அவதூதகீதா

நநு தர்மவிதர்மவிநாஶ இதி நநு பந்தவிபந்தவிநாஶ இதி। யதி சைகநிரந்தரஸர்வஶிவம்- மிஹதுஃகவிதுஃகமதிஶ்ச கதம்

தர்மம், அதர்மம் அழிகிறது என்று சொல்கிறார்கள்; பந்தம், விடுதலும் அழிகிறது என்று சொல்கிறார்கள். ஒரே ஒரு நிரந்தரமான, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த சிவன் இருந்தால், துன்பம் அல்லது துன்பமின்மை பற்றிய எண்ணம் எங்கு?

ந ஹி யாஜ்ஞிகயஜ்ஞவிபாக இதி ந ஹுதாஶநவஸ்துவிபாக இதி। யதி சைகநிரந்தரஸர்வஶிவம் வத கர்மபலாநி பவந்தி கதம்

யாகம் செய்யும் ஒருவர், யாகம் என்ற பாகுபாடு இல்லை; அக்னி, ஹோமப் பொருள் என்ற வேறுபாடும் இல்லை. ஒரே ஒரு நிரந்தரமான, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த சிவன் இருந்தால், செயலின் பலன் எங்கு?

நநு ஶோகவிஶோகவிமுக்த இதி நநு தர்பவிதர்பவிமுக்த இதி। யதி சைகநிரந்தரஸர்வஶிவம் நநு ராகவிராகமதிஶ்ச கதம்

துயரமின்றி துயரத்திலிருந்து விடுபட்டது என்று சொல்கிறார்கள்; பெருமை, பெருமையின்மை கடந்தது என்று சொல்கிறார்கள். ஒரே ஒரு நிரந்தரமான, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த சிவன் இருந்தால், ஆசை அல்லது விரோதம் பற்றிய எண்ணம் எங்கு?

ந ஹி மோஹவிமோஹவிகார இதி ந ஹி லோபவிலோபவிகார இதி। யதி சைகநிரந்தரஸர்வஶிவம் ஹ்யவிவேகவிவேகமதிஶ்ச கதம்

மயக்கம், மயக்கமின்மை என்ற மாற்றங்கள் இல்லை; பேராசை, பேராசையின்மை என்ற மாற்றங்களும் இல்லை. ஒரே ஒரு நிரந்தரமான, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த சிவன் இருந்தால், பகுத்தறிவு அல்லது பகுத்தறிவின்மை பற்றிய எண்ணம் எங்கு?

த்வமஹம் ந ஹி ஹந்த கதாசிதபி குலஜாதிவிசாரமஸத்யமிதி। அஹமேவ ஶிவஃ பரமார்த இதி அபிவாதநமத்ர கரோமி கதம்

நீ, நான் என்று எப்போதும் கொல்லுபவர் இல்லை; குடும்பம், பிறப்பு பற்றிய சிந்தனை பொய்யே. நான் ஒருவன் சிவன், உன்னதமான உண்மை என்றால், இங்கு வணக்கம் செய்வது எப்படி?

குருஶிஷ்யவிசாரவிஶீர்ண இதி உபதேஶவிசாரவிஶீர்ண இதி। அஹமேவ ஶிவஃ பரமார்த இதி அபிவாதநமத்ர கரோமி கதம்

ஆசான், மாணவன் என்ற வேறுபாடு கெட்டுவிட்டது; உபதேசம் பற்றிய பாகுபாடும் கெட்டுவிட்டது. நான் ஒருவன் சிவன், உன்னதமான உண்மை என்றால், இங்கு வணக்கம் செய்வது எப்படி?

ந ஹி கல்பிததேஹவிபாக இதி ந ஹி கல்பிதலோகவிபாக இதி। அஹமேவ ஶிவஃ பரமார்த இதி அபிவாதநமத்ர கரோமி கதம்

உடல்கள் என்ற பாகுபாடு உண்மையில் இல்லை; உலகங்கள் என்ற பாகுபாடும் உண்மையில் இல்லை. நான் ஒருவன் சிவன், உன்னதமான உண்மை என்றால், இங்கு வணக்கம் செய்வது எப்படி?

ஸரஜோ விரஜோ ந கதாசிதபி நநு நிர்மலநிஶ்சலஶுத்த இதி। அஹமேவ ஶிவஃ பரமார்த இதி அபிவாதநமத்ர கரோமி கதம்

பாசம் உள்ளவன், பாசமில்லாதவன் என்ற நிலை எப்போதும் இல்லை; அது தூயது, அசையாதது, களங்கமற்றது. நான் ஒருவன் சிவன், உன்னதமான உண்மை என்றால், இங்கு வணக்கம் செய்வது எப்படி?

ந ஹி தேஹவிதேஹவிகல்ப இதி அந்ரு'தம் சரிதம் ந ஹி ஸத்யமிதி। அஹமேவ ஶிவஃ பரமார்த இதி அபிவாதநமத்ர கரோமி கதம்

உடல், உடலில்லாதவன் என்ற வேறுபாடு இல்லை; நடத்தை உண்மை அல்ல, பொய். நான் ஒருவன் சிவன், உன்னதமான உண்மை என்றால், இங்கு வணக்கம் செய்வது எப்படி?

விந்ததி விந்ததி ந ஹி ந ஹி யத்ர சந்தோலக்ஷணம் ந ஹி ந ஹி தத்ர। ஸமரஸமக்நோ பாவிதபூதஃ ப்ரலபதி தத்த்வம் பரமவதூதஃ

அவன் அடைகிறான், அடைகிறான்—ஆனால் அங்கே சண்டாளன் என்ற அடையாளமே இல்லை. சமநிலையில் முழுகி, தியானத்தால் தூய்மை அடைந்த உன்னத அவதூதர் உண்மையைப் பேசுகிறார்.

இதி ஷஷ்டமோऽத்யாயஃ

ஆறாவது அதிகாரம் இத்துடன் முடிகிறது.

ரத்யாகர்படவிரசிதகந்தஃ புண்யாபுண்யவிவர்ஜிதபந்தஃ। ஶூந்யாகாரே திஷ்டதி நக்நோ ஶுத்தநிரஞ்ஜநஸமரஸமக்நஃ

தெருவில் கிடக்கும் பழைய துணிகளால் செய்த போர்வை போர்த்திக் கொண்டு, புண்ணியம், பாபம் என்ற இரண்டும் கடந்த பாதையில் நடக்கிறான்; வெறுமையான வீடில் நிர்வாணமாகத் தங்கி, தூய்மையும் கலங்காத சமநிலையிலும் முழுமையாக ஆழ்ந்திருக்கிறான்.

லக்ஷ்யாலக்ஷ்யவிவர்ஜிதலக்ஷ்யோ யுக்தாயுக்தவிவர்ஜிததக்ஷஃ। கேவலதத்த்வநிரஞ்ஜநபூதோ வாதவிவாதஃ கதமவதூதஃ

எந்த குறிக்கோளும் குறிக்கோளின்மையும் இல்லாதவன்; சரியானதும் தவறானதும் கடந்தவன்; ஒரே சுத்தமான, கலங்காத சத்தியத்தில் நிலைத்திருப்பவன்; இப்படிப்பட்ட அவதூதனை வாதத்தாலும் விவாதத்தாலும் எப்படித் தொட முடியும்?

ஆஶாபாஶவிபந்தநமுக்தாஃ ஶௌசாசாரவிவர்ஜிதயுக்தாஃ। ஏவம் ஸர்வவிவர்ஜிதஶாந்த- ஸ்தத்த்வம் ஶுத்தநிரஞ்ஜநவந்தஃ

ஆசை, பாசம் என்ற கட்டுகளிலிருந்து விடுபட்டவர்கள், சுத்தம், நடத்தை என்பவற்றை கடந்தவர்கள்; இவ்வாறு எல்லாவற்றையும் கடந்த அமைதியானவர்கள், தூய்மையும் கலங்காத சத்தியத்தை உடையவர்கள்.

கதமிஹ தேஹவிதேஹவிசாரஃ கதமிஹ ராகவிராகவிசாரஃ। நிர்மலநிஶ்சலககநாகாரம் ஸ்வயமிஹ தத்த்வம் ஸஹஜாகாரம்

இங்கு உடல், உடலின்மை பற்றி எப்படி ஆராய்ச்சி இருக்க முடியும்? இங்கு ஆசை, விருப்பு பற்றிய விசாரணை எப்படி இருக்க முடியும்? சத்தியம் என்பது இயற்கையாகவே தூய்மையும் அசையாததும் ஆகாயம் போல் அமைந்ததும்.

கதமிஹ தத்த்வம் விந்ததி யத்ர ரூபமரூபம் கதமிஹ தத்ர। ககநாகாரஃ பரமோ யத்ர விஷயீகரணம் கதமிஹ தத்ர

உருவும் உருவின்மையும் இல்லாத இடத்தில் சத்தியத்தை எப்படிக் கண்டுபிடிக்க முடியும்? ஆகாயம் போல் உயர்ந்தது இருக்கும் இடத்தில் பொருள்களை பற்றிக் கலந்துகொள்வது எப்படி சாத்தியம்?

ககநாகாரநிரந்தரஹம்ஸ- ஸ்தத்த்வவிஶுத்தநிரஞ்ஜநஹம்ஸஃ। ஏவம் கதமிஹ பிந்நவிபிந்நம் பந்தவிபந்தவிகாரவிபிந்நம்

ஆகாயம் போல் இடையறாத அன்னப்பறவையைப் போல் சுத்தமான, கலங்காத சத்தியம்; இங்கு பிரிவு, வேறுபாடு, பிணைப்பு, மாற்றம் என்பவை எப்படி இருக்க முடியும்?

கேவலதத்த்வநிரந்தரஸர்வம் யோகவியோகௌ கதமிஹ கர்வம்। ஏவம் பரமநிரந்தரஸர்வ- மேவம் கதமிஹ ஸாரவிஸாரம்

எல்லாம் ஒரே சத்தியம், இடையறாதது; இங்கு யோகமும், யோகமின்மையிலும் பெருமை எப்படிக் கிடைக்கும்? இப்படியே எல்லாம் உயர்ந்த இடையறாத ஒன்றாக இருக்கையில், இங்கு சாரமும் சாரமின்மையும் எப்படி இருக்க முடியும்?

கேவலதத்த்வநிரஞ்ஜநஸர்வம் ககநாகாரநிரந்தரஶுத்தம்। ஏவம் கதமிஹ ஸங்கவிஸங்கம் ஸத்யம் கதமிஹ ரங்கவிரங்கம்

எல்லாமே ஒரே கலங்காத சத்தியம், ஆகாயம் போல் இடையறாத தூய்மை; இங்கு சேர்க்கை, பிரிக்கை, உண்மை, பொய் ஆகியவை எப்படிக் கிடைக்கும்?

யோகவியோகை ரஹிதோ யோகீ போகவிபோகை ரஹிதோ போகீ। ஏவம் சரதி ஹி மந்தம் மந்தம் மநஸா கல்பிதஸஹஜாநந்தம்

யோகி யோகமும், யோகமின்மையும் கடந்தவன்; அனுபவிப்பவன் அனுபவமும், அனுபவமின்மையும் கடந்தவன்; இவ்வாறு மெதுவாக, மெதுவாக, மனதில் தோன்றும் இயற்கையான ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

போதவிபோதைஃ ஸததம் யுக்தோ த்வைதாத்வைதைஃ கதமிஹ முக்தஃ। ஸஹஜோ விரஜஃ கதமிஹ யோகீ ஶுத்தநிரஞ்ஜநஸமரஸபோகீ

அவன் எப்போதும் அறிவும், அறிவின்மையும் சேர்ந்தவன்; இருமையும், இருமையின்மையும் எப்படிப் பிணைவைத் தாண்ட முடியும்? இயற்கையான, விருப்பமற்ற யோகி தூய்மையும் கலங்காத சமநிலையிலும் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

பக்நாபக்நவிவர்ஜிதபக்நோ லக்நாலக்நவிவர்ஜிதலக்நஃ। ஏவம் கதமிஹ ஸாரவிஸாரஃ ஸமரஸதத்த்வம் ககநாகாரஃ

உடைந்ததும், உடையாததும் கடந்தவன்; பற்றும், பற்றின்மையும் கடந்தவன்; இவ்வாறு இங்கு சாரமும் சாரமின்மையும் எப்படிக் கிடைக்கும்? சமநிலையான சத்தியம் ஆகாயம் போல் உள்ளது.

ஸததம் ஸர்வவிவர்ஜிதயுக்தஃ ஸர்வம் தத்த்வவிவர்ஜிதமுக்தஃ। ஏவம் கதமிஹ ஜீவிதமரணம் த்யாநாத்யாநைஃ கதமிஹ கரணம்

எப்போதும் எல்லா வேறுபாடுகளையும் கடந்தவன்; எல்லா சத்தியத்திலிருந்தும் விடுபட்டவன்; இவ்வாறு இங்கு உயிரும், மரணமும், தியானமும், தியானமின்மையும் எப்படிக் கிடைக்கும்?

இந்த்ரஜாலமிதம் ஸர்வம் யதா மருமரீசிகா। அகண்டிதமநாகாரோ வர்ததே கேவலஃ ஶிவஃ

இந்த எல்லாமும் ஒரு மாயை போல, பாலைவனத்தில் தோன்றும் மிராஜ் போல; உடைந்ததும் இல்லாத, உருவமற்ற சிவன் மட்டும் நிலைத்திருக்கிறார்.

தர்மாதௌ மோக்ஷபர்யந்தம் நிரீஹாஃ ஸர்வதா வயம்। கதம் ராகவிராகைஶ்ச கல்பயந்தி விபஶ்சிதஃ

தர்மத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து முக்தியின் முடிவுவரை நாங்கள் முற்றிலும் விருப்பமில்லாதவர்கள்; அப்படியிருக்க, ஞானிகள் எப்படி ஆசையும், விருப்பின்மையும் கற்பனை செய்கிறார்கள்?

விந்ததி விந்ததி ந ஹி ந ஹி யத்ர சந்தோலக்ஷணம் ந ஹி ந ஹி தத்ர। ஸமரஸமக்நோ பாவிதபூதஃ ப்ரலபதி தத்த்வம் பரமவதூதஃ

அவன் கண்டுபிடிக்கிறான், கண்டுபிடிக்கிறான் — இல்லை, இல்லை — அங்கே விருப்பத்தின் குறியீடு எதுவும் இல்லை, இல்லை, இல்லை; சமநிலையிலும், தியானத்தால் தூய்மையடைந்தவன், உயர்ந்த அவதூதன் சத்தியத்தை உரைக்கிறான்.

இதி ஸப்தமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு ஏழாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

த்வத்யாத்ரயா வ்யாபகதா ஹதா தே த்யாநேந சேதஃபரதா ஹதா தே। ஸ்துத்யா மயா வாக்பரதா ஹதா தே க்ஷமஸ்வ நித்யம் த்ரிவிதாபராதாந்

மூன்று காலங்களால் உன் எல்லாப் பரவலும் அழிந்தது; தியானத்தால் மனத்தின் உயர்வு அழிந்தது; என் புகழ்ச்சியால் உன் மொழியின் உயர்வு அழிந்தது; இந்த மூன்று தவறுகளையும் என்றும் மன்னிக்க வேண்டும்.

காமைரஹததீர்தாந்தோ ம்ரு'துஃ ஶுசிரகிஞ்சநஃ। அநீஹோ மிதபுக் ஶாந்தஃ ஸ்திரோ மச்சரணோ முநிஃ

வாசனைக்கேட்பதில்லை, கட்டுப்பாடு உடையவன், மென்மையானவன், தூய்மையானவன், எதுவும் இல்லாதவன்; விருப்பமில்லாதவன், மிதமான உணவு உட்கொள்ளும் அமைதியானவன், நிலையானவன், என்னை அடைக்கலம் கொண்ட முனிவன்.