அவதூதகீதா

போதவிபோதைஃ ஸததம் யுக்தோ த்வைதாத்வைதைஃ கதமிஹ முக்தஃ। ஸஹஜோ விரஜஃ கதமிஹ யோகீ ஶுத்தநிரஞ்ஜநஸமரஸபோகீ

அவன் எப்போதும் அறிவும், அறிவின்மையும் சேர்ந்தவன்; இருமையும், இருமையின்மையும் எப்படிப் பிணைவைத் தாண்ட முடியும்? இயற்கையான, விருப்பமற்ற யோகி தூய்மையும் கலங்காத சமநிலையிலும் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

பக்நாபக்நவிவர்ஜிதபக்நோ லக்நாலக்நவிவர்ஜிதலக்நஃ। ஏவம் கதமிஹ ஸாரவிஸாரஃ ஸமரஸதத்த்வம் ககநாகாரஃ

உடைந்ததும், உடையாததும் கடந்தவன்; பற்றும், பற்றின்மையும் கடந்தவன்; இவ்வாறு இங்கு சாரமும் சாரமின்மையும் எப்படிக் கிடைக்கும்? சமநிலையான சத்தியம் ஆகாயம் போல் உள்ளது.

ஸததம் ஸர்வவிவர்ஜிதயுக்தஃ ஸர்வம் தத்த்வவிவர்ஜிதமுக்தஃ। ஏவம் கதமிஹ ஜீவிதமரணம் த்யாநாத்யாநைஃ கதமிஹ கரணம்

எப்போதும் எல்லா வேறுபாடுகளையும் கடந்தவன்; எல்லா சத்தியத்திலிருந்தும் விடுபட்டவன்; இவ்வாறு இங்கு உயிரும், மரணமும், தியானமும், தியானமின்மையும் எப்படிக் கிடைக்கும்?

இந்த்ரஜாலமிதம் ஸர்வம் யதா மருமரீசிகா। அகண்டிதமநாகாரோ வர்ததே கேவலஃ ஶிவஃ

இந்த எல்லாமும் ஒரு மாயை போல, பாலைவனத்தில் தோன்றும் மிராஜ் போல; உடைந்ததும் இல்லாத, உருவமற்ற சிவன் மட்டும் நிலைத்திருக்கிறார்.

தர்மாதௌ மோக்ஷபர்யந்தம் நிரீஹாஃ ஸர்வதா வயம்। கதம் ராகவிராகைஶ்ச கல்பயந்தி விபஶ்சிதஃ

தர்மத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து முக்தியின் முடிவுவரை நாங்கள் முற்றிலும் விருப்பமில்லாதவர்கள்; அப்படியிருக்க, ஞானிகள் எப்படி ஆசையும், விருப்பின்மையும் கற்பனை செய்கிறார்கள்?

விந்ததி விந்ததி ந ஹி ந ஹி யத்ர சந்தோலக்ஷணம் ந ஹி ந ஹி தத்ர। ஸமரஸமக்நோ பாவிதபூதஃ ப்ரலபதி தத்த்வம் பரமவதூதஃ

அவன் கண்டுபிடிக்கிறான், கண்டுபிடிக்கிறான் — இல்லை, இல்லை — அங்கே விருப்பத்தின் குறியீடு எதுவும் இல்லை, இல்லை, இல்லை; சமநிலையிலும், தியானத்தால் தூய்மையடைந்தவன், உயர்ந்த அவதூதன் சத்தியத்தை உரைக்கிறான்.

இதி ஸப்தமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு ஏழாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

த்வத்யாத்ரயா வ்யாபகதா ஹதா தே த்யாநேந சேதஃபரதா ஹதா தே। ஸ்துத்யா மயா வாக்பரதா ஹதா தே க்ஷமஸ்வ நித்யம் த்ரிவிதாபராதாந்

மூன்று காலங்களால் உன் எல்லாப் பரவலும் அழிந்தது; தியானத்தால் மனத்தின் உயர்வு அழிந்தது; என் புகழ்ச்சியால் உன் மொழியின் உயர்வு அழிந்தது; இந்த மூன்று தவறுகளையும் என்றும் மன்னிக்க வேண்டும்.

காமைரஹததீர்தாந்தோ ம்ரு'துஃ ஶுசிரகிஞ்சநஃ। அநீஹோ மிதபுக் ஶாந்தஃ ஸ்திரோ மச்சரணோ முநிஃ

வாசனைக்கேட்பதில்லை, கட்டுப்பாடு உடையவன், மென்மையானவன், தூய்மையானவன், எதுவும் இல்லாதவன்; விருப்பமில்லாதவன், மிதமான உணவு உட்கொள்ளும் அமைதியானவன், நிலையானவன், என்னை அடைக்கலம் கொண்ட முனிவன்.

அப்ரமத்தோ கபீராத்மா த்ரு'திமாந் ஜிதஷட்குணஃ। அமாநீ மாநதஃ கல்போ மைத்ரஃ காருணிகஃ கவிஃ

அவனுக்கு மனம் அசையாதது, உள்ளம் ஆழமானது, நிலையான துணிவும், ஆறு குணங்களை வென்றவனும்; தாழ்மையோடு பிறருக்கு மரியாதை தருபவனும், திறமையோடும், நட்பும், இரக்கமும், ஞானமும் கொண்டவனும் ஆவான்.

க்ரு'பாலுரக்ரு'தத்ரோஹஸ்திதிக்ஷுஃ ஸர்வதேஹிநாம்। ஸத்யஸாரோऽநவத்யாத்மா ஸமஃ ஸர்வோபகாரகஃ

அவனுக்கு இரக்கம் நிறைந்தது, எந்தவிதத் தீங்கும் இல்லாதவன், எல்லா உயிர்களிடமும் பொறுமை உடையவன்; உண்மை மீது நிலைத்தவன், குற்றமற்ற உள்ளம் கொண்டவன், எல்லோரிடமும் சமமானவன், அனைவருக்கும் உதவுபவன்.

அவதூதலக்ஷணம் வர்ணைர்ஜ்ஞாதவ்யம் பகவத்தமைஃ। வேதவர்ணார்ததத்த்வஜ்ஞைர்வேதவேதாந்தவாதிபிஃ

அவதூதரின் இலக்கணங்களை, வேத வார்த்தைகளும் அர்த்தங்களும் தெரிந்த பாக்கியசாலிகள், வேதம் மற்றும் உபநிடதம் பற்றிய அறிவும் கொண்டவர்கள் உணர வேண்டும்.

ஆஶாபாஶவிநிர்முக்த ஆதிமத்யாந்தநிர்மலஃ। ஆநந்தே வர்ததே நித்யமகாரம் தஸ்ய லக்ஷணம்

விருப்பங்களின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்டவன், தொடக்கம், நடுவு, முடிவிலும் தூய்மையோடு இருப்பவன்; எப்போதும் ஆனந்தத்தில் நிலைத்திருப்பவன்—இதுவே 'அ' என்ற எழுத்தின் இலக்கம்.

வாஸநா வர்ஜிதா யேந வக்தவ்யம் ச நிராமயம்। வர்தமாநேஷு வர்தேத வகாரம் தஸ்ய லக்ஷணம்

யாருக்கு மனதில் பழைய நினைவுகள் இல்லை, நோயற்றவாறு பேசுகிறான்; தற்போதையவர்களோடு வாழ்கிறான்—இதுவே 'வ' என்ற எழுத்தின் இலக்கம்.

தூலிதூஸரகாத்ராணி தூதசித்தோ நிராமயஃ। தாரணாத்யாநநிர்முக்தோ தூகாரஸ்தஸ்ய லக்ஷணம்

உடல் தூசில் மூடப்பட்டிருக்கும், மனம் கலங்காமல் அமைதியாக இருக்கும், நோயற்றவன்; தியானம் மற்றும் மனக்குவிப்பிலிருந்து விடுபட்டவன்—இதுவே 'தூ' என்ற எழுத்தின் இலக்கம்.

தத்த்வசிந்தா த்ரு'தா யேந சிந்தாசேஷ்டாவிவர்ஜிதஃ। தமோऽஹம்காரநிர்முக்தஸ்தகாரஸ்தஸ்ய லக்ஷணம்

உண்மை பற்றிய சிந்தனையில் நிலைத்தவன், சிந்தனையோடும் செயலும் இல்லாதவன்; இருளும், அகந்தையுமின்றி விடுபட்டவன்—இதுவே 'த' என்ற எழுத்தின் இலக்கம்.

தத்தாத்ரேயாவதூதேந நிர்மிதாநந்தரூபிணா। யே படந்தி ச ஶ்ரு'ண்வந்தி தேஷாம் நைவ புநர்பவஃ

ஆனந்த வடிவான தத்தாத்திரேய அவதூதர் உருவாக்கிய இந்த உபதேசங்களை யார் படிக்கிறார்களோ, கேட்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு மீண்டும் பிறவி இல்லை.

இதி அஷ்டமோऽத்யாயஃ

இதனால் எட்டாவது அதிகாரம் முடிகிறது.