இந்த மனக்கசப்பு ஏன் வருகிறது?

திவா நக்தம் ந தே சித்தம் உதயாஸ்தமயௌ ந ஹி। விதேஹஸ்ய ஶரீரத்வம் கல்பயந்தி கதம் புதாஃ

ஓ மனமே, உனக்கு பகலும் இரவும் இல்லை, உதயம் மறையும் எதுவும் இல்லை. உடலற்றவருக்கு உடல் உள்ளது என்று ஞானிகள் எப்படி நினைப்பார்கள்?

நாவிபக்தம் விபக்தம் ச ந ஹி துஃகஸுகாதி ச। ந ஹி ஸர்வமஸர்வம் ச வித்தி சாத்மாநமவ்யயம்

பிரிக்கப்படாததும் அல்ல, பிரிந்ததும் அல்ல, துயரமோ இன்பமோ அல்ல, எல்லாமோ ஒன்றுமல்லாததுமல்ல; ஆத்மாவை அழியாததாக அறிந்து கொள்.

நாஹம் கர்தா ந போக்தா ச ந மே கர்ம புராऽதுநா। ந மே தேஹோ விதேஹோ வா நிர்மமேதி மமேதி கிம்

நான் செய்பவன் அல்ல, அனுபவிப்பவன் அல்ல; எனக்கு பழையதும் புதியதும் எனும் கர்மா இல்லை. எனக்கு உடலும், உடலற்றதும் இல்லை; அப்படி இருக்க, 'எனது' அல்லது 'எனது அல்ல' என்பது எங்கே?

ந மே ராகாதிகோ தோஷோ துஃகம் தேஹாதிகம் ந மே। ஆத்மாநம் வித்தி மாமேகம் விஶாலம் ககநோபமம்

எனக்கு ஆசை போன்ற குற்றங்கள் இல்லை, உடல் வலி போன்ற துயரமும் இல்லை. என்னை நீ ஒரே ஆத்மாவாக, பரந்த ஆகாயத்தைப் போல விரிந்தவனாக அறிந்து கொள்.

ஸகே மநஃ கிம் பஹுஜல்பிதேந ஸகே மநஃ ஸர்வமிதம் விதர்க்யம்। யத்ஸாரபூதம் கதிதம் மயா தே த்வமேவ தத்த்வம் ககநோபமோऽஸி

நண்பனே மனமே, அதிகமாக பேசுவதால் என்ன பயன்? நண்பனே மனமே, இவை எல்லாம் வெறும் யோசனைகள் தான். முக்கியமானதை நான் சொன்னேன்: நீயே அந்த உண்மை, ஆகாயத்தைப் போல விரிந்தவன்.

யேந கேநாபி பாவேந யத்ர குத்ர ம்ரு'தா அபி। யோகிநஸ்தத்ர லீயந்தே கடாகாஶமிவாம்பரே

எந்த வழியிலாக இருந்தாலும், எங்கு இருந்தாலும், இறக்கும் நேரத்திலும் கூட, யோகிகள் அங்கேயே கலந்து விடுகிறார்கள்; பானையில் உள்ள ஆகாயம் வெளி ஆகாயத்தில் கலப்பதைப் போல.

தீர்தே சாந்த்யஜகேஹே வா நஷ்டஸ்ம்ரு'திரபி த்யஜந்। ஸமகாலே தநும் முக்தஃ கைவல்யவ்யாபகோ பவேத்

தீர்த்தத்தில் இருந்தாலும், சாதி இல்லாதவனின் வீட்டிலும் இருந்தாலும், இறக்கும் போது நினைவு போனாலும், உடலை விட்டவுடன் ஒருவன் முழுமையான விடுதலையாகி நிறைந்துவிடுகிறான்.